[48/365] Carnival light

[48/365] Carnival light, originally uploaded by mafaldaQ.

Σήμερα Τσικνοπέμπτη, έχω διάθεση για μια old-time classic ιστορία της Μικρής Αννούλας.

Η Μικρή Αννούλα γεννήθηκε με χρονοκαθυστέρηση σε μια ομαδούλα ανθρώπων, που αγαπούσαν πολύ να φτιάχνουν πράγματα. Κεντήματα, φαγιά, έπιπλά, ρούχα. Προκομμένη ομαδούλα όλοι. Επειδή ήταν μικρή και οι άλλοι όλοι μεγάλοι, συνειδητοποίησαν την παρουσία της, όταν έπρεπε να πάει σχολείο για πρώτη φορά και αναφώνησαν «Ω είναι και αυτό εδώ». Μεγάλες στιγμές!

Στην πρώτη σχολική της απόκρια, η Μικρή Αννούλα άκουγε τα άλλα παιδάκια να συζητάνε τι θα ντυνόντουσαν την Τσικνοπέμπτη, στα wild parties του Δημοτικού και σκέφτηκε πως πολλά παιδάκια ίσως να είναι φτωχά, γιατί περιμένουν με τόση λαχτάρα, μια μέρα να βάλουν ρουχαλάκια. Γύρισε σπίτι προβληματισμένη και το συζήτησε λίγο με την Μεσαία αλλά Μεγάλη Αδερφή της. Της εξήγησε πως δεν πεινάνε τα παιδάκια. Απλά μασκαρεύονται κάτι. Ντύνονται βρε παιδί μου λίγο διαφορετικά και περνάνε καλά. «Εγώ τι θα ντυθώ;» και βαθιά περισυλλογή έπεσε στο οικογενειακό τραπέζι.

Έγινε ένα μικρό συμβούλιο και αποφασίστηκε, την ενδυματολογική προσέγγιση της Μικρής Αννούλας να την αναλάβει η Μεσαία αλλά Μεγάλη Αδερφή της, που το είχε πιο πολύ με τα υφάσματα και τα ραψίματα. Το είχε όμως και πολύ στην οικολογική συνείδηση… Αφού μετρήθηκε η Μικρή Αννούλα προσεκτικά και πέρασαν και μερικές μέρες, της παρουσιάστηκε η πρώτη της στολή. Με αγωνία περίμενε η Μικρή Αννούλα να δει μια στολή Ζορό, μια στολή cowboy ή στο τσακίρ κέφι μια στολή μπαλαρίνας, αλλά μάταια.

«Πως σου φαίνεται Μικρή Αννούλα;». Με προσοχή περιεργάστηκε το τεράστιο κόκκινο καπέλο και το κατάλευκο και όχι ιδιαίτερα κολακευτικό για τη σιλουέτα της κορμάκι-μπυτζαμάκι. Βέβαια ήταν μικρή και τέτοια στυλιστικά θέματα δεν την απασχολούσαν , ακόμα, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν. «Τι είναι;», ρώτησε δειλά και προσεκτικά, μην προσβάλει τη δημιουργό. «Μα είναι ένα μανιτάρι». Μερικές μέρες μετά, η Μικρή Αννούλα αντιμετώπισε μερικά προβληματάκια μετακίνησης του καπέλου και χρησιμοποιήθηκε για σκιά στον κήπο του σπιτιού, που γινόταν το πάρτι.

Η οικογένεια ενθουσιάστηκε και ανέθεσε στην Μεσαία αλλά Μεγάλη Αδερφή της, να σχεδιάζει κάθε χρόνο τα κουστούμια της Μικρής Αννούλας. Μάταια, η Μικρή Αννούλα πήγαινε φωτογραφίες από trendy κουστούμια όπως η Βασίλισσα της Νύχτας, ο Batman και άλλα, για να εμπνευστεί η Μεσαία αλλά Μεγάλη Αδερφή της. Μια χρονιά μπανάνα, μια χρονιά πιπεριά, μια χρονιά αγγούρι, μια χρονιά ντομάτα, μια χρονιά καρότο. Μπαξές η Μικρή Αννούλα και όταν με το καλό άλλαξε κατηγορία και πήγε στο άλλο το μεγαλύτερο σχολείο, βρήκε το κουράγιο και είπε «Εεεε λέω φέτος να μη ντυθώ γιατί μεγάλωσα τώρα». Και υποσχέθηκε στον εαυτό της να μην ξαναντυθεί.

Αν εσείς σήμερα βγείτε και αποφασίσετε να ντυθείτε κάτι αλλά δεν έχετε στολή, μπορώ να κοιτάξω στη ντουλάπα της Μικρής Αννούλας. Μπορεί να μη βρω μωρουδιακά αλλά τις τόσο πετυχημένες από άποψη ραπτικής στολές, αλλά αποτυχημένες για το socializing της Μικρής Αννούλας, σίγουρα θα τις βρω. Μικροδιορθώσεις θα κάνουμε και είστε έτοιμοι!

Θεσσαλονίκη 19/2/2009

Η Θεία Λόλα

Όλοι έχουμε κάποιο συγγενή, που αγαπάμε πολύ και θαυμάζουμε περισσότερο. Κάπως έτσι ήταν για εμένα η Θεία Λόλα αλλά και όλη η οικογένεια της. Στη ίδια όμως αξίζει ένα ολόκληρο post. Γιατί έχει τόσες πολλές και διαφορετικές προσωπικότητες και τις αγαπάω όλες, εξίσου. Στο σόι μας, έχει κερδίσει επάξια, τον τίτλο της υπέρτατης Θείας, με τα κορυφαία κατορθώματά της. Από μικρό παιδί φαινόταν ότι θα ξεχωρίσει αν και γενικά ως σόι μια πετριά την έχουμε. Ιδου, λοιπόν η αξιέπαινη πολυσχιδής προσωπικότητά της.

Η Θεία Λόλα Ψαράς!

Ως σωστή και πολύ άξια νοικοκυρά, άνοιξε το παράθυρό της, για να τινάξει με περίσσια χάρη τη βελέντζα του παιδικού. Ακριβώς από κάτω πρασιά οπότε και το τίναγμα, θεμιτό και επιτρεπτό. Πρώτο τίναγμα, δεύτερο τίναγμα και ξαφνικά το βάρος της βελέντζας έχει διπλασιαστεί. Απτόητη η super θεία συνεχίζει. Προβληματισμένη μεν αλλά αποφασισμένη να ολοκληρώσει το θεάρεστο έργο της καθαριότητας. Ωστόσο η ρημάδα η βελέντζα έχει βαρύνει τόσο πολύ που το τίναγμα αδύνατο. Εννοείται πως δεν μπορεί να σκύψει να δει, τι έχει προκαλέσει την αλλαγή βάρους, οπότε αποφασίζει να μαζέψει τη βελέντζα. Σιγά-σιγά μην κάνει κάποια ζημιά.

Δέκα λεπτά αργότερα και αφού έχει ανακτήσει τις δυνάμεις της, χτυπάει το κουδούνι της γειτόνισσας. Αυτής ακριβώς κάτω από το σπίτι της. Χαιρετάει όλο γλύκα και χάρη και παραδίδει στην άμοιρη… τα παντζούρια της. «Μωρέ τίναζα τη βελέντζα και πρέπει να τα ψάρεψα»!

Η Θεία Λόλα Νοσοκόμα!

Όταν κάποια στιγμή ο Θείος Λάκης και αναγκάστηκε να μείνει σε νοσοκομείο για μερικές μέρες, κοντέψαμε να τη χάσουμε από τη στεναχώρια της. Ετοίμασε ένα βαλιτσάκι με τα απολύτως απαραίτητα (πυτζάμες, εσώρουχα, παντόφλες, κραγιόν, μάσκαρα, πούδρα… είναι και κοκέτα η Θεία) και πήγε να κατασκηνώσει στο διπλανό κρεβάτι. Μάταια προσπαθούσαμε όλοι να την ψήσουμε ότι δεν χρειάζεται γιατί ο θείος μπήκε για εξετάσεις οπότε και θα είναι μια χαρά μόνος.

Το πρώτο βράδυ πανέτοιμη να ξενυχτήσει στο προσκεφάλι του Θείου, just in case κάτι χρειαστεί, κοιμήθηκε τόσο βαριά, που οι νοσοκόμες έκαναν παρατήρηση στον Θείο. Το επόμενο πρωί, φρέσκια-φρέσκια δεν μπορούσε να καταλάβει τι είχε συμβεί. Όταν έκλεισε 4 μέρες ως ωραία κοιμωμένη στο διπλανό κρεβάτι, μας τηλεφώνησαν να πάμε να την παραλάβουμε, γιατί αναστατώνει το θάλαμο με το ροχαλητό της. Και ανακαλύψαμε ότι αντί για τα χάπια της πίεσης, έπαιρνε υπνωτικά. Σε μεγάλη μάλιστα ποσότητα για να μην ανεβάσει πίεση από τη στεναχώρια.

Η Θεία Λόλα Μαγείρισσα!

- Τι εννοείς τα κόλλυβα είναι πικάντικα;
- Καίνε, παιδί μου, σου λέω. Ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω.
- Μισό να πάρω τηλ τη θεία να μάθω τι έκανε.
… …
- Θεία γιατί τα κόλλυβα καίνε;
- Αχ το καταλάβατε και εσείς; Μωρέ η κανέλα έχει το ίδιο χρώμα με το πιπέρι στο σκοτάδι και ξέρεις πόσο μου αρέσει η κανέλα.
- Ρε Θεία, μοιράσαμε σε τουλάχιστον 30 άτομα στα μνήματα. Πόσο έβαλες;
- Εεεε μωρέ καλό μου. Σιγά… δεν θα το καταλάβουν πολύ. Θα κλαίνε από το κάψιμο και θα νομίζουν ότι είναι από τη συγκίνηση.

Η Θεία Λόλα Μπετατζής!

Καλοκαιράκι, βράδυ, βγήκε στην αυλίτσα της η Θεία να δροσιστεί και είδε ένα μπουκαλάκι στο σκοτάδι. Διψούσε λιγάκι οπότε ιδανικά! Κατανάλωσε με τη μια το μισό μπουκαλάκι και μόλις κατάπιε κοντοστάθηκε. Μερικά λεπτά μετά, χτύπησε το τηλέφωνο.

- Έλα. Η Θεία Λόλα «χτύπησε» πάλι.
- Που;
- ΑΧΕΠΑ. Ξεκινάμε τώρα.
- Σε μισή θα είμαι εκεί.
- Αααα έχεις σπίτι τίποτα παιδικά υγρομάντηλα;
- Ναι. Γιατί ρε;
- Φέρε και θα σου πω.

Στα επείγοντα, τους αναζήτησα λιγάκι, αλλά άκουσα τα γέλια και ήμουν σίγουρη ότι κάπου προς τα εκεί θα είναι. Καθώς πλησίαζα, μια περίεργη αλλά και τόσο γνώριμη μυρωδιά στον αέρα. Όχι η γνωστή νοσοκομιήλα. Θύμιζε τόσο πολύ τη μυρωδιά της ξαδέρφης, που χρόνια δουλεύει λάδι για τους πίνακες της, οπότε και δεν πτοήθηκα. Έχουν μαζευτεί όλοι, σκέφτηκα. Την βρήκα ξάπλα σε ένα κρεβάτι και ένα ολόκληρο επιτελείο γιατρούς γύρω-γύρω. Εδώ είμαστε. Ποιος ξέρει τι έκανε πάλι; Όλοι ιδιαίτερα εύθυμοι και γελαστοί και η Θεία με την γνωστή φάτσα «Μην με μαλώνετε. Δεν το κατάλαβα». Αλλά πολύ σιωπηλή. Περίεργο.

- Θεία τι έπαθες;

Καμία ανταπόκριση….

- Ρε Θεία γιατί δεν μιλάς;

Χαμόγελα. Και γελάκια από τους παρευρισκόμενους.

- Σκοπεύει κάποιος να μου πει τι έπαθε η Θεία ή θα τα πάρω τελείως τώρα;
- Καλά είμαι παιδάκι μου.

Και ο θάλαμος, ξαφνικά, γέμισε με αναθυμιάσεις από νέφτι.

- Αααα για αυτό τα υγρομάντηλα; Τι ήπιες θεία;
- Μωρέ ήταν εκεί στην αυλή και διψούσα και το ήπια. Αλλά τώρα θέλω να πάω τουαλέτα και τσούζει…

Επίσης η Θεία βγαίνει σε version Ακροβάτη, Τουρίστριας, Ορειβάτη, Μοιρολογίστρας, Τεχνικού, Καταναλώτριας, Oriental Χορεύτριας και 5-6 ακόμα όχι τόσο αναβαθμισμένες εκδόσεις. Όλες εξίσου εξαιρετικές, παρά την όποια επικινδυνότητα, για την ίδια. Και πάντα περιμένουμε με αγωνία το επόμενο κατόρθωμά της, για να έχουμε να συζητάμε μήνες μετά. Αλλά είναι τόσο αξιαγάπητη και αθώα, που κανείς δε βρίσκει το κουράγιο να τη μαλώσει ή να τη συνετίσει. Απλά τρέχουμε όλοι στο κατόπι της!

New Year’s blog resolutions

οriginally uploaded by Pavlos Yatagantzidis

and originally can be blamed for my love for photography!
Ευχαριστώ πολύ!

Αυτό το χρονικό διάστημα, που κατάφερα και ξεκουράστηκα και κοιμήθηκα πάνω από 4 ώρες/μέρα, πήρα μερικές μεγάλες αποφάσεις για το blog, τις οποίες θα αρχίσετε να τις βλέπετε σιγά-σιγά. Κάτι σαν New Year’s blog resolutions, που θα ικανοποιήσουν τις δικές μου New Year’s resolutions και αυτές είναι:

1. Να αφοσιωθώ περισσότερο στην φωτογραφία, μήπως και αποφασίσω αν με αγαπάει όσο και εγώ και αν με αγαπάει, ποιο είδος της, μου ταιριάζει καλύτερα. Αποφάσισα, πως ο καλύτερος τρόπος, για να καταλάβω αν η αγάπη είναι αμοιβαία, είναι να δεσμευτώ λίγο πιο σοβαρά με μερικά projects και έτσι:

- Θα ξεκινήσω ένα τελείως ψυχαναγκαστικό project, που πολλοί ανά τον κόσμο κάνουν και ονομάζουν «project 365», αλλιώς και μια φωτογραφία την ημέρα. Για κάτι που αντιπροσωπεύει την ημέρα μου ή για κάτι που κέρδισε την προσοχή μου. Κάτι σαν φωτογραφικό ημερολόγιο. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν θα υπάρχει και κείμενο αλλά πιστεύω ότι οι φωτογραφίες, θα το καθορίσουν. Μετά από προσεκτική μελέτη όλων των πιθανών groups (αυτοπορτρέτα, παιδιά, παιχνίδια, extreme καταστάσεις, ζευγάρια κ.λπ.), αποφάσισα ότι το «project 365!» μου ταιριάζει περισσότερο. «We are less interested in self-portraits and portraits of others (although on occasion these are absolutely fine) and more interested in the world around you”. Και εγώ αυτό θέλω να κάνω. Να φωτογραφίζω τον κόσμο γύρω μου.

- Θα αρχίσω να ανεβάζω, σιγά-σιγά τις καλύτερες φωτογραφίες από τον φωτογραφικό μαραθώνιο στο studio του Δάσκαλου Παύλου, για να εκθέσω μια προς μια όλες τις συμμετέχουσες! Ήδη τα πρώτα set έχουν δουλευτεί και έχω την άδεια τους, να τις εκθέσω.

- Θα προσπαθήσω, σε 12 posts, να κάνω έναν φωτογραφικό απολογισμό του 2008 και των σημαντικότερων γεγονότων, που φωτογράφισα επιμελώς αλλά ποτέ δεν πρόλαβα να δω, λόγω έλλειψης χρόνου.

- Θα προσπαθήσω να γράψω για όλους τους αγαπημένους μου φωτογράφους και θα τους παρουσιάσω με τις φωτογραφίες, που με κέρδισαν. Αυτό μπορεί να είναι κάπως βαρετό αλλά το έχω πραγματικά ανάγκη να το κάνω, σαν φόρο τιμής. Έχω αποφασίσει έναν την εβδομάδα, οπότε υπομονή!

2. Να αφοσιωθώ περισσότερο στις ιστορίες, που έχω εδώ και πολύ καιρό υποσχεθεί αλλά δεν έχω ολοκληρώσει. Η καταγραφή τους θα με βοηθήσει να θυμάμαι, να μην πρέπει να τις διηγηθώ ξανά και ξανά και το βρίσκω πολύ λυτρωτικό, να ξέρω πως έκανα κάποιους ή κάποιες να κρυφογελάσουν. Το γέλιο είναι υγεία. Περιμένω προτάσεις για όσες έχω πει προφορικά και σας άρεσαν αλλά δεν έγιναν και γραπτές!

3. Να τα ξαναβρώ με κάποιες πολύ μεγάλες αγάπες μου, που με ακολουθούν παντού ακόμα και όταν εγώ τους γυρνάω επιδεικτικά την πλάτη, για να αφοσιωθώ κάπου αλλού. Αλλά για αυτές τις αγάπες, θα μάθετε περισσότερα στο biographix. Όχι γιατί δεν χωράνε εδώ… Εκεί έχω «δεσμευτεί» να γράφω για οτιδήποτε διαμορφώνει την αισθητική μου. Εδώ θα γράφω για ότι διαμορφώνει τη ψυχή μου.

Και μερικές ευχές για την νέα χρονιά:
Σε εμένα εύχομαι να γράψω κάτι, που να σας αγγίξει όσο και εμένα ή έστω να σας κάνει να γελάσετε, όταν το έχετε πιο πολύ ανάγκη.

Σε εσάς εύχομαι μια δημιουργική χρονιά, με ειρήνη, αγάπη και υγεία. Και καλό κουράγιο αν αποφασίσατε να περνάτε από εδώ!

Soundtrack of my life

Πριν από αρκετό καιρό η Georgia, μας κάλεσε, να κάνουμε το soundtrack της ζωής μας. Δυσκολεύτηκα πολύ, γιατί δεν ζήτησε τα 12 αγαπημένα μας τραγούδια, αλλά εκείνα, που μπορούν λίγο ή πολύ να περιγράψουν την ζωή μας up to now. Καθημερινά, 8 ώρες στο γραφείο last.fm και 4 ώρες ipod στον ύπνο μου και πάλι, δεν κατάφερνα να βρω εκείνα που μπορούν να πουν την ιστορία μου. Μέχρι που βρέθηκα με 12 και είπα… εντάξει… Έχω soundtrack! Σας τα παρουσιάζω εδώ, μαζί με μερικές σκέψεις για την επιλογή τους. Η σειρά τους, είναι χρονολογική φυσικά, με πρώτο, αυτό που ταιριάζει, τότε που πρώτο-συστήθηκα με την mafalda! Εμένα δηλαδή.

1. Imagine by John Lennon: Είσαι παιδάκι, που μεγαλώνει με μεγάλους, συντηρητικούς και βαρετούς ενήλικες. Απεχθάνεσαι τη σούπα και στο σπίτι δεν έχετε τηλεόραση. Όταν έρχεται μια ασπρόμαυρη, το πρώτο, που βλέπεις είναι τον E.T. και την υπογραφή της συμφωνίας αφοπλισμού μεταξύ Reagan & Gorbachev. Σου λένε, ότι είναι πολύ σημαντική, η ειρήνη στην γη και ότι τώρα είναι πολύ πιθανό, να την πετύχουμε. Μερικές μέρες μετά, καταγράφεις τις σκέψεις σου, σε μια έκθεση, με θέμα «Ποιο ήταν το σημαντικότερο γεγονός της χρονιά» και ο δάσκαλος σου κολλάει το παρατσούκλι mafalda. Πως ακριβώς μπορείς να αποφύγεις τους Beatles. Θα σας πω εγώ… Δεν μπορείς. Και το Imagine είναι όλα όσα εγώ, από τότε νιώθω για τον κόσμο. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από όσα λέει το αγαπημένο μου σκαθάρι. And yes… you may say that I am a dreamer.

2. Fly Away by Lenny Kravitz: Εφηβεία. Με βρίσκει σε εκείνο το συντηρητικό, οικογενειακό περιβάλλον. Και με περιμένει ο κόσμος να τοn γνωρίσω και να με γνωρίσει. Δύσκολα τα πράγματα! Με ένα βαλιτσάκι στην αποθηκούλα, σε απόλυτη ετοιμότητα … κάνω ότι μπορώ, για να με διώξουν. Καπνίζω, πίνω, ξενυχτάω, κυκλοφορώ με «κακές» παρέες, σουρτουκεύω, αλητεύω. Αλλά είναι υπομονετικοί και δεν λένε να με διώξουν και δώστου και ξεσαλώνω. Όπως κάθε έφηβος, δοκιμάζω τα όρια μου και τα ξεχειλώνω, όσο δεν πάει άλλο. Αλλά εκεί. Αλλά εγώ θέλω να fly away, over the seas in all degrees to anywhere I please.

3. Don't Want To Miss A Thing by Aerosmith: Ακόμα στην εφηβεία αλλά πλέον ερωτευμένη. Με έναν ποιητή και με τον κόσμο όλο. Και ο κόσμος όλος είναι διαφορετικός και εγώ νιώθω ότι μπορώ να γίνω ένας καλύτερος άνθρωπος. Θέλω να γίνω γιατρός, για να νικήσω το θάνατο και να εξαφανίσω τον πόνο. Θέλω να είμαι συνέχεια κοντά του κι ας μας χωρίζουν θάλασσες και χρόνια και υποχρεώσεις.

4. Bohemian like you by The Dandy Warhols: Ακόμα εκεί, με την οικογένεια. Αλλά ο έρωτας, μου έχει δώσει φτερά και έχω πετάξει πολύ ψηλά. Τόσο, που όταν ζαλίστηκα και άρχισα να πέφτω, μπορούσα να σκεφτώ, ακριβώς πόσο πολύ, θα πονέσω. Όταν άνοιξα τα μάτια, συνειδητοποίησα ότι μάταια ήθελα να εξαφανίσω τον πόνο, γιατί είναι λύτρωση. Και άφησα πίσω μου την ποίηση και την ιατρική και αποφάσισα να ακολουθήσω την πραγματική μου φύση. Την ανάγκη για δημιουργία. Έτσι συναντήθηκα με τη γραφιστική και ερωτεύτηκα, ότι είχε να κάνει με αυτήν. Τη δημιουργία και τους δημιουργούς. Και από αλητάκι, im getting wise and im feeling so bohemian like you.

5. Fix you by Coldplay: Όσο ανακάλυπτα τη γραφιστική, ανακάλυψα και τη φιλία. Εκείνη, που δεν σου ζητάει ανταλλάγματα. Εκείνους τους μοναδικούς ανθρώπους, που χαίρονται με την χαρά σου και λυπούνται με την λύπη σου. Που είναι εκεί ακόμα και όταν είσαι χάλια και δεν θέλεις κανέναν δίπλα σου. Που κάνεις 10 χρόνια, να τους δεις και είναι σαν να βρεθήκατε μόλις χθες. Που τους λένε Παύλο, Βασίλη, Βίκυ, Κώστα, Άκη, Αθανασία, Σίμο, Πέτρο, Θάλεια, Σίσσυ. Και είναι δίπλα σου το επόμενο πρωί, που εύχεσαι να μην είχες ξυπνήσει αλλά αφού έγινε το κακό, πρέπει να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να συνεχίσεις. Σου βάζουν στη χούφτα μια πετρούλα και σου λένε «Όλα θα πάνε καλά ρε μπούλα και σε αγαπώ and I will try to fix you».

6. Indifference by Pearl Jam: Ενός κακού, μύρια έπονται. Αλλά άμα ξεπεράσει κανείς τα δύσκολα και νιώσει ότι πιάσει πάτο, βαθύ και σκοτεινό, το μόνο που έχει να κάνει είναι είτε να μείνει εκεί, είτε να πάει προς τα πάνω. How much difference does it make…

7. Who Wants to Live Forever by Queen: Και τελικά, η ζωή είναι πολύ μικρή για αυτό και είναι και τόσο ωραία. Μου πήρε καιρό να το καταλάβω ότι forever is our today. Who waits forever anyway?

8. Life wasted by Pearl Jam: Τελειώνοντας τις βασικές σπουδές μου και το μεταπτυχιακό μου, έχω μια πελώρια λαχτάρα να δημιουργήσω. Να γίνω η γραφίστρια που έχω φανταστεί. Και πέφτω με τα μούτρα στη δουλειά. Αφήνω πίσω το αλητάκι, την bohemian, την πληγωμένη και τώρα είμαι μια δημιουργός. Και ο κόσμος ακόμα awaits just up the stairs. Leave the pain for someone else. Nothing back there for you to find.

9. Lullaby by James: Μετά από τόσα χρόνια προσπάθειας, να φύγω από το σπίτι και ενώ πλέον έχω εγκαταλείψει τις αποτυχημένες απόπειρες να με αποκληρώσουν, ένα χειμωνιάτικο απόγευμα, σε ένα θάλαμο, παίρνει το πιο σοβαρό της χαμόγελο και μου λέει «Πρέπει να φύγεις. Τώρα όσο είναι καιρός. Γιατί μετά θα είναι αργά». Πρώτη φορά, στη ζωή μου συνειδητοποιώ, ότι αν αγαπάς κάτι πολύ, πρέπει να μπορείς να το αφήσεις, να φύγει. Να ελευθερωθεί. Και κάνουμε μια συμφωνία. Θα σε αφήσω, να με αφήσεις, άμα με αφήσεις, να σε αφήσω. Και σιωπηλά φεύγει πρώτη. Λίγες ώρες αφού της είπα… τώρα μπορείς να φύγεις. Και βυθίζομαι πάλι. Memories falling, like falling rain και εγώ φεύγω.

10. Radio by Corrs: Μετά από πολλά χρόνια, ξανασυναντιέμαι με την παλιά μου αγάπη, το ραδιόφωνο. Την μαγεία, να περιμένεις να ακούσεις κάτι πολύ και να μην έρχεται ή να έρχεται όταν δεν το περιμένεις. Και αρχίζω και πάλι να πιστεύω στις μικρές χαρές, που μπορεί να έρθουν όταν δεν τις περιμένεις. Αλλά με περιμένουν εκείνες. Ι just search for something to occupy my mind.

11. Message in a bottle by Police: Και μια μέρα, βρίσκω ένα μπουκάλι, με ένα χαρτάκι. Που λέει: «Είμαι ένα ελεύθερο βιβλίο, διάβασε με και μετά άφησε με να συνεχίσω το ταξίδι μου». Κάπως έτσι. Θα ήθελα να είναι κάπως έτσι, αλλά η αλήθεια αν και δεν είναι τόσο ποιητική, είναι πιο όμορφη. Ήταν ένα άρθρο, ένα κουτί με γατιά, ένα κουτί με κόμικ, μερικές γιάφκες, κάτι αξημέρωτα βράδια, κάτι πολύχρωμα Χριστούγεννα. Ααα και κάτι τυπάκια, που τα λένε Δάφνη, Έφη, Γιάννη, Αλέξανδρο, Μάκη, Γαλήνη, Μάριο, Αντώνη, Λαυρεντία, Δημήτρη, Μελίνα, Θοδωρή… είπα να τους πάρω με την σειρά εμφάνισης, αλλά χάθηκα. Και εντάξει… μετά hundred billion bottles washed up on the shore. Seems I'm not alone at being alone.

12. Every Me and every You by Placebo: Μετά από ένα μακρύ χειμώνα, όλοι περιμένουν την Άνοιξη. Και όλοι χαίρονται υπερβολικά με τις μικρές χαρές. Τις δίνουν διαστάσεις τραγικές και παρασύρονται από τη στιγμή και τη χαρά. Κάτι μέσα μου, είχε ανάγκη να ξυπνήσει λίγο το αλητάκι και να θυμηθεί τα παλιά. Να σιγουρευτεί ότι είναι ελεύθερο να κάνει ότι θέλει και όπως θέλει. Τελικά συνειδητοποίησα, ότι το πιο σημαντικό, δεν είναι να είσαι ελεύθερος, αλλά να έχεις την ωριμότητα και τη δύναμη να ελευθερώνεσαι. Να μπορείς να επιλέγεις τα λάθη σου, να χαίρεσαι με αυτά και να αντιμετωπίζεις με ψυχραιμία τις συνέπειες τους. Να μπορείς να αφήνεις τους ανθρώπους να σε αφήσουν και να μη λυπάσαι για αυτό. Να μπορείς να ερωτεύεσαι και να βιώνεις τον έρωτα χωρίς να πρέπει να σκέφτεσαι. Instead of stressed I lie here charmed.

13. Bonus track 01: Love song by Cure: Μετά από τόσα χρόνια, ξέρω ότι είμαι ερωτευμένη, όταν you make me feel like I am free again.

14. Bonus track 02: I Still Haven't Found What I'm Looking For by U2:

I have kissed honey lips

Felt the healing in his fingertips

It burned like fire

This burning desire

I have spoke with the tongue of angels

I have held the hand of a devil

It was warm in the night

I was cold as a stone

But I still haven't found what I'm looking for…

Εγώ, ο ύπνος και η γιόγκα

Όπως καταλάβατε... η επιλογή μου ήταν γιόγκα. Πήγα σε ένα πολύ καλό κέντρο, όπου, μου τα εξήγησαν όλα, πολύ όμορφα. Και με το δίκιο τους. Δεν θα προσπαθήσω να μεταφέρω ακριβώς τις πληροφορίες. Εγώ κατάλαβα πως: δεν θα χρειάζεται να χοροπηδάω σαν μπαλάκι με μαλλιά, δεν θα ιδρώνω σαν σουβλατζής τον Αύγουστο, δεν θα ξενιτεύομαι για να παρακολουθήσω τα μαθήματα, δεν θα με μαλώνουν φουσκωτοί τύποι, που δεν μπορώ να κάνω 1342 κάμψεις συνεχόμενες και θα μπορώ να χαλαρώνω. Μια χαρά! Και πήγα στο πρώτο μάθημα.

Ρούχα φαρδιά για άνεση, καλτσούλες αντί για παπούτσια, στρωματάκια και κουβερτούλες. Όλα αυτά σε έναν χώρο σχεδόν άδειο και πολύ χαλαρωτικό. Και για κακή μου τύχη, το τμήμα που διάλεξα (αμέσως μετά τη δουλειά), άδειο. Εγώ και η Σουανισάνι μου ή κάπως έτσι τέλος πάντων. 5 λεπτά λοιπόν χαλάρωση. Ωραία ως εδώ. 30 λεπτά ασκήσεις πολύ τεντωτικές. Μου άφησαν, την ίδια ικανοποίηση, με το πρωινό τέντωμα! Πώς να περιγράψω την αγαπημένη στιγμή της ημέρας;

Και μετά θα μπαίναμε στη φάση της βαθιάς σαβάσανας, ή κάπως έτσι, που είναι μια φάση χαλάρωσης. Για πάνω από 45 λεπτά. Η σουανισάνι μας έλεγε διάφορα και εμείς (εγώ μόνη μου δηλαδή) ξαπλωμένη ανάσκελα στο στρωματάκι και σκεπασμένη με την κουβερτούλα, πλήρως ακινητοποιημένη, προσπαθούσα να εκτελώ τις εγκεφαλικές ασκήσεις. «Ελάτε σε επαφή (πνευματική) με τους αστραγάλους, που αγγίζουν το πάτωμα». Μετά είπε τις γάμπες και μετά είπε τους γοφούς. Μετά υποθέτω είπε και τα υπόλοιπα. Μετά την άκουσα να λέει 4-5 φορές με φωνή, που δυνάμωνε: «Ανοίγουμε τώρα τα μάτια».

Αρχικά είπα, εντάξει. Ήμουν κουρασμένη την ημέρα, που πήγα. Το συζήτησα και με 4-5 φίλους και μου είπαν ότι δεν κοιμήθηκαν. Απλά χαλάρωσαν. Δοκίμασα και δεύτερη φορά και τα ίδια. Δοκίμασα και τρίτη και τα ίδια. Εγώ εκεί να επιμένω να κοιμάμαι λίγο μετά τους αστραγάλους.

Και έτσι άρχισαν τα διάφορα ανέγδοτα για το τι κάνει η καημένη για 45 λεπτά όσο εγώ κοιμάμαι. Ο Zlatko, το έκαψε αλλά για να είμαι ειλικρινής, ήταν απολαυστικός. Έλεγε: «Βλέπει ποδόσφαιρο και πανυγιρίζει και τα γκολ! Παραγγέλνει πίτσες και έρχεται ο delivery και βλέπουν μαζί το ματς! Πλέκει διάφορα ή καπνίζει διάφορα». Και χίλια δυο άλλα. Και μετά, άκουγα πάντα την παρακάτω ατάκα: «Αφού βρε πουλάκι μου έχεις σπίτι. Γιατί πας και κοιμάσαι εκεί, σαν άστεγο».

Το καλύτερο ήταν η αφεντικίνα μου, που από όλη την εμπειρία συγκράτησε, ότι εγώ ξυπνάω με την φράση «Ανοίγουμε τώρα τα μάτια» και με έπαιρνε, κάθε πρωί τηλέφωνο, να με ξυπνήσει, λέγοντας την. Είχε απελπιστεί, με τα 3 ξυπνητήρια, που μου είχε κάνει δώρο σε γιορτές και Χριστούγεννα.

Και έτσι αποφάσισα να προσπαθήσω να κοιμάμαι και λίγο στο σπίτι μου. Και γρήγορα κατάλαβα γιατί εκεί κοιμόμουν, με μια οριακά αισχρή ευκολία. Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω για 45 λεπτά, ξαπλωμένη και ακινητοποιημένη, χωρίς το macbook μου, χωρίς το ipod μου, χωρίς την 40d μου ή έστω την G7 μου; Όχι πες ρε γιατρέ μου… άδικο έχω; Εσύ, δηλαδή, τι θα έκανες;

Εγώ, ο ύπνος και η άσκηση

Εδώ και πολλά χρόνια, κοιμάμαι πολύ λίγο. 3-4 ώρες την ημέρα, που αντιστοιχούν με 4-5 μέρες το μήνα ή μια μέρα την εβδομάδα. Για εμένα, οι ώρες είναι ικανοποιητικές αλλά η πλειοψηφία τις βρίσκει ελάχιστες. Και όλοι με μαλώνουν. Ένα τυπικό 24ωρο περιλαμβάνει το παρακάτω μενού:

• 1 ώρα μετακινήσεις (σύνολο… μένω κέντρο και κινούμαι κέντρο)
• 8-10 ώρες εργασία και χαρά
• 3-4 ώρες ύπνο
• 2 ωρίτσες ψάξιμο στο internet (άμα χαθώ, μου παίρνει παραπάνω)
• 1 ώρα διάβασμα (Project ένα βιβλίο την ημέρα)
• 1-2 ώρες καθημερινές αγγαρείες (μπουγάδα, μαγείρεμα, συμμάζεμα, ψώνια κ.λπ.)

Και τις υπόλοιπες ώρες, αφαιρούμαι. Αυτό περιλαμβάνει μια μεγάλη γκάμα από δημιουργικές και μη δημιουργικές ασχολίες...

Μπορεί να αποφασίσω να πάω για ψώνια και να πάρω στο κατόπι μια γιαγιά, μήπως βρω το κουράγιο να την φωτογραφίσω. Μπορεί να πάω για έναν γρήγορο καφέ και να ξεχαστώ. Μπορεί να πάω στο σπίτι, κάποιου καλού φίλου να δω μια ταινία και μας βρει το χάραμα, να αναλύουμε τον ρόλο των θρησκειών, στη διαμόρφωση της σύγχρονης κουλτούρας. Μέχρι τις 6 το πρωί. Μπορεί να … πολλά μπορούν να συμβούν.

Συχνά-πυκνά, η αφηρημάδα μου, χάνει την αίσθηση του χρόνου και καταπίνει άλλες ασχολίες. Αν εξαιρέσουμε τις μετακινήσεις και την εργασία, όλα τα άλλα είναι στη διάθεση της. Και το πρώτο, που πλήττεται είναι ο ύπνος.

Πριν από πολύ καιρό, αποφάσισα ότι ήθελα, με κάποιον τρόπο να γυμνάζομαι. Θα με βοηθούσε, για να κοιμάμαι περισσότερο μου είπαν. Γιατί, το πρόβλημα μου, δεν διαγνώστηκε ως αφηρημάδα. Αλλά ως έλλειψη σωματικής κόπωσης μαζί με πνευματική υπερένταση. Έκανα μια λίστα με τις δυνατότητες μου:

• Τρέξιμο στην ύπαιθρο – Διαγραφή! Κέντρο, είπαμε, μένω. Ζούγλα αυτοκινήτων το λες. Ύπαιθρο όχι.
• Μηχανήματα γυμναστικής στο σπίτι – Διαγραφή! Έχω κρεμάστρες για τα ρούχα μου. Δεν θέλω άλλες.
• Χορό – Διαγραφή! Δεν θα το σχολιάσω καν! Απλά δεν το έχω.
• Κολυμβητήριο – Διαγραφή! Το πιο συμπαθητικό είναι πολύ μακριά.
• Γυμναστήριο – Διαγραφή! Έλεος πια. Δεν το αντέχω το ιδρωμένο social networking των γυμναστηρίων του κέντρου.
• Διαδραστικές ασκήσεις σε συνεργασία με άλλον χρήστη – Διαγραφή! Πολύ καλή περίπτωση σωματικής κόπωσης αλλά εκεί να δεις αφηρημάδα. Οριακά δεν ξέχασα να πάω και στη δουλειά.
• Γιόγκα!

Η συνέχεια σύντομα... σε άλλο post... τώρα λέω να πάω για λίγο ύπνο!

Ένα παιδάκι, που πίστευε στον Άγιο Βασίλη

Η μικρή Αννούλα, για πολλά χρόνια, μέχρι και που δεν την έλεγες μικρή Αννούλα, είχε μια πολύ κακιά συνήθεια… πίστευε στον Άγιο Βασίλη. Στήθηκε και μια υπερπαραγωγή, μικρού μήκους από το οικογενειακό περιβάλλον με εξαιρετική επιτυχία και τι παραπάνω θέλει ένα παιδί για να πιστέψει;

Βέβαια το ξεκαθάρισμα είχε γίνει από νωρίς. Ο Άγιος είναι για τα φτωχά, για τα άρρωστα και τα ορφανά παιδάκια. Και κυρίως για την Αφρική. Και δεν προλαβαίνει και δεν είναι και πολύ οικονομικά ευκατάστατος και έχει και πιο politically correct προτεραιότητες. Δεν μπορεί να ασχολείται με παιδάκια μικροαστών. Η μικρή Αννούλα είχε πάρει γραμμή, να ζητάει και να εύχεται τα καλύτερα για όλα τα παιδάκια του κόσμου και για εκείνη ότι περισσέψει. Και επειδή όντως ήταν πολύ δυσκολεμένος οικονομικά, η μικρή Αννούλα κατέληγε με ένα ζευγάρι ωραιότατες παντόφλες.

Κάθε χρόνο, όταν έμπαινε ο Δεκέμβριος και άρχιζαν οι ετοιμασίες για τον στολισμό του σπιτιού, άρχιζε και η κουβέντα για το πολυαναμενόμενο γράμμα. Να είναι απλό και λιτό, να ζητάει χαρά και υγεία γιατί αυτά είναι τα πιο πολύτιμα δώρα και να αφήνει περιθώριο στον Άγιο Βασίλη να της πετάξει από την μπαλκονόπορτα (που να βρεθεί τζάκι και καμινάδα σε πολυκατοικία του 50;), ότι έχει μείνει τελευταίο στον σάκο.

Ήρθε και η χρονιά, που τα οικονομικά του Αγίου και όχι μόνο, πήγαν κάπως καλύτερα από τις προηγούμενες χρονιές και έτσι είπαν στην Αννούλα να ζητήσει ό,τι θέλει…
- Ότι θέλω;
- Ναι παιδί μου. Φέτος ο Άγιος είπε να σου φέρει ό,τι θέλεις. Ήταν πολύ καλή χρονιά.
- Μήπως έχει όμως πολλά παιδάκια;
- Μην σε νοιάζει. Φέτος μπορεί.

Ένα ολόκληρο βράδυ έγραφε την λίστα. Ξεκίνησε το γράμμα με τα απολύτως απαραίτητα, όπως «Άγιε Βασίλη, φέτος θέλω:» και μετά η λίστα έμοιαζε με απογραφή του Jumbo, πριν τις γιορτές. Μετά από 6 χρόνια παντόφλες, είχαν προκύψει πολλά μπιχλιμπίδια-παιχνίδια, που είχε βάλει η μικρή Αννούλα, στο μάτι!

Μερικές μέρες μετά, στο γραμματοκιβώτιο ένα γράμμα από την διοίκηση των ΕΛ.ΤΑ.

«Αγαπητή Αννούλα,
… μια άσχετη δικαιολογία με πολύ xmas spirit του γιατί άνοιξαν το γράμμά μου και το διάβασαν…

… λίγο γλείψιμο στον νέο διευθύνοντα σύμβουλο, που αποφάσισε να απαντάνε σε όλα τα παιδάκια, για να ξέρουν (τα παιδάκια) ότι ο Άγιος Βασίλης παρέλαβε το γράμμα τους…

και…

ο Άγιος Βασίλης, έχει πολλά να κάνει σε μια νύχτα. Υπάρχουν παιδάκια που πεινάνε, που είναι ορφανά και που είναι άρρωστα. Δεν είναι δυνατόν να σου φέρει όλα όσα ζητάς, γιατί δεν θα μείνει και κάτι για τα υπόλοιπα παιδάκια. Να εύχεσαι χαρά και υγεία, γιατί αυτά είναι τα πιο πολύτιμα δώρα, για εσένα και όσους αγαπάς.

… και ένα στυλό δώρο…»

Καταρρακώθηκε η μικρή Αννούλα. Τι ντροπή… Να σου την λένε έτσι, μετά από τόσα χρόνια λιτότητας και αλτρουιστικών γραμμάτων… Περίμενε με αγωνία, να δει κάτι, από αυτήν την πολλά υποσχόμενη λίστα γιατί ένιωθε ότι ο παππούλης, που την ξέρει και την διαβάζει τόσα χρόνια, θα την δικαιώσει…

Και τελικά πήρε ένα ακόμα ζευγάρι παντόφλες, το Νο. 35 της λίστας της και ένα σχόλιο από την μεγάλη της αδερφή… «αύξηση πήρε ο Άγιος… την κλασσική ΑΤΑ. Δεν του έπεσε το Lotto!».

Καλές γιορτές σε όλους και όλες και εύχομαι την νέα χρονιά, χαρά και υγεία, γιατί είναι τελικά τα πολυτιμότερα δώρα.

Η μετακόμιση ΙΙ - Ο καναπές

Στο μικρό μου σπιτάκι, ήθελα έναν πολύ μεγάλο κόκκινο καναπέ. Να γίνεται διπλό κρεβάτι, για να μπορώ να φιλοξενώ πολύ κόσμο. Να είναι άνετος για να μπορούμε να καθόμαστε ώρες και να μιλάμε. Να είναι τριθέσιος τουλάχιστον γιατί δεν ήθελα άλλα συνοδευτικά. Να είναι κατακόκκινος γιατί πάντα έτσι τον φανταζόμουν.

Και τον βρήκα. Και τον λάτρεψα από την πρώτη στιγμή. Και τον παράγγειλα και τον πλήρωσα. Λίγο πριν φύγω από το κατάστημα, με ρώτησε η πωλήτρια: «Ξέρετε αν χωράει να ανέβει στο σπίτι;» και ξαφνικά πανικοβλήθηκα. Έτρεξα σπίτι και μέτρησα τις σκάλες για να αποφανθούν αν χωράει. Και φυσικά δεν χωρούσε. Αλλά εγώ τον ήθελα και έπρεπε να βρω μια λύση, μέσα σε 24 ώρες. Για να μπορώ να ακυρώσω την παραγγελία.

Σκέψου… σκέψου… Γερανός;

- Γεια σας.

- Γεια σας.

- Έχετε γερανούς;

- Ναι αλλά για ποιο λόγο;

- Έχω έναν κόκκινο καναπέ να ανεβάσω στον τέταρτο όροφο. Μπορείτε;

- Τι καναπέ;

- Κόκκινο σας είπα.

- Πολύ χρήσιμη πληροφορία. Εννοώ τι μέγεθος καλή μου.

- Αααα ναι. Τριθέσιος, τόσοΧτόσοΧτόσο

- Που είναι το σπίτι;

- Στο κέντρο. Εκεί.

- Εντάξει. Πότε;

- 5 Σεπτεμβρίου το απόγευμα.

- Ωραία. Θα σου τηλεφωνήσουμε την προηγούμενη για περισσότερες λεπτομέρειες.

Τις επόμενες 13 ημέρες, τις πέρασα βουτηγμένη στα τρελά σχέδια. Θα έρχονται φίλοι και θα αράζουν στον καναπέ, θα ανοίγει και θα μπορούν να κοιμούνται, θα κάνουμε κάτι τρελές μαζώξεις, θα βρω και ένα μεγάλο κατακόκκινο ρολόι για να τα ισορροπήσω. Πήγαινα στο σπίτι και κοιτούσα το σημείο και χαιρόμουν. Και μετά, μια μέρα πριν, χτύπησε το πρωί στη δουλειά το κινητό μου.

- Γεια σας

- Γεια σας

- Από τους γερανούς τηλεφωνώ.

- Αααα ναι! Τι ωραία. Τι χρειάζεστε;

- Ξέρετε πήγε εκεί το συνεργείο σήμερα και είδε ότι είναι αδύνατο να κάτσει γερανός… Είναι πολύ στενό, το στενό σας και πολύ κεντρικό και δεν μπορεί να «ανοίξει» τα πόδια να σταθεροποιηθεί σωστά.

Ο χρόνος σταμάτησε. Κατάφερα και ακινητοποιήθηκα ενώ γύρω μου το περιοδικό έπρεπε να πάει τυπογραφείο, τα φυλλάδια για αύριο ήθελαν διορθώσεις, το banner δεν μπορούσε να στηθεί, η κασέτα με το σποτάκι ήταν σε λάθος format και κόσμος μπαινόβγαινε! Μου πρότειναν να απευθυνθώ σε συνεργείο με ασανσεράκι και ξαναβρήκα την αναπνοή μου. Πήρα αμέσως τηλέφωνο τον κ. Ευριπίδη και με διαβεβαίωσε ότι την επόμενη μέρα, στις 6, θα ήταν στο σπίτι να ανεβάσει τον καναπέ.

Όταν έφτασε ο καναπές, κάναμε μια προσπάθεια να τον ανεβάσουμε από τις σκάλες αλλά στάθηκε αδύνατο. Έτσι τον αφήσαμε στην είσοδο της πολυκατοικίας και έβαλα την ανιψιά μου, να τον φυλάει μέχρι να έρθει ο κ. Ευριπίδης. Αλλά εκείνος δεν φάνηκε. Το είχε ξεχάσει. Και έτσι ο καναπές φορτώθηκε και πήγε στην αποθήκη του κατασκευαστή, για να μην αναγκαστώ να τρατάρω όλη νύχτα καφέ και σοκολατάκια στους ένοικους και επισκέπτες της οικοδομής.

Το επόμενο απόγευμα και με την ψυχή στο στόμα, στήθηκα και πάλι να περιμένω τον καναπέ. Είδα το φορτηγάκι να στρίβει στο στενό μου και αισθάνθηκα ότι όλα είχαν τελειώσει. Αλλά 3 μέτρα πιο πάνω, κάποιοι είχαν κλείσει το δρόμο και στήθηκε ένας ωραιότατος καβγάς. Ο κ. Ευριπίδης κατέβηκε να μαλώσει με τους κακούς, πιάστηκαν στα χέρια ενώ οι δύο γιγαντόσωμοι τύποι, που είχε για να τον κουβαλήσουν, τον ξεφόρτωσαν και τον έφερναν στα χέρια, χωρίς να τους πάρει χαμπάρι ο κ. Ευριπίδης. Ενώ ο καναπές έμπαινε για δεύτερη φορά στην πολυκατοικία, ο κ. Ευριπίδης είχε καλέσει την αστυνομία για να ανοίξουν τον δρόμο. Όλη η γειτονιά στο πόδι και εγώ να προσπαθώ να πείσω τους δυο Γολιάθ ότι είναι αδύνατο να πάει από τις σκάλες.

- Ρε κοπελιά σου λέω μπορούμε.

- Μα δοκιμάσαμε και χθες και δεν ανέβαινε λέμε.

- Άμα σου τον πάω μέχρι επάνω τι μου δίνεις;

- Δεν πάει λέμε. Αφήστε τον εδώ να έρθει το ασανσέρ.

- Πάει λέμε και θα μας δώσεις και ένα φιλάκι.

- Ας πάει επάνω και το συζητάμε.

Όπως ήταν αναμενόμενο, σφηνώσαμε στον ημιώροφο. Στην γωνία επάνω. Έξω ακουγόταν οι φωνές και εμείς μέσα τραβούσαμε ότι μπορούσαμε για να ξεκολλήσουμε. Καθίσαμε λιγάκι να το φιλοσοφήσουμε αλλά δεν βγήκε άκρη. Σπρώξε, τράβα, πάρ’ το αλλιώς για πολύ ώρα και το κόκκινο τέρας εκεί στην γωνία ακίνητο. Κάποια στιγμή ο κάτω Γολιάθ πήρε την πρωτοβουλία και τον έσπρωξε τόσο, που μας ήρθε σαν ανεξέλεγκτη νταλίκα κατά πάνω μας. Αλλά ξεκόλλησε. Και πήρε το δρόμο για τον τέταρτο. Όταν καταφέραμε και φτάσαμε στο σπίτι, τον τοποθετήσαμε στο σωστό σημείο και σωριαστήκαμε. Και ξαφνικά μια φιγούρα στο μπαλκόνι δίπλα μας.

Ο κ. Ευριπίδης είχε καταφέρει να ξεκολλήσει και είχε φτάσει ακριβώς από κάτω. Είχε στήσει το ασανσεράκι και είχε ανέβει για να δει την μπαλκονόπορτα και αν χωράει. Και ήταν τώρα στο μπαλκόνι μου. Μερικά δευτερόλεπτα αμηχανίας και επανήλθα στην αρχική χρήση του καναπέ:

- Περάστε να σας κεράσουμε κάτι.

- Μα πως;

Καθίσαμε όλοι μαζί στον καναπέ και χαρήκαμε πολύ που τελικά ήταν τετραθέσιος και είχε ανέβει στο σπίτι.

Disclaimer: Οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις είναι τελείως συμπτωματική και τυχαία.

Η μετακόμιση Ι - Το πλυντήριο

Μεγάλη και δύσκολη η στιγμή, που αποφασίζει κάποιος να κόψει τον ομφάλιο λώρο, από την οικογένειά του και αποφασίζει να πάει να ζήσει κάπου μόνος. Και δεν αναφέρομαι στην περίπτωση της αναγκαστικής αποχώρησης λόγω σπουδών, ούτε στην περίπτωση του γάμου. Σε εκείνη τη δύσκολη περίπτωση, που απλά μια μέρα λες «Μάγκες δεν πάει άλλο. Λέω να πάω να ζήσω μόνος». Εντάξει δεν λες μάγκες αλλά το concept παραμένει το ίδιο. Αυτήν την απόφαση την πήρα πριν από 3 χρόνια και 2 μήνες και την ολοκλήρωσα πριν από 3 χρόνια ακριβώς!

Είχα κατά νου ότι χρειάζονται κάποια χρήματα στην άκρη. Για την μετακόμιση, για τα δύο πρώτα ενοίκια, για τα μικροπράγματα και τα μεγαλοπράγματα, που θα χρειαστεί το νέο σπίτι και κυρίως για τις πρώτες δυσκολίες. Ωραία. Τα έχουμε! Αργότερα ανακάλυψα ότι όσα και να έχεις στην άκρη, θα υπάρξουν απρόοπτα, που δεν θα καλύπτονται εύκολα αλλά it’s ok! Όλα αντιμετωπίζονται με καλή διάθεση.

Αυτό που δεν φανταζόμουν, ήταν οι μικρολεπτομέρειες.

Μικρολεπτομέρεια 1^η:

Το πλυντήριο των ρούχων! Το δώρο του μπαμπά μου για την μετακόμιση και ελαφρό υπονοούμενο για τα άπλυτα μου. Όταν νοικιάζεις ένα σπίτι ελέγχεις αν έχει τους χώρους που χρειάζεσαι, αν είναι σε καλή θέση και κατάσταση και άλλα ουσιαστικά. Σαφώς και δεν ελέγχεις αν υπάρχει δυνατότητα να μπει το πλυντήριο ρούχων. Κακώς.

Εγώ ανακάλυψα μια μέρα πριν την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων (Επίσημη αργία μέσα στον Αύγουστο) ότι το πλυντήριο ήταν καθοδόν και η δυνατότητα να συνδεθεί, είχε εισιτήριο για την τελετή έναρξης. Πόσο δύσκολο είναι να βρεις σε μια άδεια Θεσσαλονίκη, στα μέσα Αυγούστου, υδραυλικό να σε βοηθήσει; Αδύνατο. Μην το δοκιμάσετε στο σπίτι, χωρίς τις απαραίτητες προφυλάξεις.

Μετά από 6,5 καφέδες και 32 τηλέφωνα, κατάφερα να φέρω στο σπίτι, 2 ώρες πριν φτάσει το πλυντήριο, τον Γιώργο τον υδραυλικό, που τον πέτυχα να φορτώνει το αυτοκίνητο, για μπάνια στη Χαλκιδική αλλά με λυπήθηκε και ήρθε. Τον περίμενα πίσω από την πόρτα, αγχωμένη και σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Και ήρθε.

- Καλημέρα

- Καλημέρα. Λοιπόν, το πλυντήριο πρέπει να μπει στην κουζίνα. Πρέπει να δείτε αν υπάρχει η δυνατότητα να μπει, οπουδήποτε στο σπίτι, πριν το φέρουν. Είναι πολύ…

- Άραξε λιγάκι κοπελιά. Κάνε ένα καφεδάκι, να χαλαρώσουμε, να κάνουμε και 1-2 τσιγάρα και μετά το συζητάμε.

Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα, από αυτό του αγχωμένου, που εξαρτάται από τον χαλαρό. Φονικά έχουν γίνει για τέτοιες καταστάσεις. Αλλά κρατήθηκα. Έκανα τον καφέ και καθίσαμε στις 2 μοναδικές για την στιγμή καρέκλες του σπιτιού.

- Τι νέα;

- Τα ίδια μωρέ. Να σας δείξω λιγάκι τον χώρο. Ένα ναι ή ένα όχι θέλω για να πάρω να ακυρώσω το πλυντήριο και …

- Άραξε είπαμε. Το πλυντήριο θα μπει. Πήγες διακοπές;

- Όχι. Σίγουρο δηλαδή; Αφού δεν είδατε την κουζίνα.

- Γιατί όχι; Εγώ λέω να φύγω σήμερα για δεύτερο πόδι. Καλά είναι;

- Εξαρτάται το μέρος. Πάμε λιγάκι στην κουζίνα. Σας παρακαλώ.

- Πρέπει να πας διακοπές άμεσα…

Συζητήσαμε διεξοδικά για τη Χαλκιδική, για τις διακοπές, για το σπίτι, για το μέλλον, ελαφρά για την πολιτική κατάσταση της χώρας και αρκετά για τα πολιτιστικά δρώμενα. Όταν με το καλό, αποφάσισε πως ήρθε η ώρα, πήγε στην κουζίνα και άρχισε να ετοιμάζει τα απαραίτητα. Έσκυψε κάτω από τον νεροχύτη και ως αναμενόμενο, ήρθα αντιμέτωπη με μοναδικής αισθητικής εικόνες.

Θα πρέπει να κάνω μια παρένθεση για όσες, δεν έχει τύχει να χρειαστούν τη συνδρομή τεχνικού στο σπίτι. Δεν είναι τα πράγματα όπως στις αμερικάνικες ταινίες. Δεν τον καλείς για να σου φτιάξει τα «υδραυλικά». Τον καλείς για να σου φτιάξει τα υδραυλικά. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες.

Χαμένη στις σκέψεις τις μετακόμισης και αγχωμένη με το πλυντήριο, παρακολουθώ τις εργασίες και προσπαθώ να αποφύγω την άμεση έκθεση σε «ιδιαίτερες» εικόνες. Και ξαφνικά:

- Καλέ εεεε, έχεις και ωραία θέα από εκεί που στέκεσαι.

- Εεεε;

- Εεεε είμαι και ομορφάντρας πανάθεμα με.

Καμιά φορά, το βράδυ μετά από μια κουραστική ημέρα, μπαίνω να κάνω ένα ντους και νομίζω, ότι η κούραση είναι σκόνη, πάνω στο δέρμα μου και ξεπλένεται με το ζεστό νερό. Για το άγχος δεν είχα βρει μέχρι εκείνη την στιγμή φάρμακο.

- Τι να σας πω; Το καλό να λέγεται.

- Λοιπόν. Εγώ τώρα πρέπει να πάω να αγοράσω μια σωλήνα. Δεν θα αργήσω. Εσύ, όμως, τώρα που θα λείπω… φρόνιμα…

- Βεβαίως. Τι εννοείτε;

Γύρισε πολύ γρήγορα, τελείωσε και την εγκατάσταση, ήπιε ακόμα έναν χαλαρό καφέ, συζητήσαμε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, για το επάγγελμα μου, για το επάγγελμα του και μετά μάζεψε τα εργαλεία για να φύγει. Στην πόρτα του αποχαιρετισμού:

- Φεύγω τώρα. Πάω να λούσω την κορμάρα μου, στην θάλασσα.

- Καλά θα κάνετε.

- Γυναίκες τρέμετε…

- Εεε βεβαίως

- Αααα ξέχασα το γυαλί..

- Προς θεού… Σημαντικό…

- Εεεε μα βέβαια… Ξέρεις πως πέφτουν οι γυναίκες με αυτό;

Έκλεισα την πόρτα και σκεφτόμουν για αρκετή ώρα το πώς. Αλλά είχα πλυντήριο και αυτό έφτανε.

Disclaimer: Οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις είναι τελείως συμπτωματική και τυχαία.