Πως τα κατάφερα πάλι!

Πάνω που είχα πάρει φόρα και είχα βάλει σε μια τάξη τα 245 posts, που ήθελα να κάνω, «πέσανε» σε μια βδομάδα πολλά και καλά και ενδιαφέροντα projects και με αποδεκάτισαν τελείως…

Ααα με την ευκαιρία, μια που τελειώσαμε με τον Φεβρουάριο για ψηφίστε από 32 ως 58 για την καλύτερη του Φεβρουαρίου… Το 365 συνεχίζεται… Δεν ξεχνιέμαι…

Project Παιδικό Βιβλίο

Έχω ως αρχή μου ότι οι άνθρωποι αγαπιούνται από τα «όχι» τους και όχι από τα «ναι» τους. Αλλά όλοι έχουμε αδυναμίες και πρόσωπα, που αγαπάμε πάνω από κάθε όχι και πάνω από κάθε κούραση και πάνω από κάθε εξάντληση. Έτσι όταν η Σταυρούλα, μου είπε για την κακή εμπειρία, που είχε ο Βαγγέλης, όταν αποφάσισε να κάνει ένα μεράκι του πραγματικότητα, δεν ένιωσα πως είχα ως επιλογή την άρνηση. Ο Βαγγέλης, λοιπόν, είναι ένας άνθρωπος με πολύ φαντασία και ταλέντο και μπορεί και εικονογραφεί τις λέξεις και «ταξιδεύει» μαζί τους. Του λες μερικές σκέψεις και έχει φτιάξει στο μυαλό του όλη την εικόνα. Είναι ένα παιδί, εγκλωβισμένο μέσα σε ένα ενήλικο σώμα, με εκπαιδευμένα χέρια. Και θέλει να του πω μια ιστορία.

Έτσι βρέθηκα να σκέφτομαι ιστορίες για παιδιά και να ονειρεύομαι πως θα ήταν το ιδανικό παιδικό βιβλίο. Έχω απίστευτη ανασφάλεια, γιατί είμαι πολύ απαιτητική από τα παιδικά βιβλία. Αλλά προσπαθώ και μου έχει γίνει εμμονή. Ελπίζω να καταφέρω κάτι και να πάρω και την πίκρα της Σταυρούλας και τη στεναχώρια του Βαγγέλη. Αλήθεια, ποιο είναι το αγαπημένο σας παραμύθι;

Project βιβλίο

Με μεγάλη μυστικότητα έγιναν οι πρώτες επαφές και οι πρώτες προσπάθειες συντονισμού για ένα βιβλίο, που δεν θα έχει πατρίδα και σύνορα. Θα έχει σαν θέμα κάτι που αγαπώ πάρα πολύ και έχει γίνει δεύτερη φύση μου. Όταν ήρθε η επίσημη πρόσκληση να συμμετέχω και εγώ σε αυτό, πήρα τόση χαρά, που χαμογελούσα 3 μέρες συνεχόμενες. Κάτι ψιλά μου ξέφυγαν και σε twitter αλλά παραπάνω δεν μπορώ να πω. Βέβαια για μια βδομάδα, έχασα τον ύπνο μου, την ψυχραιμία μου, την ηρεμία μου και οριακά την υπομονή μου, γιατί για να γίνει πραγματικότητα, πρέπει να συνεργαστούμε αρκετοί και από αρκετά σημεία της γης και το μόνο μας εργαλείο είναι το internet αλλά… δεν είναι όλοι τόσο πολύ εξοικειωμένοι…

Τριήμερο στα Γιάννενα

Εκεί επάνω που κόντευα να καταρρεύσω από τα δυο παραπάνω, τα όσα συνεχίζω να παλεύω και σε συνδυασμό με μια πολύ επιβαρημένη επαγγελματικά εβδομάδα, χτυπάει το κινητό. «Ξύπνησες πουλάκι; Άντε ετοιμάσου». Στο πρώτο τηλέφωνο, γύρισα πλευρό και συνέχισα να κοιμάμαι. Στο 4ο ήξερα πως έπρεπε να ξυπνήσω και να είμαι στα ΚΤΕΛ σε 15 λεπτά και αυτή η σκέψη ήταν σαν ένεση καφεΐνης.

Το χαρούμενο αλλά νυσταγμένο τσούρμο ήταν εκεί. Ρίξανε μια βιαστική ματιά στο βαλιτσάκι μου και πετάξανε 3-4 περιττά. «Λοιπόν, άκου να δεις κοπελιά… Στεναχώριες, φουρτούνες, τσατίλες, ζόρια, νεύρα κρόσσια και άλλα τέτοια δεν χωράνε. Ένα εισιτήριο πλήρωσες. Τι θέλεις να κάνεις μετακόμιση; Πάρε μαζί σου την αϋπνία σου και την υπερκόπωση σου και κάπου θα βρούμε να την πετάξουμε στο δρόμο». Με άφησαν βέβαια να πάρω το «μωρό μου» για να μην χάσω επαφή με τον κόσμο και γίνει κάτι συνταρακτικό. Αλλά ήταν αλλιώς. Και ήταν απλά τέλεια.

3 μέρες στα Γιάννενα:
- Περπάτησα τόσο, που πλέον δεν μπορούσα να αγχωθώ.
- Έφαγα τόσο, που πλέον δεν μπορούσα να νευριάσω.
- Γέλασα τόσο, που πλέον δεν μπορούσα να στεναχωρηθώ.
- Χόρεψα τόσο (ναι εγώ), που δεν μπορούσα να θυμώσω.

Και γύρισα πίσω παντελώς κομμάτια αλλά με ένα χαμόγελο τόσοοοοοο, που είπε και μια μικρή. Ρε ρουσάκια, είστε πολύ κάφροι όλοι, με την καλή έννοια, για αυτό και σας αγαπάω τόσο!

((((((((((((((((((a1pha, casper85, denyblue, efou, emil1, eva4eva, gia-wk, Koishii, MariKar, nana-t, panigirtzou, pengman, planet-mom, quino-salonika, tasa, the-elfish, zlatkoGR)))))))))))))))))))))

Υ.Γ. Τώρα τέρμα το διάλειμμα και τα κεφάλια μέσα! Έχουμε τόσα να κάνουμε!

Θεσσαλονίκη 4/3/2009

Bookcrossing

Ακόμα μια θεματική τριλογία, με θέμα αυτήν την φορά την αγαπημένη μου ασχολία! Το Bookcrossing! Δεν θα μπορούσα να μην το συμπεριλάβω σε ένα project 365 ημερών, από την στιγμή, που με απασχολεί καθημερινά. Από τον Νοέμβριο του 2006, που συναντήθηκα με την ιδέα, έγινε καθημερινή συνήθεια, άλλαξε τον τρόπο, που σκέφτομαι για τα βιβλία, έβαλε στην ζωή μου πολλούς και πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους και παρά το γεγονός ότι πάντα αποποιούμαι, οποιαδήποτε ρομαντικότητα μου προσάπτουν όσο ι με ξέρουν, με έκανε ρομαντική με την ακτιβιστική έννοια.

Και ναι πιστεύω ότι το Bookcrossing είναι το σύγχρονο μήνυμα στο μπουκάλι. Μπορεί να μην έγραφα ποτέ ένα μήνυμα και να το έβαζα σε ένα μπουκάλι, με στόχο να το ρίξω στην θάλασσα και να το βρει κάποιος. Όμως, με κάθε ευκαιρία, απελευθερώνω ένα βιβλίο και εύχομαι καθημερινά, να το βρει κάποιος.

[11/365] Random Act of BookCrossing Kindness

Το πρώτο πράγμα, που αγαπώ πολύ σε αυτήν την ιδέα είναι τα RABCK’s. Πρέπει να έχω λόγο για να κάνω κάτι καλό για κάποιον; Πρέπει να περιμένω κάτι σε αντάλλαγμα για αυτό; Πρέπει να απολογούμαι, αν νιώθω την ανάγκη να κάνω κάποιον να χαμογελάσει; Πρέπει, πριν και μετά το ευχαριστώ, να υπάρχει κάτι; Δεν μπορεί να είναι αυτόνομο; Έτσι σκέτο; Όχι, Όχι, Όχι, Όχι, Ναι και Ναι… Απλά τα πράγματα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να σκέφτονται και άλλοι έτσι.

Και έχω καλά νέα. Αυτοί οι άλλοι έχουν φωλιά και τους έχω εντοπίσει! Σχολάω αργά και τρέχω στα ΕΛΤΑ να πάρω κάτι, που με περιμένει. Βαθιά μέσα μου ξέρω πως θα είναι κάτι από την φωλιά και χαμογελάω. Πιάνω το φάκελο και έχει σφραγίδα τον ballycumber. Αλλά δεν είναι από Ελλάδα, όπως περίμενα. Είναι από Ιταλία. Κάποια bookcrosser μου στέλνει ένα βιβλίο, που θέλω, έναν σελιδοδείκτη με την αγαπημένη μου ηρωίδα και μια κάρτα με ευχές. Δεν την ξέρω και δεν με ξέρει. Μπήκε σε όλον αυτόν τον κόπο, για να μου πει ευχαριστώ. Γιατί έπαιξε σε κάτι που διοργάνωσα και χάρηκε. Μα τι κόσμος υπάρχει εκεί έξω; Αυτόν τον κόσμο, τον βάζω μέσα και τον δίνω να τον καταβροχθίσει η υποσιτισμένη ελπίδα μου. Η δόλια, τον τελευταίο μήνα, αργοπεθαίνει.

[12/365] Meetups

Ο βασικός λόγος, που είμαι bookcrosser είναι οι άλλοι bookcrosser. Η φωλιά, που έλεγα. Μπορεί για πάρα πολλά πράγματα, να γκρινιάζω και να εκνευρίζομαι και να συγχύζομαι, για τη Θεσσαλονίκη και τον συντηρητισμό της και την οπισθοδρομικότητα της, αλλά εντάξει. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης «τα σπάει». Έχει ότι μπορεί κάποιος να φανταστεί! Είναι ένα χαρούμενο τσούρμο. Και είμαι πολύ περήφανη, που είμαι μέρος της, που συναντιόμαστε κάθε μήνα (επίσημα… γιατί ανεπίσημα…), που τσιμπολογάμε φαγώσιμα, που πάμε εκδρομές, που, που, που, που… Και φυσικά επειδή είναι καλοί και έχουν επεκταθεί, μπορεί κανείς να τους βρει και σε Αθήνα, σε Λάρισα, σε Χανιά και σε άλλες πόλεις! Και τους αγαπάω μωρέ. Πήρα και μια κάρτα την Τετάρτη και συγκινήθηκα πολύ… Τέτοιοι είναι…

[13/365] Wild releases and Challenges

Ας πούμε πως δεν ερχόταν ειδοποιητήριο για τα ΕΛΤΑ. Και ας υποθέσουμε ότι δεν ήταν γραφτό μου να βρω τη φωλιά. Δεν ξέρω αν θα είχα απελευθερώσει τόσα βιβλία, αλλά έστω και ένα θα το άφηνα στο δρόμο και θα περίμενα καθημερινά να μάθω νέα του. Γιατί θέλει ανθρώπους με καλή καρδιά, για να μείνεις πιστός σε μια ιδέα και να την αγαπήσεις, όσο περισσότερο μπορείς. Αλλά η ιδέα του να αφήνεις ένα βιβλίο, που σου ανήκει, στον δρόμο και να το παρακολουθείς, να αγγίζει άλλους ανθρώπους, ξένους και να συνεχίζει το ταξίδι του, είναι από μόνη της, η καλύτερη ιδέα, που βρήκα, εδώ και 12 χρόνια, που χρησιμοποιώ το internet. Και χρειάζεται μόνο ένα email, για να καταλάβεις, πόσο καλή είναι. Ένα catch!

Για περάστε…

Την Παρασκευή 14 Νοεμβρίου, ολοκληρώθηκε ο Wild Release φωτογραφικός διαγωνισμός! Οι συμμετέχοντες, ξεπέρασαν κάθε προσδοκία μου! Συμμετείχαν με φωτογραφίες, οι παρακάτω:

1. annadvarna
   
2. aris1
   
3. deadendmind
   
4. efou
   
5. evablue
   
6. joealig
   
7. karry
   
8. maria-gr
   
9. MasterAngel
   
10. mtzam
    
11. okyrhoe
    
12. Panigirtzou
    
13. quino-salonika
    
14. roumpagiat61
    
15. sofiathereader
    
16. Stoxasths
    
17. StrangeEmily
    
18. tasa
    
19. zlatkoGR

και εγώ…

Η ψηφοφορία, για τις καλύτερες 12 φωτογραφίες, έχει ήδη αρχίσει και διεξάγεται σε διάφορα threads, στο Bookcrossing αλλά και στο ειδικό group στο flickr, με απλό comment, στις φωτογραφίες, που σας αρέσουν! Έχετε δικαίωμα 12 ψήφων και παρακαλώ να τις σημειώνετε κάπως έτσι:

Vote: 1 of 12

Πάρτε μια μυρουδιά εδώ:



… και μετά, απευθείας κλικ στο group, για να ψηφίσετε! Αν δεν έχετε λογαριασμό στο flickr και δεν είστε και bookcrossers (μα πως μου έχετε ξεφύγει… ακόμα…) δώστε τις ψήφους σας, εδώ στα comments! Απλά copy-paste τα links των φωτογραφιών, που σας άρεσαν!

Μα που αλλού να το γράψω η γυναίκα, για να έχουμε ένα συλλογικό ημερολόγιο;

Χίος και Σμύρνη 2008

Έβγαλα, όπως πάντα, πολλές φωτογραφίες!
Και όπως πάντα, πολύ λίγες είναι αξιόλογες
αλλά συνοψίζουν τις εντυπώσεις μου,
για το νησί και για το σύντομο ταξίδι στη Σμύρνη!

5 πράγματα που έμαθα σχετικά με την φαντασία.... στη Χίο!

My Companions - The Ball, originally uploaded by mafaldaQ.

1. Όσοι διαθέτουν αχαλίνωτη φαντασία (βλ. δικηγόροι με ιδιαίτερη κλίση στον σχεδιασμό comic), μπορούν να βλέπουν την συγκεκριμένη μπάλα, ως καρπούζι! Όχι φυσικά λόγω σχήματος, αλλά, κυρίως λόγω χρώματος!

2. Πολύ χρήσιμο εργαλείο, για την ύπαρξη αχαλίνωτης φαντασίας, τα διάφορα μικρο-εργαλεία της κουζίνας, όπως το σουπερ, ειδικό μηχάνημα, που κόβει ολοστρόγγυλα τις πατάτες ή κάπως έτσι! Εξαιτίας του, η μπάλα μοιάζει με καρπούζι και την άκουσα κανονικά, που δεν το έβλεπα, με την πρώτη ματιά! Τι να κάνουμε; Δεν διαθέτουμε όλοι technologically advanced εργαλεία στην κουζίνα μας!

3. Οι ίδιοι, αυτοί, με την αχαλίνωτη… φαντασία… δεν μπορούσαν να φανταστούν, τι συνέπειες θα έχει η προβολή, του παρακάτω βίντεο, το πρώτο βράδυ των διακοπών, στις χαρούμενες koishii και efou! Και μάλιστα κάθε φορά, που γκρινιάζω… υπαινίσσονται ότι ήταν ζήτημα χρόνου, να το ανακαλύψουν οι χαρούμενες. Αργά ή γρήγορα θα γινόταν! Πολύ φυσιολογικό. Ειδικά με δεδομένο ότι η Koishii, δεν έχει pc, δεν έχει σύνδεση στο internet και με το ζόρι έχει τηλέφωνο! Βλέπετε τα ταχυδρομικά περιστέρια πλέον, παραδίδουν χαρτάκια με link για το youtube!

4. Η αχαλίνωτη… φαντασία… είναι κολλητική! Υπάρχει στον αέρα, που αναπνέουμε! Έτσι το κακό δεν περιορίστηκε στον Charlie! Δείτε τι κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις έχει! Καταμεσής του δρόμου και περιμένοντας ένα λεωφορείο (ανάθεμα αν μάθαμε πως ακριβώς δουλεύουν τα αστικά), βλέπετε τη διάδοσή της… Με ταχύτητα φωτός! Πάντα για τη φαντασία μιλάμε!

5. Δεν θα μάθουμε, αν ο παππούς, που είχε το ξενοδοχείο, που μέναμε, το έπαθε από υπερβολική φαντασία. Σκεφτήκαμε, διάφορες, πιθανές καταστάσεις, όπως υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, σε συνδυασμό με διάφορα πολύχρωμα χάπια καθώς και διάφορες ασθένειες. Συγνώμη, για την παράλειψη… Στο μακράς, διάρκειας, χαμόγελο, που είχε κάθε φορά που μας έβλεπε, αναφέρομαι! Μετά τα 5 πρώτα λεπτά παραμονής, στην ίδια θέση και με την ίδια χαμογελαστή φάτσα, χωρίς καμία αντίδραση (ούτε ένα βλέφαρο δεν πετάριζε) , σκεφτόμουν ότι ίσως έπρεπε καλέσω το 166 και σε πόση ώρα θα είναι εκεί να τον παραλάβουν!

Κάποια, δεν με αφήνει να φωτογραφίσω!

Κάποια, δεν με αφήνει να φωτογραφίσω!, originally uploaded by mafaldaQ.

Αλλά σιγά μην φοβηθώ!

Απόπειρα ύπνου Β

Απόπειρα ύπνου Β, originally uploaded by mafaldaQ.

Όχι ιδιαίτερα πετυχημένη!

Πολλά ποδαράκια και μια καλτσούλα

Πολλά ποδαράκια και μια καλτσούλα, originally uploaded by mafaldaQ.

Έτσι για αρχή!

Ξεκινήσαμε!

Βλέπεις τι βλέπω;, originally uploaded by mafaldaQ.

Και μετά από μια τρελή νύχτα στην κλινάμαξα... προέκυψαν μερικές πολύ χαριτωμένες φωτογραφίες!

Το πρώτο μου microblogging

Χάθηκα λιγάκι αυτές τις μέρες, αλλά ήρθε η ώρα να επιστρέψω!
Θα κάνω και εγώ λιγάκι microblogging στο blog μου, όπως συνηθίζεται, όταν κάποιος χάνεται για λίγο ή για πολύ.

1. Stereosis 99hours Exhibition!
Επεράσαμε όμορφα. Για όσους και όσες συμμετείχαν με φωτογραφίες και αποφάσισαν να συμμετέχουν και ενεργά στο στήσιμο αυτής της έκθεσης, κράτησε πολύ περισσότερο από 99 ώρες αλλά άξιζε κάθε δευτερόλεπτο, ξεχωριστά. Θα προσπαθήσω να βάλω τις σκέψεις σε μια σειρά και να τις κάνω ξεχωριστό post. Ήταν μια πολύ σημαντική εμπειρία.

2. Google Reader
Αρχικά να ευχαριστήσω τον ZlatkoGr, για την υπομονή του να μου εξηγήσει, με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, για ποιο λόγο πρέπει να χρησιμοποιώ έναν rss feeder όπως τον Google Reader! Υποθέτω, ότι αυτό είναι παλιά νέα, για όσους ήδη το χρησιμοποιούν και χαμογελούν, για την καθυστέρηση μου αλλά δεν πειράζει. Το πρόβλημα είναι ότι από την στιγμή, που κατάφερα να οργανωθώ, βρέθηκα να παρακολουθώ 300 blogs και άλλα sites και νομίζω ότι έχω χάσει την ταυτότητα μου. Είμαι λίγο blogoπροβληματισμένη και θα κάνω και για αυτό ξεχωριστό post.

3. Bookcrossing
Για όσους ήδη είστε bookcrossers, τα νέα είναι παλιά αλλά ας τα ξαναγράψω!

Νέο σημαντικό και ευχάριστο: έχουμε, επίσημα πλέον, πόλη, που θα φιλοξενήσει το επόμενο συνέδριο και αυτή είναι η Λάρισα! Μετά το υπέροχο συνέδριο των Χανίων, για το οποίο, μου οφείλω ένα ξεχωριστό post, ένιωθα λιγάκι ξεκρέμαστη, που δεν μπορούσα να ονειρεύομαι, που θα είναι το επόμενο. Τώρα, όμως, ξαναμπήκα σε ράγες σαν τρένο και κάνω όνειρα με τοπωνύμιο! Μπράβο παιδιά! Όπως έχω δηλώσει και δημόσια... being always at your disposal!

Το δεύτερο νέο είναι δυσάρεστο. Την εβδομάδα, που μας πέρασε, ζήσαμε έναν μικρό εφιάλτη, που προήλθε εντελώς απροειδοποίητα από τους admins του site. Νέες διαρθρωτικές αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας και οικονομικοί περιορισμοί. Μελετάω πολύ προσεκτικά την αντίδραση της Ελληνικής και της Διεθνής κοινότητας και θα επανέλθω με ένα post. Χάρηκα επίσης, που το συζήτησα, με καλούς φίλους και bookcrossers, μια μεγάλη νύχτα αναζήτησης και έχω μια λίγο πιο σφαιρική εικόνα. Για την ώρα να πω ότι με χαροποιεί, που βλέπω ότι μπορούμε να διαμαρτυρηθούμε συλλογικά και αυτό να έχει αποτέλεσμα.

4. Ταξιδεύοντας
Από το Πάσχα και μετά, τώρα νιώθω ότι γύρισα στην βάση μου και άρχισα να ξαναβρίσκω τους ρυθμούς μου, για αυτό σταματήστε να γκρινιάζετε, ότι έχω χαθεί. Έλειπα ρε σεις! Αμάν πια! Θα προσπαθήσω πριν ξαναφύγω (σιγά μην μείνω εγώ στην Θεσσαλονίκη για παραπάνω από δίμηνο συνεχόμενο), να γράψω 2-3 post για το Ναύπλιο, την Ύδρα, τις Σπέτσες, τον Πόρο, την Βαρκελώνη, τα Χανιά και όπου αλλού πήγα.

Παρεμπιπτόντως, να ευχηθώ στον καλό μου κούνελο, να περάσει τέλεια στο tour του στην Ισπανία, να φανούν χρήσιμες οι συμβουλές για την αγαπημένη Μαδρίτη και να γυρίσει πίσω γεμάτος από εικόνες, μυρουδιές και αρώματα!

5. Καλοκαίρι
Έχω έναν πολύ συγκεκριμένο ορισμό για το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι είναι συναυλία, είναι βιβλίο, είναι καρπούζι, είναι παγωτό και είναι και ταξίδι!

Σε συναυλίες πήγα πολλές. Για κάποιες το μάθατε, για άλλες όχι αλλά σύντομα και αυτά. Τώρα νιώθω ένα κενό, γιατί βλέπω μόνο αφίσες από θεατρικές παραστάσεις αλλά πιστεύω ότι κάτι θα προκύψει, σύντομα! Φυσικά περιμένω και προτάσεις. Το θεωρώ σχεδόν μαγευτικό, το να μαζεύεται όλη η πόλη, σε ένα ανοιχτό θέατρο, καλοκαιρινή νύχτα, με αναψυκτικά και μπυρίτσα και να τραγουδάει. Καλά και τα χειμερινά live αλλά το καλοκαίρι είναι αλλιώς!

Φέτος αποφάσισα να τηρήσω το “ένα βιβλίο την ημέρα”, για όλους τους καλοκαιρινούς μήνες. Προκειμένου να με διευκολύνω, επέλεξα μικρά βιβλία και συνήθως διηγήματα. Παίρνω προτάσεις από την Elli, την Annabooklover, την anagnostria, τον bookworm, τον Librofilo και άλλους καλούς bloggers. Σε κάποιο post θα κάνω ένα μικρό top 10!

Για το καρπούζι και το παγωτό τι να γράψω; Αυτά είναι τελείως προσωπικά και βιωματικά και θα φανώ λίγη αν προσπαθήσω να εκφραστώ με λόγια. Ακόμα δεν έχω γίνει δελφίνι (inside joke της μεγάλη νύχτας αναζήτησης)!

Για το ταξίδι, περιμένω με αγωνία, να πάω στην Χίο, τον Αύγουστο. Μέχρι τότε, θα αρκεστώ στην υπερβολική κατανάλωση των άλλων!

Αυτά για αρχή και καλό μας κουράγιο!

Και το soundtrack του δικού μου καλοκαιριού!

Φοριέται πολύ το youtube στα blogs το καλοκαίρι!

Ρε παλιογκρινιάρηδες... σας αγαπάω πολύ!

Τελικά κάνω παρέα, με πολλούς μη politically correct γκρινιάρηδες… Είμαι ένας πολύ τυχερός άνθρωπος.

Η ανταπόκριση του κούνελου και δημοσιεύω σε άλλο post, τις γκρίνιες του "άστεγου" blogger Κόμη, που θέλω να επιβεβαιώσει δημόσια, ότι δεν «πείραξα» το κείμενο του και να ομολογήσει, άμεσα, ότι το χάρηκε πολύ που γκρίνιαξε με την άδεια μου και την ευλογία μου!

5 μη politically correct γκρίνιες του Κόμη

Κατόπιν πρόσκλησης της αγαπητής Mafaldaq, την οποία και ευχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία των απόψεων μας στο blog της, παραθέτουμε τις καθημερινές γκρίνιες (εάν όχι παραξενιές) του κόμητος Monte – Cristo.

Να σημειωθεί ότι το παρακάτω κείμενο απηχεί αποκλειστικά απόψεις του γράφοντος και σε καμία περίπτωση δεν φέρει ευθύνη η διαχειρίστρια του blog, κάθε δε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις, θα πρέπει να θεωρηθεί καθαρά συμπτωματική.

Να λοιπόν οι δικές μου καθημερινές γκρίνιες:
1. Με ενοχλεί αφάνταστα το διαζύγιο που παίρνουν κάποιοι χειμώνα καλοκαίρι από το σαπούνι και το νερό, και ειδικά όσοι μετακινούνται με μέσα μαζικής συγκοινωνίας (βλέπε λεωφορεία Ο.Α.Σ.Θ.). Αυτή η μασχαλίλα που με διαφορά στήθους (λόγω και της σχετικής γειτνιάσεως) ξεπερνά ακόμα και την πασίγνωστη ανά τον κόσμο Θερμαϊκίλα, απλά δεν υποφέρεται. Επίσης, κάτι θεωρίες που κατά καιρούς έχουν ακουστεί ότι και καλά με το πλύσιμο μειώνεται η παραγωγή των φυσικών φερεμονών, που προσελκύουν το αντίθετο φύλο δεν ευσταθούν. Τρανή απόδειξη, γνωστή τηλεπαρουσιάστρια, πρέσβειρα της παραπάνω άποψης, που από τη νέα τηλεοπτική σεζόν θα πίνει τον καφέ της σπίτι της, αφού οι συνεργάτες της ζήτησαν από την παραγωγή της εκπομπής να τους κολλήσει βαρέα και ανθυγιεινά, εξαιτίας της υποβάθμισης του αέρα του εργασιακού τους περιβάλλοντος. We love soap(operas)!

2. Γκρινιάζω, όμως, και εξαιτίας της κακώς εννοούμενης οικειότητας, τόσο τη λεκτικής, όσο και τη σωματικής. Γίνομαι πιο σαφής: Απευθύνομαι σε έναν υπάλληλο μιας δημόσιας υπηρεσίας ή ενός καταστήματος στον πληθυντικό, και το λιγότερο που περιμένω είναι να μου αποκριθεί ομοίως. Αμ, δε! Που ζω στο Παρίσι; Ενικός και μάλιστα του τύπου γνωριζόμαστε παιδιόθεν, φάγαμε από την ίδια κουραμάνα στο στρατό, φάγαμε τα μουστάκια μας και πάει λέγοντας. Επίσης, το γεγονός ότι είμαι με κάποιο άτομο συνάδελφος ή έχουμε κοινούς φίλους δεν μας κάνει αυτομάτως και φίλους μεταξύ μας. Κατά συνέπεια υποψήφιε φίλε/φίλη, επειδή έχω μια ευαισθησία στην έννοια «ζωτικός χώρος», κάποιες πρωτοβουλίες / κινήσεις του τύπου χτυπήματα στην πλάτη, στην κοιλίτσα (κοινώς σκεμπέ) ή το κορυφαίο πιάσιμο του μάγουλου σαν να είμαι το πεντάχρονο ανιψάκι σου, με ωθούν στο να σου αφιερώσω το σουξέ της Lady Angie (καθώς είμαι και της πχιότητας): «μπήκες μόνος σου στη μαύρη λίστα.».

3. Σε συνάρτηση με το προηγούμενο με ενοχλεί πολύ και το γεγονός ότι αν και η νέα ελληνική διαθέτεί κλιτική πτώση και για τα κύρια ονόματα: π.χ. Γιώργο, Γιάννη, Γεράσιμε, Μαρία, Αννα κ.ο.κ., προτιμώνται «ευγενέστερες» προσφωνήσεις του τύπου Μακακα , Μακακω κ.ο.κ. Η μετατροπή δε του γενούς προσώπων, τύπου : η Γιώργος, η Κώστας, και προσφωνήσεις τύπου : μωρή αχλάδω, μωρή κοντούλα λεμονιά, τις βρίσκω χαριτωμένες μόνο δια στόματος Ηλία Ψινάκη. Από εκπροσώπους του ωραίου φύλου και δη ανθρώπους που εκτιμώ και αγαπώ τις βρίσκω το λιγότερο αποκρουστικές.

4. Με ενοχλεί, επίσης, η νοοτροπία που έχουν οι νεοέλληνες στις διακοπές τους, να μεταφέρουν όλα τα άγχη και τις συνήθειες τους, στον τόπο των διακοπών τους, και να κάνουν κριτική επί παντός επιστητού. Φανταστικό παράδειγμα: Καλοκαίρι. Νησί κάπου στις Κυκλάδες:

- Ax, να μην πάμε σ’ αυτό το εστιατόριο με την μεξικανική

κουζίνα, ίσως κάτι να μας πειράξει (και που να τρέχουμε για τουαλέτα;)

- Να πάμε σε εκείνο εστιατόριο, που έχει γεμιστά. Πεθύμησα τα γεμιστά της μαμάς μου

(Πας, λοιπόν, στο εστιατόριο, που στην ουσία πρόκειται για ταβερνείο, και αφου ντερλικώσει τα γεμιστά, αποκρίνεται:)

– Αχ, δεν ήταν σαν τα γεμιστά της μαμάς μου, η μαμά μου κάνει καλύτερα και η πατάτα τους ήταν προτηγανισμένη.

Ω, Ναι! Σου έχει @*% τις διακοπές και τα νεύρα.

5. Τέλος, γκρινιάζω, σχεδόν καθημερινά με ένα στοιχεία στενά συνδεδεμένο με το DNA του Νεοέλληνα, στοιχείο που δεν λείπει και από εμένα. Πρόκειται για την αναβλητικότητα. Αυτό το ρητό του «ό,τι δεν μπορείς να κάνεις σήμερα, άστο γι’ αύριο», είναι νομίζω το μεγαλύτερο τροχοπέδη για οποιαδήποτε εξέλιξη σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο, και πρέπει να αποφεύγεται, γιατί μόνο άγχος και γκρίνια δημιουργεί.

Με τη σειρά μου να καλώ να παίξουν το παιχνίδι τις Koishii και Panigirtzou.

Καθημερινές γκρίνιες

Κατά καιρούς, εντοπίζω διάφορα blogoπαίχνιδα και καμιά φορά, δέχομαι και πρόσκληση να συμμετέχω. Σήμερα αποφάσισα να κάνω και εγώ ένα και ελπίζω να μην έχει ξαναγίνει από τους φίλους, που θα προσκαλέσω αλλά και γενικότερα. Αν πάλι έχει γίνει, δεν πειράζει.

Το σκέφτηκα, λοιπόν, ως εξής: Θέλω 5 καθημερινές γκρίνιες. Κυρίως ανομολόγητες, εξαιτίας του ότι η αποκάλυψη τους, θα σας κατέτασσε στους μη political correct συμπεριφερόμενους. Βρε παιδί μου, σε ενοχλεί κάτι, αλλά αν γκρινιάξεις, θα σε πούνε το λιγότερο, γκρινιάρη και σίγουρα θα ακούσεις το «Μα με τι βλακείες ασχολείσαι»… Δεν ξύπνησα με γκρίνια, απλά έχω ένα θέμα με τις Κυριακές γενικότερα και είπα να το διασκεδάσω.

Να λοιπόν οι δικές μου καθημερινές γκρίνιες:
1. Με ενοχλούν απίστευτα οι άνθρωποι, που περπατάνε πολύ αργά στο δρόμο. Η ενόχληση προσαυξάνεται, με γεωμετρικό ρυθμό, όταν περπατάνε, συνασπισμένοι σε μικρά γκρουπάκια και μπλοκάρουν όλο το πεζοδρόμιο. Καθότι ελάχιστοι πεζοί, έχουν οδική παιδεία, απλώνονται και στην μέση του πεζοδρομίου και τακτικά ελίσσονται. Αν έχω καλή διάθεση, μπορεί και να το δω σαν παιχνίδι. Βρες προς τα πού θα πάει για να τον προσπεράσεις.

2. Η γκρίνια μου βρίσκεται ακόμα έξω στο πεζοδρόμιο, οπότε και θέλω, το έχω πολύ ανάγκη, να αναφερθώ στους μηχανοκίνητους πεζούς. Μιλάω για εκείνη την δίτροχη, συνήθως, φυλή, που προκειμένου να αποφύγει την κίνηση στο δρόμο, ανεβαίνει στο πεζοδρόμιο και συμπεριφέρεται σαν βιαστικός πεζός αλλά με κόρνα. Για να ξεκαθαριστώ, αγαπάω πάρα πολύ όλες τις μηχανές. Αλλά τις θέλω στη θέση τους. Στο δρόμο. Περπατάω ανέμελη στον πεζόδρομο (όχι αργά… ανέμελα) και ξαφνικά αισθάνομαι την αφόρητη παρενόχληση μιας μηχανής, που το θεωρεί φυσιολογικό το γεγονός, ότι εγώ πρέπει να κάνω στην άκρη να περάσει.

3. Και για να ολοκληρώσω την οδική γκρίνια, οφείλω μια ειδική μνεία στους οδηγούς του κέντρου κυρίως, που παρκάρουν όπου βρουν και μπλοκάρουν την είσοδο στο πεζοδρόμιο. Και πάλι αν έχω καλή διάθεση, το αντιμετωπίζω σαν παιχνίδι. Βρες άνοιγμα για να περάσεις. Έλεος πια. Καταλαβαίνω την δυσκολία εύρεσης θέσης για παρκάρισμα, αλλά δεν πιστεύω ότι είμαι η μόνη. Δεν αποτελεί μυστικό το ότι αν κατέβεις στο κέντρο με το αυτοκίνητο, θα δυσκολευτείς να βρεις θέση. Άρα γιατί το παίρνεις; Πάνω σε αυτό να αναφέρω πόσο όμορφα νιώθω που υπάρχουν οι Street Panthers. Μπράβο ρε παιδιά.

4. Θεματική ψώνια. Το φαινόμενο εντοπίζεται σε όλα σχεδόν τα καταστήματα. Μπορώ χαλαρά να το ονομάσω καταναλωτική παρενόχληση. Θέλω να πάω να αγοράσω μια μπλούζα. Γεια σας. Γεια σας. Τι θα θέλατε; Να ρίξω μια ματιά. Ααα ωραία, αν χρειαστείτε κάτι μπορείτε να με φωνάξετε. Δεν θα ήταν πολύ ωραία αν ο διάλογος τελείωνε εκεί; Αλλά στο 95,34% δεν τελειώνει εκεί και εκτός του ότι αποκτάς ξαφνικά επίμονη παρέα, έχει και στιλιστική άποψη. Ξαφνικά όλα μου ταιριάζουν γάντι και ας μην χωράω, όλα τα χρώματα είναι υπέροχα πάνω μου και με «φωτίζουν» (δεν μιλάω για τα φωσφορίζοντα) και πρέπει να τα αποκτήσω. Και πάλι, καταλαβαίνω ότι η αγορά περνάει μεγάλη κρίση, αλλά εμένα αυτή η συμπεριφορά με διώχνει.

5. Τηλεφωνικά κέντρα εξυπηρέτησης καταναλωτών-πελατών, βλ. Internet providers, παρόχους κινητής και σταθερής τηλεφωνίας, τράπεζες, ραδιοταξί και άλλα κοινωφελή ιδρύματα. Πόσες ώρες έχω αναμείνει με κακή μουσικούλα συντροφιά, κάνοντας άλλες δουλειές που δεν απαιτούν και τα δυο μου χέρια; Προσπαθώ να είμαι δημιουργική. Ζωγραφίζω, σημειώνω τα ψώνια για το supermarket, στέλνω μηνύματα με το κινητό μου και αν ήμουν αγοράκι θα είχα άλλα πιο δημιουργικά πράγματα να κάνω, πολύ κοντά στην κατάσταση, αλλά τι να γίνει… Λαϊκίζω, αλλά δεν μπορώ, να φανταστώ πολιτισμένο εκνευρισμό. Ελληνίδα είμαι.

Νομίζω ότι σε γενικές γραμμές σας, καταλάβατε τι θέλω να πω. Και τώρα θα καλέσω τον ZlatkoGr, που τον θεωρώ master στο μη politically correct γκρινιάζειν και για αυτό και τον πάω με χίλια, τον κούνελο, που είναι λίγο λιγότερο γκρινιάρης αλλά έχει τον δικό του μοναδικό τρόπο, να το δείχνει και τη Γιωργίτσα, που ξέρω ότι καθημερινά ταλαιπωρείται με διάφορες καταστάσεις και σίγουρα θα έχει έτοιμη μια σχετική λίστα. Όσο για τους υπόλοιπους, που δεν έχουν blog, όπως ο Κόμης, η Efou κ.λπ., μπορούν να μου τις γράψουν εδώ στα comments.

Σαν να έφτιαξε κάπως η Κυριακή. Πάω και για ένα καφεδάκι, και ίσως και να γίνει, μια καλή μέρα.

Κάτι σαν απολογισμός...

«Πριν ξεκινήσουμε, να βλέπουμε τις φωτογραφίες, που έχετε διαλέξει, θα ήθελα να μου πείτε, πως ήταν αυτό το τετράμηνο για εσάς», είπε ο Δάσκαλος Μάνος και μας άφησε μερικά λεπτά να σκεφτούμε. Κάτι σαν μικρός απολογισμός δράσης, σκέψης και δημιουργίας.

Όταν τελείωσε το προηγούμενο τετράμηνο και αρχίσαμε τα τυπώματα για την έκθεση, κάθισα σε μια γωνίτσα και ξεφύλλιζα το ντοσιέ με τα contact. Πάρα πολλά φιλμάκια αλλά όλα έμοιαζαν άδεια. Λες και κάηκαν στην εμφάνιση ή λες και άνοιξε η φωτογραφική και πήραν φως. Στην πραγματικότητα, υπήρχαν προσπάθειες και απόπειρες, αλλά ήταν τόσο αδιάφορες και τόσο ανούσιες, που ήθελα να τα φαντάζομαι άδεια. Καμένα. Με πήρε το παράπονο. Μα τι έχω πάθει; Πήρα το ντοσιεδάκι μου και πήγα στην Αμάντα. «Θέλεις να δεις και να μου πεις, τι έχω πάθει;». Κοίταξε πολύ προσεκτικά και για πάρα πολύ ώρα. Και εγώ έτρωγα τα νύχια μου, κοιτώντας την να παρατηρεί τις φωτογραφίες. Και μετά μου μίλησε με πολύ αγάπη και μου είπε τι είχα πάθει.

«Είσαι πολύ μακριά από το θέμα σου. Στέκεσαι σε πολύ μεγάλη απόσταση και κρύβεσαι για να μην σε δει και τρομάξει και φύγει. Ξέρεις… με αυτό τον τρόπο δεν σέβεσαι τον χώρο του. Απλά, χάνεις το θέμα, κλέβεις την φωτογραφία ενώ σου ανήκει και άρα χάνει την αξία της. Όταν το βλέμμα σου στάθηκε στο θέμα, κάτι σου τράβηξε την προσοχή. Είδες κάτι διαφορετικό και ήθελες να το φωτογραφίσεις. Άρα ήταν κάτι σημαντικό για εσένα. Και εσύ αντί να το πλησιάσεις, απομακρύνθηκες. Δεν το αγάπησες; Δεν θέλησες να το πλησιάσεις; Να το παρατηρήσεις; Να το γνωρίσεις καλύτερα; Να δεις πως φαίνεται από κάθε πλευρά; Να βρεις ποια είναι η καλύτερη στιγμή να το φωτογραφίσεις;»

Σιωπή και σκέψη… Ίσως και παράπονο. Μου είπε και άλλα πολλά. Αν ζητούσα από κάποιον, να κάνει μια στεγνή περίληψη, της συζήτησης, θα έπρεπε εγώ να έχω εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια. Αλλά έφυγα με χαμόγελο, γιατί ήξερα τι είχα πάθει. Φαινόταν τόσο καθαρά, πλέον.

Αποφάσισα να συνεχίσω στο δεύτερο τετράμηνο. Όχι από κεκτημένη ταχύτητα. Ούτε γιατί πίστευα, ότι έχω κάποια ελπίδα, να αλλάξω ως άνθρωπος. Έτσι. Χωρίς γιατί. Διαίσθηση ότι ίσως κάτι αλλάξει γενικά. Και άλλαξε.

Αρχικά ήταν η κουβέντα για τον Roy DeCarava. Ακόμα και αν ο κόσμος σου όλος να είναι μόνο μια μικρή γειτονιά, αν τον αγαπάς, έχεις εικόνες. Ήταν και εκείνη η υπέροχη κουβέντα για τον Bernard Plossu και την ποίηση της περιπλάνησης και για τους «θηλυκούς» και τους «αρσενικούς» φωτογράφους. Ήταν και εκείνες οι ατελείωτες ώρες συζήτησης πάνω σε φωτογραφίες και «φωτογραφιούλες». Ακόμα και εκείνο το ντοκιμαντέρ, για έναν από τους σημαντικότερους φωτογράφους όλων των εποχών, που χάρισε απίστευτα χαμόγελα και γέλια ένα μεγάλο βράδυ στο φιλικό υπόγειο. Μετά ήρθε και η 2η Photoday και χάρηκα τόσο πολύ, που συμμετείχα σε αυτό το μεγάλο παιχνίδι της φωτογραφίας και μάλιστα με πολύ αγαπημένα πρόσωπα.

Στις συναντήσεις, σημείωνα τα πάντα και ειδικά τις εργασίες. Γύριζα σπίτι και καθόμουν όλο το βράδυ και έγραφα ιδέες. Μετά έστελνα μερικά sms και κανόνιζα συνάντηση την επόμενη κιόλας για την ολοκλήρωση των ιδεών. Με την Μελίνα, μέσα στην παγωνιά, στην Πλατεία Αριστοτέλους, μέχρι να εξαφανιστούν όλοι οι περαστικοί. Με την Ευαγγελίτσα, να «σκουπίζει» τα πεζούλια πίσω από το Μέγαρο, μέχρι να πέσει ο ήλιος. Με την Έφη, τον Γιάννη και την Δαφνούλα να με υποδέχονται «παπάκι» στα ξαφνικά στο σπίτι, να ξεφορτώσω τα περιττά και να συνεχίσω. «Ήμουν εκεί μπροστά στο Μακεδονία Παλλάς και μετά ήρθε το κύμα». Με την Πόπη να κάθεται υπομονετικά με το τιραντάκι, μπροστά στον ανεμιστήρα, μέχρι να βρω τη σωστή θέση. Με την Γαλήνη να στεναχωριέται, που αρρώστησε και δεν θα μπορούσε να έρθει.

Και ανακάλυψα ότι μπορώ να πλησιάζω το θέμα μου, όταν το αγαπάω. Δεν φεύγει. Φεύγουν, μόνο όσα, δεν αξίζουν. Και χαιρέτησα μερικά, αυτό το τετράμηνο. Με μεγάλη χαρά. Ότι αγαπάς και σε αγαπάει, μένει. Και όσο πιο πολύ πλησιάσεις, τόσο καλύτερα το βλέπεις και τόσο περισσότερο το αγαπάς.

Δάσκαλε, ήταν ένα πολύ ωραίο τετράμηνο. Μου έλειψε πολύ, να βλέπω το Δάσκαλο Κοσμά, να κοιτάει με γουρλωμένα μάτια φωτογραφίες και να μιλάει για αυτές, σαν να ήταν μοναδικές και ανεπανάληπτες αγάπες. Μου έλειψε πολύ και ο Δάσκαλος Πασχάλης, με το ζεστό χαμόγελο, την ήρεμη δύναμη και τη σιγουριά ότι όλα θα πάνε καλά. Αλλά αυτό το τετράμηνο, θυμήθηκα πόσο πολύ αγαπάω τη φωτογραφία. Ένιωσα, πραγματικά, ότι δεν γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος, αναζητώντας την τελειότητα στις λεπτομέρειες, αλλά ζώντας.

Από κοντά.

Εκτεθήκαμε...

Ανεπανόρθωτα! Ακριβώς μια εβδομάδα πριν, καθόμασταν στο Φρουτότυπο, λιγάκι αγχωμένοι, λιγάκι μαζεμένοι, λιγάκι ανήσυχοι και απαντούσαμε σε διάφορα ερωτήματα...Σήμερα το πήγαμε λίγο πιο πέρα.

Να το πάρω όμως από την αρχή. Εγώ είμαι μια περήφανη bookcrosser! Τον Νοέμβριο του 2006, διάβασα ένα άρθρο, στην Καθημερινή, για ένα κίνημα, κάποιων "ρομαντικών", λιγάκι τρελών και πολύ αισιόδοξων και κυρίως γενναιόδωρων ανθρώπων, που απελευθερώνουν βιβλία. Τα έλεγε πολύ όμορφα. Με ενθουσίασε. Μπήκα αμέσως και έγινα μέλος. Εύκολο ήταν εξάλλου. Μετά όπως συνηθίζω διάβασα όλα τα faqs, όλα τα references και κάποια στιγμή μπήκα και στο ελληνικό forum. Παρακολουθώ εδώ και πολλά χρόνια, forum της γραφιστικής κοινότητας αλλά ποτέ δεν έχω γράψει. Αυτό το forum, μου έκανε ένα κλικ και αποφάσισα ότι εκεί μπορώ να μιλήσω. Μετά ήρθε το ballyclaus, η Δαφνούλα, ο ZlatkoGR, το Comicbookbox, η πρώτη συνάντηση παράδοσης, η ξεψαρωτική ερώτηση του Αλέξανδρου για την τηλεόραση στην κρεβατοκάμαρα, το πρώτο meetup, η πρώτη γιάφκα, οι επόμενες γιάφκες, τα challenges, οι απελευθερώσεις βιβλίων, η αναζωπύρωση της αγάπης μου για τα βιβλία, οι πρώτες εξορμήσεις εκτός Θεσσαλονίκης προς άλλες ζώνες όπως Λάρισα και Βόλο.... αααα και ένα χαρούμενο τσούρμο, που τρώει πολύ, γελάει πολύ, διαβάζει πολύ, πάει πολύ κινηματογράφο, ξενυχτάει συζητώντας, έχει μονίμως κάτι ενδιαφέρον να κάνει και χωρίς να το έχεις ζητήσει... σε παρασέρνει εκεί που πάντα ήθελες να πας αλλά δεν ήθελες να πας μόνος.

Με λένε mafaldaQ και είμαι 30 χρονών. Έχω κάνει 320 βιβλία register και έχω καταφέρει να απελευθερώσω περίπου τα μισά! Ο πιο μακρινός προορισμός είναι το Λονδίνο, όπου και απελευθέρωσα βιβλία μου αλλά ακόμα δεν έχουν πιαστεί! Για εμένα το bookcrossing είναι το σύγχρονο μήνυμα στο μπουκάλι. Μόνο που μπορώ και παρακολουθώ ποιος θα το διαβάσει και πως θα τον αγγίξει, αυτό που εγώ άφησα να φύγει, από εμένα, γεμάτο από τις σκέψεις μου και την αγάπη μου. Αυτά δήλωσα στον κ. Σάκη Ιωαννίδη, δημοσιογράφο για την Μακεδονία και την ΕΡΤ3. Και μετά ένιωσα ότι δεν τα είπα όλα! Ότι είπα μόνο αυτά, που πίστευα ότι θα κάνουν και άλλους να χαρούν και να θελήσουν να το αγαπήσουν όσο εγώ. Έπρεπε κανονικά να πω: Για εμένα το bookcrossing είναι το χαρούμενο τσούρμο!

Δέχτηκα να απαντήσω σε ερωτήσεις, που οι τυπικές απαντήσεις, αδικούν τον τρόπο που νιώθω, να φωτογραφηθώ ενώ επιμένω να θέλω να παραμένω πίσω από τον φακό, να κοιτάω το φακό μιας κάμερας και να μην ιδρώνω, στην ιδέα της εικόνας μου και της εντύπωσης, που θα έχουν οι άλλοι, οι ξένοι, για εμένα. Γιατί εγώ το αγαπάω και δεν με νοιάζει! Μεγάλο βήμα η έκθεση! Αλλά ήταν και το τσούρμο εκεί και μετά πήγαμε για φαγητό...

Πολύχρωμες μέρες

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, αυτή η μέρα κρατούσε περισσότερο από τις υπόλοιπες. Ειδικά σε περίοδο ειρήνης, σπάνια δηλαδή, κρατούσε και μια εβδομάδα. Πολύ πριν και λίγο μετά. Και ήταν πάντα κίτρινη και κόκκινη. Κίτρινη όπως ο θαυμασμός και κόκκινη όπως η ζωή. Για εκείνη ήταν μια υπόσχεση και για εμένα μια συμφιλίωση.

Την πρώτη φορά, που δεν θα μπορούσα να την θυμάμαι, την γιόρτασε με μια μεγάλη μαύρη σκιά. Και ζήτησε, από εκεί που το βλέμμα πάει, όταν πλημμυρίζει απελπισία, να φύγει αυτή η σκιά, έστω για λίγο. «Μετά θα καταφέρει. Θα την κάνω να τα καταφέρει». Κάθε τέτοια μέρα, γιόρταζε την απουσία της σκιάς και εγώ ξεφούσκωνα τον εγωισμό μου και την ισχυρογνωμοσύνη μου, για να χωρέσει.

Και φυσικά και τα κατάφερα. Αλίμονο. Αλλά αυτή η μέρα έγινε πράσινη. Όπως το βλέμμα της. Και δόθηκε διαταγή, να κρατάει λιγότερο, από όλες τις άλλες ημέρες. Την πρώτη φορά, που αλίμονο, την θυμάμαι πολύ καθαρά, κράτησε μερικά δευτερόλεπτα. Την δεύτερη κράτησε μια ώρα, το πολύ.

Και ξαφνικά χωρίς καμία προειδοποίηση και χωρίς να μεσολαβήσει νεότερη διαταγή, κάποιοι αποφάσισαν, ότι θα κρατήσει ένα ολόκληρο βράδυ! Και με κάλεσαν να μου το ανακοινώσουν. Ανταρσία! Πρωτάκουστο! Κατερρίφθη ο προσωπικός μου φασισμός; Αποφάσισα, λοιπόν, να πάω για να βάλω τα πράγματα σε μια τάξη. Πήγα, δηλαδή αποφασισμένη, με επιχειρήματα, να εξηγήσω, την διάρκεια και άλλες σχετικές θεωρίες.

Μετά δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Θυμάμαι μόνο τις ντουντούκες, τα χρώματα, τα γέλια, τα κουτιά, τα σακούλια, τα κόκκινα ποτήρια, τα κίτρινα μπαλόνια, την τεράστια mafalda, που έλιωνε, παρά το μοναχικό μηδενικό της και κάτι ασυνήθιστες φάτσες!

Επειδή δεν θα καταφέρω να την ξανακάνω κίτρινη και κόκκινη και επειδή όσο παρέμεινε πράσινη, μου έκοβε την ανάσα, λέω να την βάψω μοβ! Και να το πάρω απόφαση, επιτέλους, ότι η χαρά και η αγάπη, κρύβεται στην ανταρσία και στο ασυνήθιστο.

Και εγώ αγαπώ πολύ, κάτι ασυνήθιστα, που τα λένε: Δάφνη, Γιάννη, Έφη, Γαλήνη, Λαυρεντία, Αντώνη, Γεράσιμο, Αλέξανδρο, Πόπη, Μελίνα, Μάριο. Αγαπώ και εκείνα που ήθελαν πολύ να είναι εκεί αλλά δεν τα κατάφεραν και στεναχωρήθηκαν πολύ όπως Λια, Αργυρή και Δημήτρη. Αγαπώ και Θωμά, που δεν δίστασε, παρά τις όποιες σκέψεις. Μα πάνω από όλα, αγαπώ πολύ Ευαγγελίτσα και Παύλο, που είναι πάντα εκεί. Ακόμα και όταν δεν είναι.

Στους καλούς φίλους, δεν εύχεσαι. Βοηθάς να πραγματοποιηθούν οι ευχές τους. Έμενε απλά να συναντηθούμε. Νιώθω πολύ τυχερή, που σας γνώρισα! Και από εμένα ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Γιάφκα meetup… Μέρος ΙV – Οι guest star bookcrossers!!!

Ακόμα δεν σας ξέρω όσο καλά θα ήθελα ή όσο καλά δεν θα θέλατε! Αλλά μπορώ να γράψω κάτι για τον καθένα χωρίς να πέφτω πολύ έξω!!! Η σειρά είναι αλφαβητική!

anemos
Συμμετοχή 1/4
Μπορεί οι λέξεις και οι φράσεις και οι ενέργειες καμιά φορά να ξεγελάνε, αλλά τα μάτια ποτέ. Είναι ένα παιδί εγκλωβισμένο, μέσα σε έναν ενήλικα… Καταφέραμε και τον παρασύραμε σε ένα γιάφκα και μάλιστα όχι για κανονικό δωδεκάωρο! Μας άφησε άφωνους, με την απίστευτη δράση στην κινηματογραφική παντομίμα! Και μάλιστα εμάς, που βρήκαμε με 2 κινήσεις το «Η πεντάμορφη και το τέρας» ver.1. Οφείλουμε ένα γιγαντιαίο ευχαριστώ, γιατί μας έσωσε από τρελό εξευτελισμό, με τις ταινίες, που διάλεγε η αντίπαλη ομάδα! Θα τον θέλαμε σε κάθε γιάφκα!!!! Παρακαλώ όσοι αισθάνονται το ίδιο, να comment αναλόγως!

deadendmind
Συμμετοχή 2/4
Τι μπορώ να γράψω για το ταίρι μου και να μην φανεί λίγο; Τι λέξεις να χρησιμοποιήσω και να καταφέρω, όλες να τις γδύσω, από κάθε πιθανή αρνητική έννοια; Η demoula έχει πραγματικά, μια μοναδική θέση στην καρδιά μου. Είναι η αιτία, που μπλέχτηκα με το bookcrossing ενεργά. Είναι ο λόγος, που αποφάσισα να διοργανώσω τη πρώτη γιάφκα. Είναι η απάντηση σε κάθε ερώτηση. Είναι εκεί πάντα. Είναι μια γλυκύτατη νεανίδα, με μάτια γεμάτα κατανόηση αλλά και αμφισβήτηση. Το νιώθεις ότι σε εξετάζει πολύ προσεκτικά. Μελετάει τα πάντα εξονυχιστικά και καταγράφει. Χαρακτήρας με εξαιρετική ακεραιότητα! Επίσης κάθε φορά που σηκώνεται να κάνει παντομίμα, γράφει ιστορία! Ότι και να κάνει! Και κυρίως ότι και να μην κάνει! Είναι μοναδικό κάθε meetup στο οποίο συμμετέχει!

dentistartist
Συμμετοχή 3/4
Σε ένα δεν κατάφερε να έρθει και μας έλειψε απίστευτα. Προσπαθούσαμε να τον «έχουμε», επαναλαμβάνοντας άτσαλα ατάκες αλλά τι να πετύχεις έτσι; Ο γιατρός είναι ένας και μοναδικός! Σε εκείνα τα τεράστια μάτια, βλέπεις πάντα 5-6 σκανδαλιές. Ταυτόχρονα αυτές που έκανε, που κάνει και θα κάνει! Και εκείνο το πλατύ χαμόγελο! Υπήρξαν στιγμές, που ήμουν πραγματικά στις «μαύρες» μου. Και χωρίς καν να το προσπαθήσει, τις άσπρισε. Πως μπορεί κάποιος να παραμείνει στεναχωρημένος, δίπλα σε ένα τόσο θετικό και ζωντανό και τρυφερό άνθρωπο; Που μπορεί να κάνει και να πει τα πάντα, μόνο για ένα χαμόγελο; Δεν έχω πολλά να γράψω… Θέλω να πω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ και να ευχηθώ να μην φανεί μικρό και τιποτένιο.

dragongrrrr
Συμμετοχή 3/4
Τι παιδί! Δεν θα αναφερθώ στο ταλέντο… Θα μου πάρει πολλές html για να το αναλύσω και πάλι άδικη και λίγη θα είμαι! Όποιος θέλει να τη θαυμάσει, μπορεί στο blog της, να δει τι κάνει… Εγώ θέλω εδώ να αναφερθώ, στην dragongrrrr της γιάφκας. Σε εκείνο το παιδί, που λέει με απίστευτη χάρη και φυσικότητα, τις πιο κορυφαίες ατάκες, που έχουν ειπωθεί! Και συνήθως λειτουργεί σαρωτικά. Ξεκινάει με μια και αρχίζουμε να διπλωνόμαστε από τα γέλια. Συνεχίζει άμεσα με τη δεύτερη και εμείς πέφτουμε από καρέκλες και καναπέδες… Απανωτά και απόλυτα φυσικά πετάει την τρίτη συνεχόμενη ατάκα και εμείς παθαίνουμε απανωτά εγκεφαλικά από την έλλειψη οξυγόνου. Όταν όλοι είναι κάτω στο πάτωμα και πλέον δεν αναπνέουν, χαμογελάει. Θα γράψω κάποιες λέξεις κλειδιά και αυτοί που ήταν εκεί θα πάθουν τα ίδια συμπτώματα αμέσως… καρπούζι, σκωτία…

koishii
Συμμετοχή 1/4
Φρέσκια συμμετοχή στη γιάφκα με εξαιρετική ενέργεια και ενθουσιασμό! Μου είναι αδύνατο να τη φανταστώ στεναχωρημένη ή θυμωμένη ή απλά πεσμένη. Απίστευτες αντοχές και δυνάμεις. Και τρελή όρεξη για τη γιάφκα! Αναμένουμε και άλλες επισκέψεις για πιο εμπλουτισμένο σχόλιο!

lola81
Συμμετοχή 3/4
Το πρώτο το έχασε, επειδή κατά τις 12 το βράδυ σκέφτηκε… «Θα το έχουν διαλύσει και εγώ θα την ξυπνήσω την καημένη…». Τραγικό λάθος! Τη μαλώσαμε και ήρθε στα επόμενα. Ακόμα και κρυωμένη και άρρωστη, ήρθε! Καταπληκτική σε παντομίμα και stand-up comedy! Να την αφήνεις εκεί, χωρίς χρόνο, να το παλεύει! Τη λέξη-φράση την έχεις βρει αλλά αναρωτιέσαι, το που θα φτάσει η ευρηματικότητα! Είναι πάντως ένα γλυκό χαμόγελο για κάθε καιρό! Και μια πονηρή φατσούλα για κάθε ατάκα! Είναι ένα γλυκύτατο πλάσμα. Σαν εκείνο το καημένο το κουνουπάκι! Εδώ πρέπει να σταθώ λιγάκι και στον καλό της. Επειδή δεν έχει γίνει ακόμα bookcrosser, δεν θα κάνω εκτενή αναφορά αλλά θέλω διακαώς να γράψω: «Ρε παιδιά όταν τελειώσουμε, θέλω να σας πω κάτι…». Να μας ξανά έρθετε κ. Καλέ! Πάτε γάντι με τη γιάφκα αμφότεροι!

MikriLoulou (1/4), Monte-Cristo (2/4), Panigirtzou (1/4)
Καλά αυτοί δεν μετράνε! Τους ξέρω από πολύ παλιά και πάρα πολύ! Ότι και να γράψω θα είναι τελείως υποκειμενικό… Απλά δράττομαι της ευκαιρίας να ευχαριστήσω, που αντί να μου σπάσουν το κεφάλι με το πρήξιμο για το bookcrossing, έγιναν και μέλη και το παλεύουν να είναι και ενεργά όσο μπορούν! Τους αξίζουν πολλά μπράβο!

nietzsche
Συμμετοχή 1/4
Θα μείνει για πάντα στην ιστορία, η φατσούλα όταν ακούει τη λέξη ψαλίδα! Θα χαμογελάμε σε κάθε post-it, επειδή θα σκεφτόμαστε τις απίθανες ερωτήσεις του. Και εκείνο το άπαιχτο post-it πάνω στην lola81! Μα τι σκατά ήταν; Θέλαμε πολύ να έρθουμε στη συναυλία αλλά μετά από ένα 24ωρο γιάφκα, ήταν αδύνατο. Μάθαμε ότι ήσασταν τέλειοι και αρέσατε πολύ και νιώσαμε πολύ περήφανοι! Καλή συνέχεια και μια υπόσχεση! Θα έρθουμε σε οποιαδήποτε επόμενη!

Silver-Greece
Συμμετοχή 1/4
Καταφέραμε κάποια στιγμή και συντονιστήκαμε! Δεν τα κατάφερε να κλείσει δωδεκάωρο αλλά επιφυλάσσεται για το μέλλον! Ένα πολύ γλυκό χαμόγελο και μια ήρεμη δύναμη! Ελπίζουμε να τη βλέπουμε σε όλα τα επόμενα γιάφκα meetup. Παράλειψη μου το special sightseeing tour, στο σπίτι μου. Χρωστάω ένα την επόμενη φορά!

Γιάφκα meetup… Μέρος ΙII – Οι bookcrossers του πυρήνα!!!

Ήρθε η ώρα… η απειλή να πραγματοποιηθεί! Λεπτομέρειες και όλα όσα κάποιοι μπορεί να θέλανε να κρύψουν… Αλλιώς… θα σας «δώσω» όλους…

Οι bookcrossers της γιάφκας χωρίζονται σε κάποιες βασικές κατηγορίες, ανάλογα με τη συχνότητα συμμετοχής τους… Θα ξεκινήσω με τον βασικό πυρήνα, που αποτελείται από bookcrossers, που συμμετείχαν στο 100% των γιάφκα meetup! Η σειρά είναι τυχαία…

ZlatkoGr – Ράφι – Blog
Συμμετοχή 4/4!

Πάντα και επιβεβαιώνω εις διπλούν, πάντα στην ώρα του. Από εκείνους τους τύπους, που έτσι και αργήσει, ξέρεις ότι κάτι έχει πάθει και αρχίζεις την κινητοποίηση, για την αναζήτησή του. Έχω μια αρχή, που λέει, ότι ο άνθρωπος, που είναι συνεπής στα ραντεβού του, είναι συνεπής γενικά. Στις υποσχέσεις, στις αρχές, στις συνήθειες… σε όλα. Ο Zlatko δεν είναι η εξαίρεση του κανόνα.

Αγαπάμε Zlatko γιατί:

1. Λέει πάντα ό,τι αισθάνεται και όπως το αισθάνεται. Δεν «μασάει» λανθάνοντα πρέπει και ευπρεπείς «δεοντολογίες».
2. Μπορεί και θέλει και το πετυχαίνει να λέει όχι. Και όπως έλεγε ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο: «Ο άνθρωπος από τα όχι του κρίνεται και αγαπιέται. Από τα ναι μας, είμαστε όλοι ίδιοι».
3. Αντέχει να βρίσκεται μόνος, στον ίδιο χώρο με πολλές γυναίκες, που «εξομολογούνται», τις πιο κουφές τους εμπειρίες. Μπορεί να τον πιάνει καμιά φορά το παράπονο αλλά αντέχει…
4. Είναι συνήθως 100% ενημερωμένος για τα δρώμενα σε forum, σε blog, σε meetup και σε πολλά άλλα επίπεδα. Μέχρι και την τελευταία στιγμή… Τόσο για τα δρώμενα της σκηνής όσο και για τα παρασκήνια!

Luz de Luna – Ράφι – Blog (Δεν έχει! Να κάνει άμεσα)
Συμμετοχή 4/4!

Η ήρεμη δύναμη! Πάντα χαμογελαστή και χαλαρή! Ακόμα και όταν γελάει δυνατά! Πονηρό χαμογελάκι, που αφήνει να εννοηθεί ότι χιλιάδες σκέψεις, επεξεργάζονται με ταχύτητα φωτός, εκείνο το δευτερόλεπτο, από το τρομερό μυαλό! Βλέμμα ανιχνευτικό αλλά όχι αδιάκριτο! Νιώθεις ότι μπορεί και διαβάζει με απίστευτη ακρίβεια, σκέψεις, διαθέσεις, πράξεις και λόγια.

Αγαπάμε Luz, γιατί:

1. Καθιέρωσε την καταγραφή των πιο απίθανων καταστάσεων και έτσι έχουμε ένα χρονικό προς αξιοποίηση. Ατάκες γραμμένες με χρυσά γράμματα! All time classic!!!
2. Σε κοιτάει και ξέρεις ότι σε καταλαβαίνει και κυρίως ότι σε νιώθει, χωρίς καν να χρειαστεί να μιλήσεις. Τα λόγια είναι πραγματικά περιττά…
3. Έχει απίστευτες αντοχές. Μπορεί να πονάει, να μην έχει κοιμηθεί, να είναι στεναχωρημένη, να έχει πέσει σε απίστευτη κατάθλιψη αλλά είναι εκεί και μάλιστα καλύτερα από όλους μαζί! Εμένα βέβαια δεν με ξεγελάει… J
4. Έχει πάντα κάτι να δώσει! Ο θηλυκός Αι Βασίλης. Από βιβλία, δωράκια έως αγκαλιές και αγάπη όσο χρειαστεί! Και πάλι είναι περιττό να το ζητήσεις! Ξέρει εκείνη και έρχεται τσουπ… Μοναδική «μύτη»…

Trypokarydos – Ράφι – Blog (Δεν έχει! Να κάνει άμεσα)
Συμμετοχή 4/4!

Ο άνθρωπος ζωντανή ορχήστρα, θίασος, παρέα, γκρουπάκι, ομήγυρη… Σίγουρα δεν είναι μόνος ένας! Και χαλαρά δεν έχουμε δει ακόμα όλα τα πιθανά και απίθανα πρόσωπα και ταλέντα! Με έναν στόχο πάντα. Να κλαίμε ή και ακόμα να μας κόβεται η ανάσα από τα γέλια. Ακόμα και όταν πάει να κοιμηθεί!

Αγαπάμε Woody, γιατί:

1. Με τον τηλεβόα έχει έναν μεγάλο έρωτα, που χαιρόμαστε να απολαμβάνουμε! Μα πραγματικά, δεν θα καταφέρω να απαθανατίσω, με απόλυτη ακρίβεια, το βλέμμα, όταν τον αντικρίζει!
2. Κάποιοι προσφέρθηκαν να τον χρυσοπληρώνουν, μόνο για να λέει ανέγδοτα! Και δεν είχε καν πει κάποια βασικά σημεία, όπως τα παπούτσια, το τηλέφωνο, το πρόσφορο και χιλιάδες άλλα!
3. Έχει τη σκέψη του, στον καθένα. Σκέφτεται, διερωτάται, προσπαθεί και παρεμβαίνει όσο μπορεί και όπως μπορεί! Είναι από εκείνους του τύπους, που έχουν αδέρφια παντού. Και αν δεν έχουν, κάνουν άμεσα!
4. Είναι πάντα εκεί. Ακόμα και αν δεν είναι εκεί, στην κυριολεξία, είναι παρών μεταφορικά και μάλιστα πιο πολύ!

Efou – Ράφι – Blog (Δεν έχει! Να κάνει άμεσα)
Συμμετοχή 4/4!

Ένα χαμόγελο για κάθε καιρό! Μια καλή κουβέντα για κάθε άνθρωπο! Λίγο χρόνο για κάθε βιβλίο! Μια ζεστή αγκαλιά για κάθε συμμετέχοντα! Ο ορισμός του θετικού άνθρώπου, με την θετική αύρα και την καλή διάθεση! Πιστεύω ότι ακόμα και όταν είναι στις «μαύρες» της, θα χαμογελάει.

Αγαπάμε Efou, γιατί:

1. Είναι ο πρώτος περήφανος κάφρος! Αρχηγός ολόκληρης φυλής κάφρων, που με περηφάνια διαλαλούν ότι είναι κάφροι! Ακόμα ένα δείγμα θετικής σκέψης! Δίνει ακόμα και στις χειρότερες λέξεις, θετική έννοια!
2. Στην πρώτη γιάφκα έφερε σε ένα κουτί, ένα γλυκό πραγματική προσωποποίηση της απόλαυσης! Την διάσημη lemonpie! Έκτοτε την βλέπω στον ύπνο μου! Και το οξύμωρο είναι ότι δεν έχει σοκολάτα!
3. Έχει την απίστευτα μαγική ιδιότητα, να σε κάνει να νιώθεις οικεία, από το πρώτο δευτερόλεπτο, που τη συναντάς.
4. Έχει πάντα μια καλή κουβέντα για κάθε βιβλίο! Ακόμα και αυτά, που δεν τα λάτρεψε, βρίσκει κάτι πολύ θετικό, που μπορεί να κρύβεται στη λεπτομέρεια. Όχι από υποχρέωση! Αλλά επειδή πραγματικά το νιώθει! Και εννοείται ότι διαβάζει, ό,τι πέφτει στα χέρια της!

Γιάφκα meetup… Μέρος ΙI – Τα απολύτως απαραίτητα…

Γλυκά!
Σε πολλές διαφορετικές εκδοχές και σε μεγάλες ποσότητες… Έχουν ξεχωρίσει το προφιτερόλ και η σοκολατόπιτα του Κομνηνού, η lemon pie του Κωνσταντινίδη, η ανάνοpie της Luz και το ρεβανί της Βέροιας… Πάντα προσφέρονται μόνο με κουταλάκια, χωρίς άλλα αξεσουάρ. Όταν εμφανίζονται, ακούγεται ένα ομαδικό ααααααααα και μετά ακολουθεί η καθιερωμένη φωτογράφηση (για να αποτυπωθεί για πάντα η μοναδική εικόνα). Σε μερικά λεπτά ακούγονται άτακτα και ανοργάνωτα μμμμμ και ωχχχχ… Αυτό μπορεί να επαναληφθεί πολλές φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας!

Παιχνίδια!
Χρησιμοποιούνται για ζέσταμα και για δέσιμο των ετερόκλητων χαρακτήρων! Συνήθως το πλήθος χωρίζεται σε δύο ομάδες και ξεκινάμε με κάτι, που να απαιτεί καλή σκηνική παρουσία όπως παντομίμα, stand-up comedy, ζωγραφική, γλυπτική κ.λπ. Κάποιοι αγαπάνε το Παλέρμο και συνήθως δεν τους χαλάμε το χατίρι! Έστω και για μια παρτίδα!

Πολύ χαρούμενο και στα όρια της παράκρουσης είναι και ένα που πιθανολογείται ότι δεν έχει όνομα αλλά χρησιμοποιεί post-it! Μα τι σκατά είναι; Ο αυτοσχεδιασμός, η σύνθεση του meetup και η γενικότερη διάθεση επιβάλλουν τα διάφορα παιχνίδια!

Το group therapy
Έχει αρχίσει να γίνεται αυτοσκοπός… Συναντάται και ως «μετά τις 4» αλλά πλέον αυτό έχει ξεπεραστεί… Δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να αλλάξουμε το ρολόι! Στις ώρες αυτές, που το μαγικό μπλοκάκι δεν γράφει ατάκες (ότι πούμε είναι off the record), έχουν ακουστεί οι καλύτερες ατάκες και οι πιο κορυφαίες ιστορίες. Σε μερικές περιπτώσεις, ανάλογα με τη σύνθεση του meetup, συναντώνται φαινόμενα ακραίας παράκρουσης κυρίως από τις μειονότητες…. «Χ άνοιξε… Δεν μπορώ άλλο… Ξύπνα ρε…» και άλλα τέτοια…

Οι γύφτοι!
Υπάρχουν δύο εκδοχές του απαραίτητου!

Α. Οι φέροντες τη ντουντούκα!
Όταν εμφανίζεται στο χώρο η ντουντούκα, όλοι σωπαίνουν και ένας χαμογελάει. Στα μάτια του, βλέπεις το εγκλωβισμένο τρίχρονο, που ποθεί να μιλήσει! Ακόμα και αν δεν τον αφήνουν… Ακόμα και αν το μόνο που προλαβαίνει είναι να πει… «το κλείνω»… Όταν η ώρα δεν είναι πολύ προχωρημένη, ξυπνάει ο γιούφτος και πουλάει κάθε λογής πραμάτια… Μόνιμο «χαλί» τα γέλια… Κοντέψαμε να χάσουμε επιφανή συμμετέχοντα… Ένα γιατρό βρε παιδιά…

Β. Οι μοιράζοντες τα λάφυρα!
Όταν το meetup φτάνει στο τέλος του και ποτέ πριν βγει ο ήλιος, αρχίζει η ακριβοδίκαιη κατανομή των αγαθών… επιστρατεύονται όλα τα πιθανά δοχεία και τον καταπληκτικό βοηθό του διανομέα. Διάλογοι βασισμένοι σε ένα κομμάτι αλουμινόχαρτο, μονόπρακτα για την αξία του σελοφάν, αυτοσχεδιασμοί με αφορμή ένα τάπερ, με μια μοναδική χροιά! Τη γιούφτικη και πάλι γιατί μας πάει και την αγαπάμε!

Γιάφκα meetup… Μέρος Ι – ο χώρος…

Σε αυτό το σπίτι μετακόμισα, επίσημα και ίσως με τις χειρότερες συνθήκες, στις 6 Σεπτεμβρίου του 2004, της χειρότερης χρονιάς της ζωής μου. Το πρώτο βράδυ καθόμουν στο σκοτάδι, πάνω σε ένα στρώμα για κρεβάτι και κοίταζα τον «έναστρο» ουρανό, που μου είχαν χαρίσει οι προηγούμενοι! Εκεί στο σκοτάδι, με μοναδική συντροφιά, το λαχανιασμένο μουρμούρισμα της Εγνατίας, περίμενα υπομονετικά να ξημερώσει. Και μάζευα με τις άκρες των δαχτύλων, τα χιλιάδες ρινίσματα μου, ελπίζοντας να μη φυσήξει.

Και έτσι κάπως πέρασαν τα δύο πρώτα χρόνια χωρίς καλά – καλά να το καταλάβω… Σε ένα σπιτάκι μικρό αλλά πάντα γεμάτο. Ανοιχτό σχεδόν 24/7 για φίλους, γνωστούς, παιδιά μου, αγάπες, αδυναμίες και ακόμα και ξένους. Στον κατακόκκινο καναπέ μου έχουν κοιμηθεί, απελπιστεί, ξαπλώσει, χαλαρώσει, κλάψει, γελάσει, ουρλιάξει, χορέψει, απογοητευθεί, σχεδόν όλοι… Χαλάλι το κλάμα, που έριξα και τη στεναχώρια, που πέρασα για να τον δω να ανεβαίνει στο σπίτι μου… Με γείτονες υπερήλικες, θεόκουφους ή απλά διακριτικούς και αδιάφορους… αλλιώς δεν εξηγείται πως ακόμα το πρωί μου χαμογελάνε…

Πρόσφατα, μια καινούρια παρέα έκανε την εμφάνισή της και νομίζω ότι έχει ξεπεράσει κάθε άλλη… Ίσως όχι σε διάρκεια, ίσως όχι σε γουρούνισμα, ίσως όχι σε φασαρία, ίσως όχι σε γέλια αλλά σίγουρα στον απόλυτο συνδυασμό όλων των παραπάνω… Και στη σκέψη ότι το Σάββατο θα μαζευτούμε, διαλύθηκαν και κάτι επίμονα και αισχρά σύννεφα στον ορίζοντα μου. Και ήμουν έτοιμη να κλείσω τα παράθυρα να μη φυσήξει!

Σημείωση: Θα το δοκιμάσουμε για μια εβδομάδα! Τόσο αντέχω… Και πάλι ευχαριστώ…