Πως μεγαλώνουν έτσι τα άτιμα;

ΚΥΡΙΑΚΟΥΛΑ 78ΕΤΩΝ, originally uploaded by aizenxaim.

Πριν πολλά-πολλά χρόνια, ένα καλοκαιρινό βραδάκι, ανάμεσα στα κενό χρόνο από δυο καρδιοχτύπια, χαμογέλασε για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένα περίεργο πλάσμα. Στην αρχή ήταν τόσο μικρούλη, που φοβόσουν να το πιάσεις στα χέρια σου, μη σπάσει. Το κοιτούσαμε εγώ και οι αδερφές μου και απορούσαμε, πως χωράει μια ψυχή, σε ένα τόσο μικρό κορμάκι. Τότε, που απορούσαμε πως θα γίνει να μεγαλώσει, μας είπε εκείνη: «Για να μεγαλώσουν τα μωρά, πρέπει να έχουν αγάπη» και την ακούσαμε. Εγώ, που σε κάτι τέτοια, της έδειχνα πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη, το παράκανα λίγο. Και αυτό, όμως, είχε ένα χαμόγελο, φωτεινό σαν τον ήλιο και δεν σου άφηνε και μεγάλο περιθώριο να κάνεις κάτι άλλο.

ΝΙΚΟΣ ΓΙΟΒΑΝΕΒΙΤΣ ΑΝΕΡΓΟΣ, originally uploaded by aizenxaim.

Όπως ήταν αναμενόμενο, μεγάλωσε πολύ γρήγορα. Δεν έχω παράπονο. Και επειδή δεν ξέρω, ποιον ή ποία πρέπει να ευχαριστήσω, για το πόσο όμορφα και γρήγορα μεγάλωσε, θα ευχαριστήσω τον κόσμο όλο.

ΑΝΤΡΕΑΣ ΡΟΥΜΑΝΟΣ, originally uploaded by aizenxaim.

Χθες, πήγα φουσκωμένη σαν βατράχι από την περηφάνια μου, να δω την πρώτη ομαδική έκθεση φωτογραφίας, που συμμετέχει, μετά από ένα χρόνο μαθήματα στο Φ.Ε.Κ. (Φωτογραφικό Εργαστήρι Καλαμαριάς). Είχα μια αγωνία να δω τις φωτογραφίες της, που με το ζόρι πρόσεχα τις φωτογραφίες των άλλων, αλλά όπως πάντα το έπαιζα πολύ ψύχραιμη και cool. Και κάποια στιγμή, αφού πρώτα είχαμε δει σχεδόν όλες τις υπόλοιπες συμμετοχές, φτάσαμε και στις δικές της μπροστά. Πέντε πορτρέτα ανθρώπων του δρόμου. Ξέρω πόσο δύσκολο είναι να φωτογραφίσεις, χωρίς να προσβάλεις, έναν άνθρωπο, που ζει στο δρόμο. Το έχω προσπαθήσει πολλές φορές και πάντα δεν έβρισκα τα κότσια να πάω και να τους μιλήσω. Να τους ζητήσω να φωτογραφηθούν.

NASCO ΡΟΥΜΑΝΟΣ, originally uploaded by aizenxaim.

- Χριστίνα τους μίλησες;
- Ναι βέβαια.
- Τι τους είπες για να τους φωτογραφίσεις; Τι είπατε γενικά;
- Απλά τους εξηγούσα πως θέλω να τους φωτογραφίσω. Μόνο ένας ήταν αρνητικός και μου είπε «Γιατί θέλεις να με φωτογραφίσεις; Είμαι κανένας διάσημος;»
- Τι του απάντησες;
- Ακριβώς επειδή δεν είστε διάσημος, θεωρώ πως πρέπει να σας ζητήσω την άδεια για να σας φωτογραφίσω και για τον ίδιο λόγο θέλω να σας φωτογραφίσω.

Το ξέρω πως είναι ένας καλός άνθρωπος. Έκανα, ότι περνούσε από το δικό μου χέρι, να νιώθει και να είναι ελεύθερη να γίνει ό,τι θέλει. Από την πρώτη στιγμή, που συναντηθήκαμε, είδα στα μάτια της, εκείνο τον μεγάλο ήλιο. Αλλά είναι κάτι στιγμές, που μου κόβεται η ανάσα, όταν σκέφτομαι ότι όσο μεγαλώνει, μεγαλώνει και ο ήλιος μέσα της.

IVAN ΒΟΥΛΓΑΡΟΣ, originally uploaded by aizenxaim.

Όποιος βρεθεί κοντά στο Στρατόπεδο Κόδρα, να πάει να την δει την έκθεση. Θα είναι εκεί μέχρι την Κυριακή 14/6. Όχι μόνο για να θαυμάσει την Χριστίνα μου αλλά και για τις υπόλοιπες συμμετοχές και για την προσπάθεια, που έχουν κάνει όλα τα παιδιά, κυρίως της φωτογραφίας και του κινηματογράφου. Ξεχώρισα μια συμμετοχή με φωτογραφίες από τη Σχολή τυφλών, μια συμμετοχή με φωτογραφίες – αποτυπώσεις των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων και μια συμμετοχή με φωτογραφίες από σφαγεία γουρουνιών. Όλα φιλότιμες προσπάθειες αλλά αυτά, πώς να το κάνουμε, με άγγιξαν περισσότερο. Και περιμένω εντυπώσεις. Κυρίως για την Χριστίνα μου.

Θεσσαλονίκη 12/6/2009

New Year’s blog resolutions

οriginally uploaded by Pavlos Yatagantzidis

and originally can be blamed for my love for photography!
Ευχαριστώ πολύ!

Αυτό το χρονικό διάστημα, που κατάφερα και ξεκουράστηκα και κοιμήθηκα πάνω από 4 ώρες/μέρα, πήρα μερικές μεγάλες αποφάσεις για το blog, τις οποίες θα αρχίσετε να τις βλέπετε σιγά-σιγά. Κάτι σαν New Year’s blog resolutions, που θα ικανοποιήσουν τις δικές μου New Year’s resolutions και αυτές είναι:

1. Να αφοσιωθώ περισσότερο στην φωτογραφία, μήπως και αποφασίσω αν με αγαπάει όσο και εγώ και αν με αγαπάει, ποιο είδος της, μου ταιριάζει καλύτερα. Αποφάσισα, πως ο καλύτερος τρόπος, για να καταλάβω αν η αγάπη είναι αμοιβαία, είναι να δεσμευτώ λίγο πιο σοβαρά με μερικά projects και έτσι:

- Θα ξεκινήσω ένα τελείως ψυχαναγκαστικό project, που πολλοί ανά τον κόσμο κάνουν και ονομάζουν «project 365», αλλιώς και μια φωτογραφία την ημέρα. Για κάτι που αντιπροσωπεύει την ημέρα μου ή για κάτι που κέρδισε την προσοχή μου. Κάτι σαν φωτογραφικό ημερολόγιο. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν θα υπάρχει και κείμενο αλλά πιστεύω ότι οι φωτογραφίες, θα το καθορίσουν. Μετά από προσεκτική μελέτη όλων των πιθανών groups (αυτοπορτρέτα, παιδιά, παιχνίδια, extreme καταστάσεις, ζευγάρια κ.λπ.), αποφάσισα ότι το «project 365!» μου ταιριάζει περισσότερο. «We are less interested in self-portraits and portraits of others (although on occasion these are absolutely fine) and more interested in the world around you”. Και εγώ αυτό θέλω να κάνω. Να φωτογραφίζω τον κόσμο γύρω μου.

- Θα αρχίσω να ανεβάζω, σιγά-σιγά τις καλύτερες φωτογραφίες από τον φωτογραφικό μαραθώνιο στο studio του Δάσκαλου Παύλου, για να εκθέσω μια προς μια όλες τις συμμετέχουσες! Ήδη τα πρώτα set έχουν δουλευτεί και έχω την άδεια τους, να τις εκθέσω.

- Θα προσπαθήσω, σε 12 posts, να κάνω έναν φωτογραφικό απολογισμό του 2008 και των σημαντικότερων γεγονότων, που φωτογράφισα επιμελώς αλλά ποτέ δεν πρόλαβα να δω, λόγω έλλειψης χρόνου.

- Θα προσπαθήσω να γράψω για όλους τους αγαπημένους μου φωτογράφους και θα τους παρουσιάσω με τις φωτογραφίες, που με κέρδισαν. Αυτό μπορεί να είναι κάπως βαρετό αλλά το έχω πραγματικά ανάγκη να το κάνω, σαν φόρο τιμής. Έχω αποφασίσει έναν την εβδομάδα, οπότε υπομονή!

2. Να αφοσιωθώ περισσότερο στις ιστορίες, που έχω εδώ και πολύ καιρό υποσχεθεί αλλά δεν έχω ολοκληρώσει. Η καταγραφή τους θα με βοηθήσει να θυμάμαι, να μην πρέπει να τις διηγηθώ ξανά και ξανά και το βρίσκω πολύ λυτρωτικό, να ξέρω πως έκανα κάποιους ή κάποιες να κρυφογελάσουν. Το γέλιο είναι υγεία. Περιμένω προτάσεις για όσες έχω πει προφορικά και σας άρεσαν αλλά δεν έγιναν και γραπτές!

3. Να τα ξαναβρώ με κάποιες πολύ μεγάλες αγάπες μου, που με ακολουθούν παντού ακόμα και όταν εγώ τους γυρνάω επιδεικτικά την πλάτη, για να αφοσιωθώ κάπου αλλού. Αλλά για αυτές τις αγάπες, θα μάθετε περισσότερα στο biographix. Όχι γιατί δεν χωράνε εδώ… Εκεί έχω «δεσμευτεί» να γράφω για οτιδήποτε διαμορφώνει την αισθητική μου. Εδώ θα γράφω για ότι διαμορφώνει τη ψυχή μου.

Και μερικές ευχές για την νέα χρονιά:
Σε εμένα εύχομαι να γράψω κάτι, που να σας αγγίξει όσο και εμένα ή έστω να σας κάνει να γελάσετε, όταν το έχετε πιο πολύ ανάγκη.

Σε εσάς εύχομαι μια δημιουργική χρονιά, με ειρήνη, αγάπη και υγεία. Και καλό κουράγιο αν αποφασίσατε να περνάτε από εδώ!

Για περάστε…

Την Παρασκευή 14 Νοεμβρίου, ολοκληρώθηκε ο Wild Release φωτογραφικός διαγωνισμός! Οι συμμετέχοντες, ξεπέρασαν κάθε προσδοκία μου! Συμμετείχαν με φωτογραφίες, οι παρακάτω:

1. annadvarna
   
2. aris1
   
3. deadendmind
   
4. efou
   
5. evablue
   
6. joealig
   
7. karry
   
8. maria-gr
   
9. MasterAngel
   
10. mtzam
    
11. okyrhoe
    
12. Panigirtzou
    
13. quino-salonika
    
14. roumpagiat61
    
15. sofiathereader
    
16. Stoxasths
    
17. StrangeEmily
    
18. tasa
    
19. zlatkoGR

και εγώ…

Η ψηφοφορία, για τις καλύτερες 12 φωτογραφίες, έχει ήδη αρχίσει και διεξάγεται σε διάφορα threads, στο Bookcrossing αλλά και στο ειδικό group στο flickr, με απλό comment, στις φωτογραφίες, που σας αρέσουν! Έχετε δικαίωμα 12 ψήφων και παρακαλώ να τις σημειώνετε κάπως έτσι:

Vote: 1 of 12

Πάρτε μια μυρουδιά εδώ:



… και μετά, απευθείας κλικ στο group, για να ψηφίσετε! Αν δεν έχετε λογαριασμό στο flickr και δεν είστε και bookcrossers (μα πως μου έχετε ξεφύγει… ακόμα…) δώστε τις ψήφους σας, εδώ στα comments! Απλά copy-paste τα links των φωτογραφιών, που σας άρεσαν!

Μα που αλλού να το γράψω η γυναίκα, για να έχουμε ένα συλλογικό ημερολόγιο;

A long trip, deep inside myself….

Ξεκίνησαν επιτέλους, τα μαθήματά μου! Τη Δευτέρα, πρώτο μάθημα Ισπανικών, με τον Δάσκαλο Juan και την Τρίτη, πρώτη συνάντηση του photo3, με τον Δάσκαλο Δημήτρη! Περίεργη αρχή κάναμε και έχω αγωνία για τη συνέχεια!

Ο Δημήτρης, ένα ιδιαίτερος δάσκαλος, μας μίλησε λίγο για τον Ψυχρό πόλεμο, για το beatnik, για τον Kerouac, για τον Pollock και για το πώς όλα αυτά, άλλαξαν την φωτογραφία. Πως περάσαμε, από τις φωτογραφίες της αποφασιστικής στιγμής (decisive moment), στις φωτογραφίες της αναποφάσιστης στιγμής (indecisive moment). Μας μίλησε λιγάκι και για την «stream-of-consiousness» photography και είδαμε και ένα μικρό ντοκιμαντέρ σχετικά!

Αυτό, που κυρίως, όμως, κάναμε, ήταν να δούμε πολλές φωτογραφίες….

Από τον Robert Frank, κυρίως από το βιβλίο του «The Americans» και ένα μικρό ντοκιμαντέρ…

Από τον Strömholm…

Από τον μαθητή του Strömholm, τον Anders Petersen και κυρίως από το Cafe Lehmitz…

Και πήραμε και ένα πολύ περίεργο project για αρχή, που με προβληματίζει, πάρα πολύ, από χθες! Δεν θα σας πω τι είναι αλλά φεύγω τρέχοντας να φτιάξω μερικές εικόνες με φίλους και φίλες και όταν θα είναι έτοιμο, θα το ανεβάσω, εδώ… Να δω αν το κατάφερα!

Όπως είπε και η Σταυρούλα, δύσκολη η προσαρμογή στα νέα δεδομένα μετά από ένα χρόνο με κανόνες αλλά θέλω να προσθέσω… πολύ δελεαστική και inspiring!

Υ.Γ.: Zlatko, Κούνελε, efou και Shiroi Taka, που με είδατε αγχωμένη και ξέρετε τι θέλω να κάνω, μην κάνετε spoiler…

Χίος και Σμύρνη 2008

Έβγαλα, όπως πάντα, πολλές φωτογραφίες!
Και όπως πάντα, πολύ λίγες είναι αξιόλογες
αλλά συνοψίζουν τις εντυπώσεις μου,
για το νησί και για το σύντομο ταξίδι στη Σμύρνη!

Το Kitsch σήμερα - διαγωνισμός φωτογραφίας

Ο ANemos είχε μια πολύ καλή ιδέα! Δανείζομαι, λοιπόν, την πρόσκληση από το blog Μικρό Ανάλογο, δημοσιεύω και εγώ το σχετικό post, σχετικά με έναν πολύ ενδιαφέρον διαγωνισμό και όπως πρότεινε και ο ANemos, πως μπορεί να γίνει και σε blog:

Το περιοδικό Parallaxi, διοργανώνει διαγωνισμό φωτογραφίας με θέμα "το Kitsch σήμερα". Ο διαγωνισμός απευθύνεται όχι μόνο σε επαγγελματίες, αλλά σε κάθε χρήστη και λάτρη της φωτογραφίας. Πάρτε τις μηχανές σας λοιπόν και βγείτε σεργιάνι αναζητώντας ό,τι πιο κιτς αντιληφθείτε. Μπορείτε να στείλετε όσες φωτογραφίες θέλετε μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου, απλά συμπληρώνοντας μια φόρμα συμμετοχής εδώ.

Οι όροι συμμετοχής αναλυτικά εδώ. "Στο διαγωνισμό μπορούν να συμμετέχουν επαγγελματίες φωτογράφοι ή απλοί παρατηρητές, που χρησιμοποιούν το φωτογραφικό μέσο, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας και εθνικότητας. Οι συμμετέχοντες μπορούν να υποβάλουν όσες φωτογραφίες επιθυμούν, αρκεί οι εικόνες να σχετίζονται με τη θεματική του βραβείου. Για να δηλώσει κανείς συμμετοχή θα πρέπει να συμπληρώσει και να αποστείλει στην Παράλλαξη, μέσω e-mail ή ταχυδρομικά την ή τις εικόνες του και το Έντυπο Συμμετοχής, το οποίο μπορεί να βρει παρακάτω. Η κατάθεση του υλικού θα πρέπει να γίνει αυστηρά μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου. Οι πέντε καλύτερες φωτογραφίες, όχι απαραίτητα καλλιτεχνικά αλλά σε σχέση με την πιο ακραία κιτς εικόνα που αποτυπώνουν, θα βραβευθούν με δώρα που προσφέρουν οι χορηγοί του διαγωνισμού. Όλες οι εικόνες θα εκτεθούν σε χώρο που θα ανακοινωθεί το Σεπτέμβριο, σε μια έκθεση σε συνεργασία με το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

Παράλληλα, ο διαγωνισμός τρέχει και από τα blogs μας (ιδέα του ANemos) ως εξής:

1. Παίρνεις φωτογραφική μηχανή ή κινητό και αποτυπώνεις ο,τι πληγώνει την αισθητική σου. Χώρους, αντικείμενα, δρόμους, αυτοκίνητα, τοίχους, βιτρίνες, σπίτια, μαγαζιά και ο,τι άλλο αποτελεί μνημείο κακού γούστου σ’ αυτή την πόλη.

2. Ανεβάζεις τις φωτογραφίες σαν ποστ στο blog σου με τίτλο: «Το KITSCH σήμερα...»

3. Προσθέτεις την φράση "για τον διαγωνισμό «Το KITSCH σήμερα...»"

4. Προτείνεις σε έναν, δύο, τρεις, δεκατρείς φίλους σου να κάνουν το ίδιο!Παράλληλα μπορείς να στέλνεις τις φωτογραφίες σου με mail στο diagonismos@parallaximag.gr.

Άντε, για να σας δω! Και για όσους χρησιμοποιείτε το facebook, πηγαίνετε εδώ. Προσκλήσεις σε φίλους bloggers λίαν συντόμως, μόλις βγάλω δηλαδή την πρώτη φωτό :)

99hours - Stereosis

Σας προσκαλούμε στην 4η υπαίθρια φωτογραφική έκθεση,

στους πεζόδρομους Ζεύξιδος και Ικτίνου,

που ξεκινά την Τρίτη 8 Ιουλίου 2008, στις 21:00

και διαρκεί "99 ώρες".

opening: προβολή slide show 21:00

μουσική: Θρευτάριος 22:00.

Για όσους δεν καταφέρουν να επισκεφτουν την έκθεση,

οι δικές μου φωτογραφίες είναι εδώ.

Κάτι σαν απολογισμός...

«Πριν ξεκινήσουμε, να βλέπουμε τις φωτογραφίες, που έχετε διαλέξει, θα ήθελα να μου πείτε, πως ήταν αυτό το τετράμηνο για εσάς», είπε ο Δάσκαλος Μάνος και μας άφησε μερικά λεπτά να σκεφτούμε. Κάτι σαν μικρός απολογισμός δράσης, σκέψης και δημιουργίας.

Όταν τελείωσε το προηγούμενο τετράμηνο και αρχίσαμε τα τυπώματα για την έκθεση, κάθισα σε μια γωνίτσα και ξεφύλλιζα το ντοσιέ με τα contact. Πάρα πολλά φιλμάκια αλλά όλα έμοιαζαν άδεια. Λες και κάηκαν στην εμφάνιση ή λες και άνοιξε η φωτογραφική και πήραν φως. Στην πραγματικότητα, υπήρχαν προσπάθειες και απόπειρες, αλλά ήταν τόσο αδιάφορες και τόσο ανούσιες, που ήθελα να τα φαντάζομαι άδεια. Καμένα. Με πήρε το παράπονο. Μα τι έχω πάθει; Πήρα το ντοσιεδάκι μου και πήγα στην Αμάντα. «Θέλεις να δεις και να μου πεις, τι έχω πάθει;». Κοίταξε πολύ προσεκτικά και για πάρα πολύ ώρα. Και εγώ έτρωγα τα νύχια μου, κοιτώντας την να παρατηρεί τις φωτογραφίες. Και μετά μου μίλησε με πολύ αγάπη και μου είπε τι είχα πάθει.

«Είσαι πολύ μακριά από το θέμα σου. Στέκεσαι σε πολύ μεγάλη απόσταση και κρύβεσαι για να μην σε δει και τρομάξει και φύγει. Ξέρεις… με αυτό τον τρόπο δεν σέβεσαι τον χώρο του. Απλά, χάνεις το θέμα, κλέβεις την φωτογραφία ενώ σου ανήκει και άρα χάνει την αξία της. Όταν το βλέμμα σου στάθηκε στο θέμα, κάτι σου τράβηξε την προσοχή. Είδες κάτι διαφορετικό και ήθελες να το φωτογραφίσεις. Άρα ήταν κάτι σημαντικό για εσένα. Και εσύ αντί να το πλησιάσεις, απομακρύνθηκες. Δεν το αγάπησες; Δεν θέλησες να το πλησιάσεις; Να το παρατηρήσεις; Να το γνωρίσεις καλύτερα; Να δεις πως φαίνεται από κάθε πλευρά; Να βρεις ποια είναι η καλύτερη στιγμή να το φωτογραφίσεις;»

Σιωπή και σκέψη… Ίσως και παράπονο. Μου είπε και άλλα πολλά. Αν ζητούσα από κάποιον, να κάνει μια στεγνή περίληψη, της συζήτησης, θα έπρεπε εγώ να έχω εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια. Αλλά έφυγα με χαμόγελο, γιατί ήξερα τι είχα πάθει. Φαινόταν τόσο καθαρά, πλέον.

Αποφάσισα να συνεχίσω στο δεύτερο τετράμηνο. Όχι από κεκτημένη ταχύτητα. Ούτε γιατί πίστευα, ότι έχω κάποια ελπίδα, να αλλάξω ως άνθρωπος. Έτσι. Χωρίς γιατί. Διαίσθηση ότι ίσως κάτι αλλάξει γενικά. Και άλλαξε.

Αρχικά ήταν η κουβέντα για τον Roy DeCarava. Ακόμα και αν ο κόσμος σου όλος να είναι μόνο μια μικρή γειτονιά, αν τον αγαπάς, έχεις εικόνες. Ήταν και εκείνη η υπέροχη κουβέντα για τον Bernard Plossu και την ποίηση της περιπλάνησης και για τους «θηλυκούς» και τους «αρσενικούς» φωτογράφους. Ήταν και εκείνες οι ατελείωτες ώρες συζήτησης πάνω σε φωτογραφίες και «φωτογραφιούλες». Ακόμα και εκείνο το ντοκιμαντέρ, για έναν από τους σημαντικότερους φωτογράφους όλων των εποχών, που χάρισε απίστευτα χαμόγελα και γέλια ένα μεγάλο βράδυ στο φιλικό υπόγειο. Μετά ήρθε και η 2η Photoday και χάρηκα τόσο πολύ, που συμμετείχα σε αυτό το μεγάλο παιχνίδι της φωτογραφίας και μάλιστα με πολύ αγαπημένα πρόσωπα.

Στις συναντήσεις, σημείωνα τα πάντα και ειδικά τις εργασίες. Γύριζα σπίτι και καθόμουν όλο το βράδυ και έγραφα ιδέες. Μετά έστελνα μερικά sms και κανόνιζα συνάντηση την επόμενη κιόλας για την ολοκλήρωση των ιδεών. Με την Μελίνα, μέσα στην παγωνιά, στην Πλατεία Αριστοτέλους, μέχρι να εξαφανιστούν όλοι οι περαστικοί. Με την Ευαγγελίτσα, να «σκουπίζει» τα πεζούλια πίσω από το Μέγαρο, μέχρι να πέσει ο ήλιος. Με την Έφη, τον Γιάννη και την Δαφνούλα να με υποδέχονται «παπάκι» στα ξαφνικά στο σπίτι, να ξεφορτώσω τα περιττά και να συνεχίσω. «Ήμουν εκεί μπροστά στο Μακεδονία Παλλάς και μετά ήρθε το κύμα». Με την Πόπη να κάθεται υπομονετικά με το τιραντάκι, μπροστά στον ανεμιστήρα, μέχρι να βρω τη σωστή θέση. Με την Γαλήνη να στεναχωριέται, που αρρώστησε και δεν θα μπορούσε να έρθει.

Και ανακάλυψα ότι μπορώ να πλησιάζω το θέμα μου, όταν το αγαπάω. Δεν φεύγει. Φεύγουν, μόνο όσα, δεν αξίζουν. Και χαιρέτησα μερικά, αυτό το τετράμηνο. Με μεγάλη χαρά. Ότι αγαπάς και σε αγαπάει, μένει. Και όσο πιο πολύ πλησιάσεις, τόσο καλύτερα το βλέπεις και τόσο περισσότερο το αγαπάς.

Δάσκαλε, ήταν ένα πολύ ωραίο τετράμηνο. Μου έλειψε πολύ, να βλέπω το Δάσκαλο Κοσμά, να κοιτάει με γουρλωμένα μάτια φωτογραφίες και να μιλάει για αυτές, σαν να ήταν μοναδικές και ανεπανάληπτες αγάπες. Μου έλειψε πολύ και ο Δάσκαλος Πασχάλης, με το ζεστό χαμόγελο, την ήρεμη δύναμη και τη σιγουριά ότι όλα θα πάνε καλά. Αλλά αυτό το τετράμηνο, θυμήθηκα πόσο πολύ αγαπάω τη φωτογραφία. Ένιωσα, πραγματικά, ότι δεν γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος, αναζητώντας την τελειότητα στις λεπτομέρειες, αλλά ζώντας.

Από κοντά.

Φωτοεργασίες ΙΙΙ – Το τελικό studio

Ήταν πολύ ευχάριστα την τελευταία φορά στο studio αλλά κάτι με βασάνιζε. Συμπαθητικός ο αυτοσχεδιασμός, όταν λειτουργείς σε πολλαπλούς ρόλους, αλλά λιγάκι απροσδιόριστος. Ήταν περισσότερο σαν εξάσκηση παρά σαν φωτογράφηση νομίζω. Το ίδιο βράδυ, αφού έκανα το post, έπεσα να κοιμηθώ και κάτι με «έτρωγε».

Πώς να φωτογραφίσεις ένα πορτρέτο και να μην θυμίζει φωτογραφία διαβατηρίου; Πώς να φωτογραφίσεις μια προσωπικότητα, χωρίς να προσπαθείς να αναδείξεις μόνο την εξωτερική ομορφιά; Έχω κουραστεί να ξεφυλλίζω περιοδικά με φωτογραφίσεις «πλαστικών» προσώπων, τέλειων και αψεγάδιαστων σαν να μην έχουν ζήσει, σαν να μην έχουν χαρεί, σαν να μην έχουν κλάψει.

Έβγαλα το μαύρο μου τετράδιο και άρχισα να σημειώνω ότι σκέψη μου ερχόταν.
- Τα μάτια είναι το πιο σημαντικό στοιχείο ενός πορτρέτου, λέει ο δάσκαλος Μάνος, όταν περιγράφει «δυνατά» πορτρέτα.
- Πως μπορώ να μην συμπαθήσω έναν άνθρωπο που γυαλίζουν τα μάτια του; Είναι σίγουρα πολύ ζωντανός και έχει πάθη, λέει η Μελίνα, όταν την ρωτάω την γνώμη της για κάποιον/α.
- Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής, έλεγε η μάνα μου, όταν προσπαθούσα με χαμόγελο να της κρύψω μια στεναχώρια μου.
- Ο καθρέφτης είναι ο πιο κυνικός και καλός σου φίλος, λέει η αδερφή μου, όταν πάμε για ψώνια.

Και συνέχιζα να γράφω μέχρι το πρωί. Κατέβασα και από την βιβλιοθήκη, διάφορα αγαπημένα βιβλία και τα άπλωσα στο καθιστικό, ανοιχτά, σε αγαπημένα πορτρέτα. Περπατούσα δεξιά και αριστερά και έγραφα. Κατ το πρωί, την ώρα που με έπαιρνε ο ύπνος πάνω από το «φουσκωμένο» μπρίκι του διπλού ελληνικού, είχα μια πολύ δημιουργική στιγμή και ακολούθησαν μερικές πολύ «άτσαλες» και «καυτές» από το ατύχημα στιγμές… Άφησα την κουζίνα σε κακά χάλια και έφυγα για το γραφείο.

Στον δρόμο, μορφοποίησα πλήρως το concept. Έστειλα τα απαραίτητα μηνύματα για να οργανώσω την εκτέλεση, μίλησα με τον μπαμπά Παύλο, για να πάρω τις ευλογίες του και την άδειά του να χρησιμοποιήσω και πάλι το studio και έφτασα ήρεμη στην εργασία μου.

Η ιδέα είχε πρωταγωνίστριες αγαπημένες φίλες. Βρίσκω απίστευτη ομορφιά, στα πρόσωπα, που αγαπάω. Είναι καθημερινά πρόσωπα, με ζωή και πάθη, με χαρά και λύπη, που αναπνέουν και υπάρχουν όπως όλα τα υπόλοιπα καθημερινά πρόσωπα αλλά έχουν και κάτι ξεχωριστό. Όπως είπε και ο Duane, το δώρο τους προς εμένα είναι ότι είναι διαφορετικές από εμένα και το δώρο μου προς αυτές είναι ότι είμαι διαφορετική από εκείνες. Αλλά συνυπάρχουμε. Και ξεκίνησα με την Ευαγγελίτσα, την Μελίνα και την Πόπη. Ήθελα πολύ να είναι εκεί και η Γαλήνη αλλά ατύχησα.

Την Κυριακή έξω από το studio, βγάλαμε τα παπουτσάκια μας και καθίσαμε κατάχαμα να τους εξηγήσω, πως ήθελα να με βοηθήσουν. Θέλω μια σειρά φωτογραφιών, όπου ανάμεσα σε εμένα και σε εσάς, υπάρχει κάτι. Κάτι που να μην μου επιτρέπει να σας δω καθαρά, να μου κρύβει τις περιττές λεπτομέρειες του προσώπου, αλλά να αφήνει να δω τα μάτια σας. Έτσι προέκυψε η σειρά με το βρεγμένο τζάμι. Κάναμε διάφορους συνειρμούς. Σαν βροχή, σαν βροχερή μέρα μπροστά στο παράθυρο και μας βγήκε μια μελαγχολία.

Θέλω μια σειρά, με διάλογο με τον εαυτό σας αλλά και με εμένα. Δεν θέλω ένα απλό καλημέρα στον καθρέπτη, πριν φύγετε από το σπίτι. Θέλω μια ιδιαίτερη στιγμή, που θα την επισφραγίσει, ένα πολύ προσωπικό κόσμημα. Έδωσα έναν μεγαλούτσικο καθρέφτη να αγκαλιάσουν και στριφογύριζα γύρω τους. Τι συναισθήματα σου ξυπνάει αυτό το κόσμημα; Τι θυμάσαι, όταν το φοράς; Τι συνειρμούς κάνεις; Ήταν πολύ μοναδικές στιγμές και «γεννήθηκαν» κάποιες φωτογραφίες, για τις οποίες είμαι πολύ περήφανη, αρχικά που ήμουν εκεί και κατά δεύτερο, που έκανα την λήψη.

Θέλω μια σειρά, μόνο με τα μάτια σας. Χρησιμοποιήσαμε ένα πολύ ιδιαίτερο φουλάρι, που η καθεμία το φόρεσε διαφορετικά, με στόχο να επιτρέπει μόνο στα μάτια να με αγγίξουν. Θύμιζε λίγο ανατολή και μυστικισμό αλλά είχε και μια γυμνή αλήθεια, πολύ αφοπλιστική. Αυτή του απομονωμένου βλέμματος. Που ανήκει σε όλους αλλά και σε κανέναν ταυτόχρονα.

Ήταν μια πολύ όμορφη Κυριακή. Και όταν άρχισα να μελετάω το αποτέλεσμά της, χάρηκα, που δεν άγγιξε μόνο εμένα. Μετά από πολλές ώρες στο τηλέφωνο και σε έντονες κουβέντες για τις δυνατότητες της ιδέας, αποφάσισα να το επαναλάβω. Για κάθε καθημερινή μοναδική φίλη. Σύντομα θα λάβετε επίσημη πρόσκληση αν δεν σας το έχω πει ήδη. Και μετά, όταν νιώσω ότι έχει ολοκληρωθεί ο κύκλος με τα γυναικεία πορτρέτα… τρέμετε οι φίλοι… Μετά την φωτογράφηση και πάλι την ώρα του ψησίματος του διπλού ελληνικού, είχα δημιουργική στιγμή και για αντρικά πορτρέτα…