[74/365] Wtf?

[74/365] Wtf?, originally uploaded by mafaldaQ.

Τη Δευτέρα το πρωί, πηγαίνοντας στη δουλειά, έπεσα πάνω στην φάτσα και σκέφτηκα... τελικά δεν είμαι μόνη. Μόλις συνέλθω από την κούραση (τελειώσει το tdf, σταματήσουν να με χώνουν σε διάφορα, διάφοροι φίλοι, διαβάσω τα 3000+ στον reader, μαγειρέψω κάτι παραγγελιές, μπω σε μια καλή πορεία με τα "ανοιχτά" μου project) και καταφέρω και κοιμηθώ πάνω από 3 ώρες συνεχόμενες... θα επανέλθω...

Πως τα κατάφερα πάλι!

Πάνω που είχα πάρει φόρα και είχα βάλει σε μια τάξη τα 245 posts, που ήθελα να κάνω, «πέσανε» σε μια βδομάδα πολλά και καλά και ενδιαφέροντα projects και με αποδεκάτισαν τελείως…

Ααα με την ευκαιρία, μια που τελειώσαμε με τον Φεβρουάριο για ψηφίστε από 32 ως 58 για την καλύτερη του Φεβρουαρίου… Το 365 συνεχίζεται… Δεν ξεχνιέμαι…

Project Παιδικό Βιβλίο

Έχω ως αρχή μου ότι οι άνθρωποι αγαπιούνται από τα «όχι» τους και όχι από τα «ναι» τους. Αλλά όλοι έχουμε αδυναμίες και πρόσωπα, που αγαπάμε πάνω από κάθε όχι και πάνω από κάθε κούραση και πάνω από κάθε εξάντληση. Έτσι όταν η Σταυρούλα, μου είπε για την κακή εμπειρία, που είχε ο Βαγγέλης, όταν αποφάσισε να κάνει ένα μεράκι του πραγματικότητα, δεν ένιωσα πως είχα ως επιλογή την άρνηση. Ο Βαγγέλης, λοιπόν, είναι ένας άνθρωπος με πολύ φαντασία και ταλέντο και μπορεί και εικονογραφεί τις λέξεις και «ταξιδεύει» μαζί τους. Του λες μερικές σκέψεις και έχει φτιάξει στο μυαλό του όλη την εικόνα. Είναι ένα παιδί, εγκλωβισμένο μέσα σε ένα ενήλικο σώμα, με εκπαιδευμένα χέρια. Και θέλει να του πω μια ιστορία.

Έτσι βρέθηκα να σκέφτομαι ιστορίες για παιδιά και να ονειρεύομαι πως θα ήταν το ιδανικό παιδικό βιβλίο. Έχω απίστευτη ανασφάλεια, γιατί είμαι πολύ απαιτητική από τα παιδικά βιβλία. Αλλά προσπαθώ και μου έχει γίνει εμμονή. Ελπίζω να καταφέρω κάτι και να πάρω και την πίκρα της Σταυρούλας και τη στεναχώρια του Βαγγέλη. Αλήθεια, ποιο είναι το αγαπημένο σας παραμύθι;

Project βιβλίο

Με μεγάλη μυστικότητα έγιναν οι πρώτες επαφές και οι πρώτες προσπάθειες συντονισμού για ένα βιβλίο, που δεν θα έχει πατρίδα και σύνορα. Θα έχει σαν θέμα κάτι που αγαπώ πάρα πολύ και έχει γίνει δεύτερη φύση μου. Όταν ήρθε η επίσημη πρόσκληση να συμμετέχω και εγώ σε αυτό, πήρα τόση χαρά, που χαμογελούσα 3 μέρες συνεχόμενες. Κάτι ψιλά μου ξέφυγαν και σε twitter αλλά παραπάνω δεν μπορώ να πω. Βέβαια για μια βδομάδα, έχασα τον ύπνο μου, την ψυχραιμία μου, την ηρεμία μου και οριακά την υπομονή μου, γιατί για να γίνει πραγματικότητα, πρέπει να συνεργαστούμε αρκετοί και από αρκετά σημεία της γης και το μόνο μας εργαλείο είναι το internet αλλά… δεν είναι όλοι τόσο πολύ εξοικειωμένοι…

Τριήμερο στα Γιάννενα

Εκεί επάνω που κόντευα να καταρρεύσω από τα δυο παραπάνω, τα όσα συνεχίζω να παλεύω και σε συνδυασμό με μια πολύ επιβαρημένη επαγγελματικά εβδομάδα, χτυπάει το κινητό. «Ξύπνησες πουλάκι; Άντε ετοιμάσου». Στο πρώτο τηλέφωνο, γύρισα πλευρό και συνέχισα να κοιμάμαι. Στο 4ο ήξερα πως έπρεπε να ξυπνήσω και να είμαι στα ΚΤΕΛ σε 15 λεπτά και αυτή η σκέψη ήταν σαν ένεση καφεΐνης.

Το χαρούμενο αλλά νυσταγμένο τσούρμο ήταν εκεί. Ρίξανε μια βιαστική ματιά στο βαλιτσάκι μου και πετάξανε 3-4 περιττά. «Λοιπόν, άκου να δεις κοπελιά… Στεναχώριες, φουρτούνες, τσατίλες, ζόρια, νεύρα κρόσσια και άλλα τέτοια δεν χωράνε. Ένα εισιτήριο πλήρωσες. Τι θέλεις να κάνεις μετακόμιση; Πάρε μαζί σου την αϋπνία σου και την υπερκόπωση σου και κάπου θα βρούμε να την πετάξουμε στο δρόμο». Με άφησαν βέβαια να πάρω το «μωρό μου» για να μην χάσω επαφή με τον κόσμο και γίνει κάτι συνταρακτικό. Αλλά ήταν αλλιώς. Και ήταν απλά τέλεια.

3 μέρες στα Γιάννενα:
- Περπάτησα τόσο, που πλέον δεν μπορούσα να αγχωθώ.
- Έφαγα τόσο, που πλέον δεν μπορούσα να νευριάσω.
- Γέλασα τόσο, που πλέον δεν μπορούσα να στεναχωρηθώ.
- Χόρεψα τόσο (ναι εγώ), που δεν μπορούσα να θυμώσω.

Και γύρισα πίσω παντελώς κομμάτια αλλά με ένα χαμόγελο τόσοοοοοο, που είπε και μια μικρή. Ρε ρουσάκια, είστε πολύ κάφροι όλοι, με την καλή έννοια, για αυτό και σας αγαπάω τόσο!

((((((((((((((((((a1pha, casper85, denyblue, efou, emil1, eva4eva, gia-wk, Koishii, MariKar, nana-t, panigirtzou, pengman, planet-mom, quino-salonika, tasa, the-elfish, zlatkoGR)))))))))))))))))))))

Υ.Γ. Τώρα τέρμα το διάλειμμα και τα κεφάλια μέσα! Έχουμε τόσα να κάνουμε!

Θεσσαλονίκη 4/3/2009

[44/365] Love dance

[44/365] Love dance, originally uploaded by mafaldaQ.

[...] Ήξερε να ξυπνάει επιθυμίες, να προκαλεί ερωτικά, είχε τον απόλυτο έλεγχο του παιχνιδιού και δε βιαζόταν. Βρέθηκα στην πίστα να χορεύω κάτι πολύ γρήγορο. Με κρατούσε από το χέρι. Μια απομακρυνόμασταν προς τα πίσω, μια ερχόμασταν πολύ κοντά. Με παρέσυρε σε φιγούρες τρελές, ένα κράμα ροκ σε μοντέρνα έκδοση, ένα αλερετούρ από την αγκαλιά του στη ζάλη της άλλης άκρης, εκεί που βρίσκεσαι για μια στιγμή, με μόνο προορισμό να γυρίσεις πίσω να ερωτοτροπήσεις φευγαλέα με το άλλο κορμί, τόσο μόνο, όσο και ο ρυθμός της μουσικής επιτρέπει. Πέρασα τα χέρια μου γύρω από το λαιμό του και παραιτήθηκα στην αγκαλιά του λαχανιασμένη. Οι γρήγορες στροφές σε συνδυασμό με τη βότκα με είχαν ζαλίσει [...]

Από τo «Οι μεγάλοι έρωτες δε φοράνε νυφικό» της Μήτση Βαλάκα
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ένα κείμενο από τη Panigirtzou. Μέρες το συζητούσαμε και έλεγα «Που θα βρω ζευγάρι να χορεύει και θα καταφέρω να το φωτογραφίσω», αλλά ήμασταν κάπως τυχερές και σε ένα ποτάκι, καταφέραμε και «κλέψαμε» μια φωτογραφία. Ευχαριστώ πολύ κορίτσι, για όλα.

Θεσσαλονίκη 21/2/2009

[48/365] Carnival light

[48/365] Carnival light, originally uploaded by mafaldaQ.

Σήμερα Τσικνοπέμπτη, έχω διάθεση για μια old-time classic ιστορία της Μικρής Αννούλας.

Η Μικρή Αννούλα γεννήθηκε με χρονοκαθυστέρηση σε μια ομαδούλα ανθρώπων, που αγαπούσαν πολύ να φτιάχνουν πράγματα. Κεντήματα, φαγιά, έπιπλά, ρούχα. Προκομμένη ομαδούλα όλοι. Επειδή ήταν μικρή και οι άλλοι όλοι μεγάλοι, συνειδητοποίησαν την παρουσία της, όταν έπρεπε να πάει σχολείο για πρώτη φορά και αναφώνησαν «Ω είναι και αυτό εδώ». Μεγάλες στιγμές!

Στην πρώτη σχολική της απόκρια, η Μικρή Αννούλα άκουγε τα άλλα παιδάκια να συζητάνε τι θα ντυνόντουσαν την Τσικνοπέμπτη, στα wild parties του Δημοτικού και σκέφτηκε πως πολλά παιδάκια ίσως να είναι φτωχά, γιατί περιμένουν με τόση λαχτάρα, μια μέρα να βάλουν ρουχαλάκια. Γύρισε σπίτι προβληματισμένη και το συζήτησε λίγο με την Μεσαία αλλά Μεγάλη Αδερφή της. Της εξήγησε πως δεν πεινάνε τα παιδάκια. Απλά μασκαρεύονται κάτι. Ντύνονται βρε παιδί μου λίγο διαφορετικά και περνάνε καλά. «Εγώ τι θα ντυθώ;» και βαθιά περισυλλογή έπεσε στο οικογενειακό τραπέζι.

Έγινε ένα μικρό συμβούλιο και αποφασίστηκε, την ενδυματολογική προσέγγιση της Μικρής Αννούλας να την αναλάβει η Μεσαία αλλά Μεγάλη Αδερφή της, που το είχε πιο πολύ με τα υφάσματα και τα ραψίματα. Το είχε όμως και πολύ στην οικολογική συνείδηση… Αφού μετρήθηκε η Μικρή Αννούλα προσεκτικά και πέρασαν και μερικές μέρες, της παρουσιάστηκε η πρώτη της στολή. Με αγωνία περίμενε η Μικρή Αννούλα να δει μια στολή Ζορό, μια στολή cowboy ή στο τσακίρ κέφι μια στολή μπαλαρίνας, αλλά μάταια.

«Πως σου φαίνεται Μικρή Αννούλα;». Με προσοχή περιεργάστηκε το τεράστιο κόκκινο καπέλο και το κατάλευκο και όχι ιδιαίτερα κολακευτικό για τη σιλουέτα της κορμάκι-μπυτζαμάκι. Βέβαια ήταν μικρή και τέτοια στυλιστικά θέματα δεν την απασχολούσαν , ακόμα, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν. «Τι είναι;», ρώτησε δειλά και προσεκτικά, μην προσβάλει τη δημιουργό. «Μα είναι ένα μανιτάρι». Μερικές μέρες μετά, η Μικρή Αννούλα αντιμετώπισε μερικά προβληματάκια μετακίνησης του καπέλου και χρησιμοποιήθηκε για σκιά στον κήπο του σπιτιού, που γινόταν το πάρτι.

Η οικογένεια ενθουσιάστηκε και ανέθεσε στην Μεσαία αλλά Μεγάλη Αδερφή της, να σχεδιάζει κάθε χρόνο τα κουστούμια της Μικρής Αννούλας. Μάταια, η Μικρή Αννούλα πήγαινε φωτογραφίες από trendy κουστούμια όπως η Βασίλισσα της Νύχτας, ο Batman και άλλα, για να εμπνευστεί η Μεσαία αλλά Μεγάλη Αδερφή της. Μια χρονιά μπανάνα, μια χρονιά πιπεριά, μια χρονιά αγγούρι, μια χρονιά ντομάτα, μια χρονιά καρότο. Μπαξές η Μικρή Αννούλα και όταν με το καλό άλλαξε κατηγορία και πήγε στο άλλο το μεγαλύτερο σχολείο, βρήκε το κουράγιο και είπε «Εεεε λέω φέτος να μη ντυθώ γιατί μεγάλωσα τώρα». Και υποσχέθηκε στον εαυτό της να μην ξαναντυθεί.

Αν εσείς σήμερα βγείτε και αποφασίσετε να ντυθείτε κάτι αλλά δεν έχετε στολή, μπορώ να κοιτάξω στη ντουλάπα της Μικρής Αννούλας. Μπορεί να μη βρω μωρουδιακά αλλά τις τόσο πετυχημένες από άποψη ραπτικής στολές, αλλά αποτυχημένες για το socializing της Μικρής Αννούλας, σίγουρα θα τις βρω. Μικροδιορθώσεις θα κάνουμε και είστε έτοιμοι!

Θεσσαλονίκη 19/2/2009

Χειροποίητα αντικείμενα

[41/365] Music is in the air

Πριν από μερικούς μήνες, είχα γράψει για το biographix, ένα post για τα mobile. Όταν κάποια στιγμή, έπρεπε να φωτογραφίσω κάτι, που να είμαι εγώ αλλά να μην είμαι εγώ, φωτογράφισα ένα, που πήρα πρόσφατα από το Tallinn. Και σκέφτηκα πως θα ήταν πολύ πιο όμορφο, αν το είχα φτιάξει εγώ. Εντάξει ίσως όχι πιο όμορφο αλλά σίγουρα πιο μοναδικό.

Όλοι έχουμε σταθεί μπροστά σε μαγαζιά με χειροποίητα και διαφορετικά αντικείμενα. Χωρίς κάποια συγκεκριμένη χρηστική αξία, ούτε και ιδιαίτερα τέλεια, από άποψη εκτέλεσης αλλά τόσο χαριτωμένα. Και συνήθως σκεφτόμαστε ότι είναι είτε ακριβά, είτε περιττά και τα προτιμάμε μόνο όταν πρόκειται για δώρο σε κάποιο πρόσωπο, που θα τα εκτιμήσει.

Άλλες πάλι φορές, στεκόμαστε μπροστά από βιτρίνες από ζαχαροπλαστεία και θαυμάζουμε τα τέλεια από άποψη εμφάνισης γλυκίσματα. Από άποψη γεύσης, δεν θα το διαπραγματευτώ εδώ. Έχω δώσει τα διαπιστευτήρια μου, πριν από κάποιες μέρες. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, δυσκολεύτηκα να πιστέψω ότι η συγκεκριμένη βιτρίνα, παραπάνω, είναι ζαχαροπλαστείου αλλά εντυπωσιάστηκα πάρα πολύ.

Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από αυτά τα ευφάνταστα αντικείμενα, είναι άνθρωποι, με φαντασία και πολύ διάθεση να δημιουργήσουν κάτι. Δεν δέχομαι τη φράση «Δεν πιάνουν τα χέρια μου». Τα χέρια εκπαιδεύονται να πιάνουν και να δημιουργούν. Θέλει υπομονή και καλή διάθεση. Χρειάζεται τελειομανία μόνο στο βαθμό, που θα μας επιτρέπει να χαιρόμαστε και να προσπαθούμε και όχι στην υπερβολή, του να δημιουργήσουμε κάτι τελειότερο από ένα τυποποιημένο προϊόν.

Τα υλικά μπορεί να είναι οτιδήποτε. Ότι, αρχικά τα χέρια μας, μπορούν να χειριστούν με ευκολία και σιγά-σιγά έρχεται η εξοικείωση με πιο δύσκολα υλικά. Η deadendmind μπορεί να αφαιρεθεί με τις ώρες σε μια παραλία, μαζεύοντας βότσαλα. Τα διαλέγει προσεκτικά, τα κουβαλάει με πολύ πόνο ψυχής και όχι μόνο και μετά τους δίνει μορφή ανάλογα με το σχήμα. Η Karry μου έστειλε πριν από μερικές μέρες αυτό το υπέροχο περιστέρι. Δεν είμαι σίγουρη για το υλικό αλλά ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη.

Η Casper85, φτιάχνει ονειροπαγίδες από διάφορες κλωστές. Η efou φτιάχνει πραγματάκια με χάντρες. Μια Κυριακή απόγευμα, η Shiroi Taka, η Panigirtzou, η dragongrrr και η efou, φτιάξαμε πολλά – πολλά μπρελόκ με χάντρες και δερματάκι. Ήταν ένα ευχάριστο και δημιουργικό απόγευμα, σχεδόν αγχολυτικό. Εντάξει είχαμε την dragongrrr, που έχει εκπαιδευμένα χέρια, να φτιάχνει 3 φορές πιο γρήγορα από εμάς, αλλά δεν πτοηθήκαμε! Απλά το χαρήκαμε.

Σήμερα συζητώντας με την Panigirtzou, μου είπε πως θα ήθελε να μάθει να κάνει γλυκά του κουταλιού. Πολλά και διαφορετικά και να τα συσκευάζει σε μικρά, περιποιημένα βαζάκια. Μου φάνηκε πολύ δημιουργικό και ας μην έχουν μεγάλη διάρκεια, ειδικά όταν πέφτουν στα δικά μου χέρια.

Προτείνω να το δοκιμάσετε και ότι πετύχει. Όχι μόνο τα γλυκά του κουταλιού, αλλά ότι σας έρθει με τη φαντασία σας. Αν δεν πετύχει, να το χαρίσετε σε έναν άνθρωπο, που αγαπάτε πολύ. Θα είναι το καλύτερο δώρο, που θα έχει λάβει και ας μην το ξέρει. Γιατί θα είναι μοναδικό. Το επόμενο σας θα είναι καλύτερο αλλά όχι το πρώτο. Αν πάλι είστε τόσο ανασφαλής με τα δημιουργήματά σας, να προτιμάτε τα χειροποίητα δώρα και ας είναι λίγο πιο ακριβά από ένα τυποποιημένο. Βοηθάτε έναν άνθρωπο, να ζήσει κάνοντας αυτό που αγαπάει και τον εκφράζει. Μεγάλη πολυτέλεια αυτό τη σήμερον. Αν δεν έχετε εντοπίσει μαγαζιά στην πόλη σας, μπορώ πάντα να προτείνω το etsy και φυσικά από το fair-trade.

Θεσσαλονίκη 17/2/2009

Το sightseeing tour της Θεσσαλονίκης

Όλες οι πρωτεύουσες της Ευρώπης διαθέτουν ένα sightseeing tour, που συνήθως γίνεται με λεωφορείο και μερικές φορές με τραμ. Εκτός από τις πρωτεύουσες, πολλές άλλες μεγάλες πόλεις, όπως η Lyon, το Salzburg, το Μιλάνο, η Βαρκελώνη, το Μόναχο και πολλές άλλες, διαθέτουν αυτήν την τουριστική ευκολία. Να μπορεί ένας επισκέπτης, να δει τα σημαντικότερα σημεία της πόλης, γρήγορα και εύκολα. Η Θεσσαλονίκη δεν διαθέτει μια ανάλογη υπηρεσία. Δεν διαθέτει, γενικά πολλά πράγματα για τους κατοίκους της, πόσο μάλλον για τους επισκέπτες της, αλλά άντε εμείς είμαστε «συνηθισμένοι» να μας έχουν γραμμένους. Σε ένα μεγάλο βαθμό, είμαστε και υπεύθυνοι, αλλά δεν θέλω να το αναλύσω τώρα.


View Larger Map

Αποφάσισα, λοιπόν, αφού δεν υπάρχει κάτι επίσημο, να προτείνω κάτι ανεπίσημο, για όσους θέλουν να κάνουν μια βόλτα στα σημαντικότερα, από τουριστικής άποψης, σημεία της Θεσσαλονίκης και βάφτισα το Δρομολόγιο 15 – Τ.Σ. 40 Εκκλησιών – Ιστορικό Κέντρο, του Ο.Α.Σ.Θ. ως sightseeing tour. Ζήτησα την πολύτιμη βοήθεια της καλής φίλης Panigirtzous για την ακριβή καταγραφή του δρομολόγιου, εξοπλιστήκαμε με χάρτες, δρομολόγια, υπομονή, μια σοκολάτα και φυσικά φωτογραφική και να τι έχουμε να προτείνουμε!

Συναντηθήκαμε Ερμού με Αριστοτέλους και πήραμε το Δρομολόγιο 16, μέχρι το τέρμα. Μετά από συζήτηση με τον οδηγό μας, καθώς και άλλους οδηγούς στην αφετηρία, μάθαμε τα παρακάτω:
- Πρόκειται για κυκλικό δρομολόγιο. Έχει κοινή αφετηρία και τέρμα, οπότε εύκολο να κάνετε όλη τη διαδρομή, με ένα εισιτήριο, αν δεν κάνετε στάσεις. Η πλήρης διαδρομή, που κάναμε εμείς, κράτησε 45 λεπτά αλλά ήταν Κυριακή και είχε ελάχιστη κίνηση.
- Τόσο το Δρομολόγιο 15 όσο και το Δρομολόγιο 16, μπορούν να «χρησιμοποιηθούν» ως sightseeing tours γιατί περνάνε από τα ίδια σημαντικά μέρη. Απλά το 16 περνάει και από Δικαστήρια και αν δεν σκοπεύετε να κάνετε στάσεις, καλό είναι να το προτιμήσετε, γιατί περνάει ακριβώς μπροστά από τα «σημεία» ενώ το 15, περνάει στα περισσότερα, από την πίσω πλευρά τους. Για παράδειγμα, πάει από Κασσάνδρου, οπότε το Τούρκικο Προξενείο, με το ζόρι το βλέπετε.
- Καθημερινές, είναι κάθε 10 με 15 λεπτά, ανάλογα με την κίνηση και Σαββατοκύριακα, είναι λίγο πιο τακτικά. Έτσι μας δήλωσε ο ευγενικότατος οδηγός, στην αφετηρία. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως μπορείτε να κατεβείτε σε κάποια στάση, να ρίξετε μια ματιά στο σημείο, 5-6 φωτογραφίες και ίσως μια σύντομη επίσκεψη και μετά πάλι να πάρετε το επόμενο λεωφορείο, που θα περάσει.

Ξεκινήσαμε, λοιπόν, στις 15:30 από την αφετηρία και η πρώτη στάση, που σας προτείνουμε είναι τo νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης «Ευαγγελίστρια», το αρχαιότερο «εν λειτουργία» ορθόδοξο νεκροταφείο της πόλης. Αν βέβαια δεν τα πάτε και πολύ καλά με αυτά τα μέρη, μπορείτε να το δείτε από το λεωφορείο.

Επόμενη στάση, που προτείνουμε είναι το Τούρκικο Προξενείο. Εκεί υπάρχει και το Μουσείο Αττατούρκ, το οποίο δεν έχει τύχει να το επισκεφτώ, για να ξέρω αν αξίζει και ντροπή μου. Όποιος έχει πάει, παρακαλώ να με ενημερώσει.

Για τα επόμενα δυο σημεία, προτείνουμε να μην περιμένετε το επόμενο λεωφορείο για να τα δείτε αλλά να περπατήσετε λιγάκι προς τα δυτικά την Κασσάνδρου. Το πρώτο που συναντάτε είναι το Αλατζά Ιμαρέτ, το οποίο είναι ανοιχτό μόνο όταν φιλοξενεί εκθέσεις αλλά αξίζει τον κόπο να του ρίξετε μια πιο προσεκτική ματιά. Δεν φαίνεται καλά από το δρόμο και επιπλέον είναι ένα από τα ομορφότερα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μουσουλμανικά μνημεία της Θεσσαλονίκης.

Λίγο πιο κάτω συνεχίστε, για τον Άγιο Δημήτριο. Μπορείτε να επισκεφτείτε και την Κρύπτη του Αγ. Δημητρίου μια που θα είστε εκεί αλλά και να κατεβείτε και λίγο πιο κάτω και να ρίξετε και μια ματιά στην Αρχαία αγορά.

Συνεχίσαμε με το λεωφορείο και περάσαμε από το Διοικητήριο, γνωστό και ως Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Επόμενη στάση, που προτείνουμε είναι το λιμάνι και συγκεκριμένα Πλατεία Ελευθερίας, όπου μπορείτε να επισκεφτείτε το Μουσείο Φωτογραφίας και το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Αν δεν είστε πολύ λάτρεις των δυο τεχνών και δεν θέλετε να πάτε στα συγκεκριμένα μουσεία, μπορείτε απλά να συνεχίσετε τη διαδρομή σας. Αν αποφασίσετε να κατέβετε, μην παραλείψετε ένα γρήγορο καφεδάκι στο καφέ του Μουσείου Φωτογραφίας. Αξίζει τον κόπο, ειδικά αν έχετε χρόνο.

Η επόμενη στάση, που προτείνουμε είναι Αριστοτέλους, όπου θα μπορέσετε να επισκεφτείτε το μοναδικό μοναστήρι, μέσα στην πόλη, την Ιερά Μονή Αγίας Θεοδώρας της Μυροβλήτου. Εντάξει υπάρχει και η Μονή Βλατάδων, γνωστή και ως Τσαούς Μοναστήρι, αλλά εγώ αναφέρομαι στο κέντρο. Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να βρω παραπάνω πληροφορίες για το συγκεκριμένο μοναστήρι. Όποιος/α ξέρει παρακαλώ να προσθέσει.

Σε 5 λεπτά απόσταση είναι η Αγία Σοφία. Νομίζω πως είναι ένα από τα σημαντικότερα σημεία της Θεσσαλονίκης και αν δεν έχετε μπει, πιστεύω αξίζει. Εδώ αν θέλετε μπορείτε να πάρετε πάλι λεωφορείο για να συνεχίσετε ή να κατευθυνθείτε με τα πόδια προς παραλία και συγκεκριμένα, προς Λευκό Πύργο. Έχει ανοίξει και πάλι και μπορείτε να τον επισκεφτείτε. Έχω ακούσει τα καλύτερα για τη έκθεση, που φιλοξενεί αλλά και εκεί δεν έχω πάει ακόμα και πάλι, ομολογώ, ντροπή μου.

Τώρα είστε πλέον πολύ κοντά στο σύμπλεγμα των 3 μεγάλων μουσείων. Αρχαιολογικό Μουσείο, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού και Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Και τα τρία δεν είναι ορατά με το λεωφορείο, εκτός ίσως από το αρχαιολογικό. Εγώ αγαπάω πάρα πολύ το Μακεδονικό και το επισκέπτομαι τακτικά, αλλά προτείνω και μια επίσκεψη και στο Βυζαντινό. Αν μη τι άλλο, πρόκειται για ένα πανέμορφο, από άποψη αρχιτεκτονικής, κτίριο. Αν πάλι δεν είστε και πολύ λάτρης των μουσείων γενικά, μπορείτε απλά να κάνετε μια στάση για καφέ στον περιστρεφόμενο πύργο του ΟΤΕ. Απλά πριν ανεβείτε ρωτήστε αν όντως περιστρέφεται, γιατί είναι με τα κέφια του. Είναι ένα καλό σημείο, να δείτε την Θεσσαλονίκη από ψηλά.

Συνεχίσαμε μέχρι την Ευαγγελίστρια και εκεί αποβιβαστήκαμε. Μετά η διαδρομή είναι περίπου ίδια όπως όταν πηγαίναμε. Αν και δεν είδαμε κάτι καινούριο, χαρήκαμε που κάναμε αυτή τη μεγάλη βόλτα. Ελπίζουμε, αν επιλέξετε να την κάνετε και εσείς να σας αρέσει και να χαρείτε επίσης.

Θεσσαλονίκη 15/2/2009

Τα γλυκά της Θεσσαλονίκης

Αυτές τις ημέρες ανακάλυψα ότι η Θεσσαλονίκη είναι ένας μικρός παράδεισος για όσους αγαπάνε τα γλυκά. Το ξέρω χρόνια ότι έχω πρόσβαση σε πολλά και διαφορετικά και καλά γλυκά αλλά τώρα συνειδητοποίησα πόσο καλή εντύπωση κάνουν στους ξένους. Είναι σαν να ανακαλύπτω τη Θεσσαλονίκη ξανά μέσα από τα μάτια της αυστριακής φιλοξενούμενης μου και αυτό μου αρέσει πολύ!

Αποφάσισα, λοιπόν, να μοιραστώ, χρόνια και κιλά γλυκοφιλοσοφίας, κάνοντας ένα αξιόπιστο top 5 γλυκών, που μπορεί να βρει κάποιος στη Θεσσαλονίκη. Και φυσικά αξίζει να τα δοκιμάσετε όλα!

1. Σοκολατόπιτα

Που: Κομνηνός, Εγνατία 110, 2310287229

Ξεχάστε ότι ξέρατε για τα βαρετά και ανούσια πιτοειδή γλυκά… Καμία σχέση. Το μόνο κοινό είναι ότι θέλει φούρνο. Όλα τα άλλα είναι απλά το δημιούργημα ενός ανθρώπου, που δεν χόρταινε τη σοκολάτα.

Μέγεθος: Μια ατομική μερίδα είναι σε μέγεθος λίγο πιο μεγάλη από μια τυπική πάστα. Σερβίρεται σε ατομικά ταπεράκια και σε κομμάτια, κομμένα από το ταψί.

Περιγραφή: αφράτο παντεσπάνι σοκολάτας, βουτηγμένο σε πηχτό σιρόπι (μίγμα κανονικού και σοκολάτας), στρώση πραλίνας με πολύ μικρά κομμάτια φουντουκιού, πηχτό γλάσο σοκολάτας με λικέρ και σιρόπι και τέλος τριμμένη σοκολάτα (γάλακτος, υγείας και λευκή). Κάθε στρώμα είναι περίπου ένα δάχτυλο και κάθε κουταλιά είναι 2 αχ, αφού καταφέρετε να ξεκολλήσετε την γλώσσα από τον ουρανίσκο!

Εγώ: Δεν μπορώ να φάω μονοκοπανιά ένα ολόκληρο ταπεράκι και θεωρώ ότι είμαι πολύ expert στα γλυκά και δυνατό κουτάλι!

2. Προφιτερόλ

Που: Blue, Εγνατία 138 & Π.Π. Γερμανού, 2310279060

Θα πρέπει να δηλώσω κάτι πριν κάνω την σωστή παρουσίαση του. Το σωστό προφιτερόλ δεν έχει σαντιγί. Το απόλυτο γλυκό είναι θέμα σωστής κρέμας, σωστών σου και σωστής κρέμας στα σου. Όλα τα υπόλοιπα είναι τρελές φλυαρίες και φτιασιδώματα!

Μέγεθος: Καθορίστε το μόνοι σας. Σε μπολάκι, σε κουτάκι, σε κουβά. Όσο λαχταρά η ψυχή σας!

Περιγραφή: Καταρχήν στο blue μπορείτε να βρείτε 4 διαφορετικές ποικιλίες: με σοκολάτα υγείας, με σοκολάτα γάλακτος, με λευκή σοκολάτα, με σοκολάτα με αμαρένα. Δεν συνιστώ τη λευκή. Γενικά είναι ίσως η χειρότερη ποιότητα σοκολάτας, με εξαίρεση του Βελγίου. Σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο, λευκή σοκολάτα σημαίνει τρελή ποσότητα βουτήρου. Στο Βέλγιο χρησιμοποιούν κακαοβούτυρο οπότε και αξίζει να την προτιμήσετε. Ειδικά για το λευκό προφιτερόλ του blue, το έχω δει πολλές φορές «μαραζωμένο» και «ραγισμένο» ακριβώς επειδή το βούτυρο "κόβει" εύκολα.

Κατά τα άλλα, πρόκειται για το κλασσικό γλυκό, χωρίς τίποτα το περιττό. Αλλά όλα είναι ιδανικά φτιαγμένα. Αναλογίες, υφή, γεύση, χρώμα, μυρωδιά και φυσικά τρόπος σερβιρίσματος. Σε μεγάλες πιατέλες, ξαπλώνει αυτάρεσκα, πρώτη μούρη στη βιτρίνα και δεν έχω δει πολλούς να το προσπερνάνει χωρίς καν να του ρίξουν μια ματιά.

Εγώ: Το προτιμώ σε κουτάκι για το σπίτι και παίρνω γάλακτος και υγείας μαζί. Λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο.

3. Αρμενοβίλ

Που: Κουρδιστό γουρούνι, Αγ. Σοφίας 31, 2310274672

Ναι μπορείτε να πάτε στο Κουρδιστό Γουρούνι και να παραγγείλετε αρμενοβίλ μόνο. Δεν είναι υποχρεωτικό να φάτε πριν ή μετά. Δοκιμάστε το, όλες τις εποχές. Ειδικά όταν έχει κρύο είναι ακόμα πιο απολαυστικό.

Μέγεθος: Μια ατομική μερίδα είναι σε μέγεθος λίγο πιο μεγάλη από μια τυπική πάστα. Σερβίρεται σε πιάτο και αυτό είναι ένα μειονέκτημα αν είστε λίγο «καθώς πρέπει» και ντρεπόσαστε να καθαρίσετε το πιάτο.

Περιγραφή: Πρόκειται για παρφέ παγωτό βανίλια, με καραμελωμένους ξηρούς καρπούς, κομμάτια από μπεζέδες, ελάχιστα κομμάτια από πτι-μπερ και μαστίχα Χίου. Δεν είναι απλά κρέμα παγωτό. Ούτε είναι ένα απλό καιμάκι. Όλη αυτή η υπερπαραγωγή, λούζεται με τεράστια ποσότητα καυτού, πηχτού γλάσου σοκολάτας.

Εγώ: Έχω φάει τόσες πολλές φορές Αρμενοβίλ, στο Κουρδιστό, που σχεδόν παρεξηγούνται αν φύγω χωρίς να το τιμήσω! Θα συμφωνήσω με το φίλο Zlatko για το Αρμενοβίλ της Άφυτου αλλά εντάξει. Δεν τρέχω ως εκεί!

4. Φερρέρο

Που: Δημητρακάς, Ελευθερίας 33, 2310731797

Δεν γνωρίζω πολύ κόσμο, που να μην αγαπάει αυτά τα σοκολατάκια και δεν το πίστευα ότι μπορούν να γίνουν καλύτερα.

Μέγεθος: Είναι λίγο πιο μεγάλα από ένα αφράτο και καμαρωτό μον αμούρ (ίσως το πιο απαράδεκτο γλυκό ever)!

Περιγραφή: Φέρτε τη γεύση στο μυαλό σας και κρατήστε την μέχρι να αρχίσουν να τρέχουν τα πρώτα σάλια. Τώρα μεγαλώστε Χ3 το μέγεθος ενός Ferrero Rocher και φανταστείτε πως ο χώρος που δημιουργείται εσωτερικά, επιτρέπει στο κολασμένο μίγμα να απλωθεί παντού και να κυριαρχήσει. Κάντε λίγο πιο σκληρό και τραγανό το εξωτερικό περίβλημα (για να αντέξει το πληθωρικό μίγμα) και λούστε το με πολύ καλή σοκολάτα γάλακτος.

Εγώ: Δεν τον έχω γνωρίσει τον κ. Δημήτρη από κοντά. Μου φέρνει πάντα η Ευαγγελίτσα, γιατί είναι στους Αμπελόκηπους. Όταν όμως τον γνωρίσω, θέλω να τον αγκαλιάσω και να του πω ότι πολύ τον αγαπώ.

[40/365] Sweets!

5. Τσουρέκι με σοκολάτα

Που: Τερκενλής, Τσιμισκή 30 & Αριστοτέλους, 2310271148

Εντάξει δεν αδικώ τους ξένους, που έρχονται και παίρνουν απίστευτες ποσότητες. Και εγώ το ίδιο θα έκανα.

Μέγεθος: Το τυπικό μέγεθος από ένα τσουρέκι.

Περιγραφή: Είναι ένα αφράτο, μυρωδάτο και πολύ όμορφα «δεμένο» τσουρέκι. Μέσα υπάρχουν ικανοποιητικές ποσότητες από πραλίνα αλλά υπάρχει και σε εκδοχή πάστα κάστανο, όπως και σε πάστα λεμόνι. Το εξωτερικό είναι λουσμένο με σχεδόν πάντα υγρή σοκολάτα και σε αντίθεση με άλλα «λουσμένα» γλυκά, το εσωτερικό κρατιέται πάντα αφράτο. Πολύ δύσκολο στο κόψιμο ακριβώς επειδή είναι καλοδεμένο. Το καλό τσουρέκι δεν θρυμματίζεται. Αποκολλάται σε «ίνες».

Εγώ: Δεν υπάρχει, στην πραγματικότητα αυτό το πράγμα. Πάντα πίστευα πως είναι αποκύημα της τρελής μου φαντασίας. Αδύνατο να αντισταθώ και αδύνατο να το καταναλώσω χωρίς να λερωθώ. Αλλά χαλάλι του!

Τέλος αν αυτά δεν σας έφτασαν προτείνω:

6. Lemonpie: Κωνσταντινίδης, Π. Μελά 14, 2310226126
7. Τρίγωνα: Ελενίδης, Γεωργίου Παπανδρέου 6, 2310855482
8. Γαλακτομπούρεκο: Γαλυφιανάκης, Κων. Παλαιολόγου 3, 2310273933
9. Βάφλα: Delicioso, Τσιμισκή 43,Εμπορικό Κέντρο Πλατεία, 2310228410
10. Ευφροσύνη: Αγαπητός, Εγνατίας 134, 2310268368.

Οι φωτογραφίες είναι από το αγαπημένο μου patisserie στις Βρυξέλλες. Όποτε πάω, θα επισκεφτώ τη γλυκύτατη Elisabeth και θα χαρώ τόσο πολύ, που με θυμάται, που πάντα έχει κάτι υπέροχο, να μου προσφέρει για να δοκιμάσω, που η σοκολάτα είναι για αυτήν και ο καμβάς και τα πινέλα και τα χρώματα και ζωγραφίζει, υπέροχα.

Θεσσαλονίκη 14/2/2009

[39/365] Sleeping puppies

[39/365] Sleeping puppies, originally uploaded by mafaldaQ.

Φαντάζεσαι αρχικά ένα χώρο περιορισμένο. Ύστερα περιμένεις να γεννηθούν μέσα σε αυτόν το χώρο πρόσωπα. Ο χώρος είναι η παγίδα όπου πιάστηκαν. Έχουν έρθει από έναν τόπο δίχως μνήμη και φανερώνονται για να σκλαβωθούν. Σημάδια ανάμεσα στα σημάδια, που δίνουν στην ψυχή τα εφόδιά της για το ταξίδι.

Από to «Θέατρο σκιών» του Πιέρ Μπεττενκούρ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ακόμα ένα κείμενο από την Karry, που δεν είχα πρόθεση να το αποδώσω με αυτή τη φωτογραφία αλλά όταν είδα το σκυλάκι στο κλουβί, μου ήταν αδύνατο να μην τα συνδέσω. Μου αρέσουν πολύ όλα τα κείμενα, που έχω δεχθεί αλλά της Karry είναι εκείνα, που διαρκώς γεννούν εικόνες και πάντα νιώθω πολύ ανασφαλής, πριν αποφασίσω για το ποια θα τα οπτικοποιήσει! Και πάλι ευχαριστώ κορίτσι!

Θεσσαλονίκη 13/2/2009

[38/365] In love with toys

[38/365] In love with toys, originally uploaded by mafaldaQ.

Centuries ago there lived. . .

“A king!” my little readers will say immediately.

No, children, you are mistaken. Once upon a time there was a piece of wood. It was not an expensive piece of wood. Far from it. Just a common block of firewood, one of those thick, solid logs that are put on the fire in winter to make cold rooms cozy and warm.
I do not know how this really happened, yet the fact remains that one fine day this piece of wood found itself in the shop of an old carpenter. His real name was Mastro Antonio, but everyone called him Mastro Cherry, for the tip of his nose was so round and red and shiny that it looked like a ripe cherry.

As soon as he saw that piece of wood, Mastro Cherry was filled with joy. Rubbing his hands together happily, he mumbled half to himself:

“This has come in the nick of time. I shall use it to make the leg of a table.”

He grasped the hatchet quickly to peel off the bark and shape the wood. But as he was about to give it the first blow, he stood still with arm uplifted, for he had heard a wee, little voice say in a beseeching tone:

“Please be careful! Do not hit me so hard!”

What a look of surprise shone on Mastro Cherry’s face! His funny face became still funnier.

He turned frightened eyes about the room to find out where that wee, little voice had come from and he saw no one! He looked under the bench—no one! He peeped inside the closet—no one! He searched among the shavings—no one! He opened the door to look up and down the street—and still no one!

“Oh, I see!” he then said, laughing and scratching his wig. “It can easily be seen that I only thought I heard the tiny voice say the words! Well, well—to work once more.”
He struck a most solemn blow upon the piece of wood.

“Oh, oh! You hurt!” cried the same far-away little voice.
Mastro Cherry grew dumb, his eyes popped out of his head, his mouth opened wide, and his tongue hung down on his chin.
As soon as he regained the use of his senses, he said, trembling and stuttering from fright:

“Where did that voice come from, when there is no one around? Might it be that this piece of wood has learned to weep and cry like a child? I can hardly believe it. Here it is—a piece of common firewood, good only to burn in the stove, the same as any other. Yet—might someone be hidden in it? If so, the worse for him. I’ll fix him!”

With these words, he grabbed the log with both hands and started to knock it about unmercifully. He threw it to the floor, against the walls of the room, and even up to the ceiling.

He listened for the tiny voice to moan and cry. He waited two minutes—nothing; five minutes—nothing; ten minutes—nothing.

“Oh, I see,” he said, trying bravely to laugh and ruffling up his wig with his hand.

“It can easily be seen I only imagined I heard the tiny voice!

Well, well-to work once more!”

The poor fellow was scared half to death, so he tried to sing a gay song in order to gain courage.

He set aside the hatchet and picked up the plane to make the wood smooth and even, but as he drew it to and fro, he heard the same tiny voice. This time it giggled as it spoke:

“Stop it! Oh, stop it! Ha, ha, ha! You tickle my stomach.”

This time poor Mastro Cherry fell as if shot. When he opened his eyes, he found himself sitting on the floor.

His face had changed; fright had turned even the tip of his nose from red to deepest purple.

"Pinocchio" by Carlo Collodi

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Όταν διάβασα αυτό το βιβλίο, πίστεψα ότι όλα τα παιχνίδια, έχουν ψυχή. Αργότερα, το χρησιμοποίησαν για να μου δείξουν τις βλαβερές συνέπειες του ψέματος. Όταν έγινα για πρώτη φορά Mastro Cherry ένιωσα, ότι καθετί που δημιουργείς με αγάπη, έχει ψυχή. Τώρα, που μπορώ να το διαβάσω, χωρίς να χρειάζομαι κάποιον να μου πει το «ηθικό δίδαγμα», κράτησα και την πρώτη και την τελευταία εντύπωση και απλά λυπάμαι, που κάποια βιβλία, χρησιμοποιήθηκαν τόσο «ψυχρά», για να γίνουν εκπαιδευτικά εγχειρίδια.

Θεσσαλονίκη 12/2/2009

Work Over Time

Δύσκολα ξεκίνησε το 2009 αλλά έβαλα και εγώ το χέρι μου για αυτό. Λίγο το project, που είδα και έπαθα να το βάλω σε μια καλή πορεία και να μην με καταβροχθίσει, λίγο το blog, που ήθελα εδώ και πολύ καιρό να το σουλουπώσω και να το «φτιάξω», λίγο οι επαγγελματικές υποχρεώσεις, σχεδόν με έβγαλαν εκτός. Αλλά τώρα νομίζω πως έχω καταφέρει και έχω βάλει μια τάξη! Είχα και κάποιες συναντήσεις με το παρελθόν μου και μου έκαναν τόσο καλό, που γέμισα!

Βέβαια είχα υποσχεθεί και άλλα για τον Ιανουάριο αλλά σιγά-σιγά! Όλα θα γίνουν. Άμα έχω να κάνω πολλά, τα κάνω όλα. Άμα έχω λίγα, δεν κάνω τίποτα!

Όμως, όσο θα χαζολογάτε εδώ στο blog, ρίξτε μια ματιά στα αριστερά σας και δείτε τι έχω κάνει 1 με 31! Ζητώ να πείτε ποια σας άρεσε περισσότερο! Όχι 2-3. Μια και δώστε ψήφο εμπιστοσύνης :)! Σκοπεύω να το κάνω κάθε μήνα, οπότε stay tuned!

[35/365] Sell

Πήρα μεγάλες χαρές αυτή την περίοδο αλλά δεν μπορώ να γράψω λεπτομέρειες. Όσοι με follow στο twitter, κάτι μπορεί να πήρατε μυρουδιά, γιατί μου ήταν αδύνατο να μην μοιραστώ κάποια πράγματα! Το θέμα είναι πως με περιμένει πολύ δουλειά και μάλιστα πάρα πολύ δημιουργική και όποιος βρει την πεταγμένη σκούφια μου, παρακαλώ να τη φέρει πίσω! Κρυώνω!

Εννοείται πως περιμένω ακόμα κείμενα για τις εικόνες. Όλα όσα πήρα και δεν έχω κάνει ακόμα είναι προς μελέτη και προσπαθώ να μην σας απογοητεύσω. Σχεδόν, άρχισα να βλέπω όνειρα. Πολύ ωραία ιδέα τελικά και ευχαριστώ εκείνον τον παππούλη από Αμερική, που μου το πρότεινε!

[36/365] Buy

Ετοιμαζόμαστε για την εκδρομούλα στα Γιάννενα και χαίρομαι πάρα πολύ. Όταν ταξιδεύω τακτικά, γκρινιάζω γιατί αποσυντονίζομαι και άμα κάτσω λίγο σπίτι μου, γκρινιάζω γιατί παρασυντονίζομαι. Δύσκολη περίπτωση. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά και όλα τα φτάνει!

Ετοιμαζόμαστε και για το 4ο Συνέδριο! Μαζεύουμε υλικό και ανθρωπιστική βοήθεια σε μορφή comics για την Οργανωτική Επιτροπή του Συνεδρίου. Όποιος έχει και του περισσεύουν, πληροφορίες εντός! Με μεγάλη λαχτάρα περιμένω τον Απρίλιο! Για πολλούς και διάφορους λόγους! Και μόνο που θα δω από κοντά όλους αυτούς τους γνωστούς-άγνωστους του forum, χαίρομαι!

[37/365] Service

Couchsurfing
Χρόνια ακούω για αυτή την ιδέα αλλά δεν ψηνόμουν και πολύ. Το σπίτι μου, πάρα πολύ τακτικά φιλοξενεί φίλους αλλά πως ακριβώς την παίρνεις την απόφαση να φιλοξενήσεις έναν ξένο; Μπήκα λοιπόν λίγο πιο ζεστά και το μελέτησα το θέμα. Πάνω που είχα ψιλοψηθεί από μόνη μου, τσουπ και ένα email, για ένα Ελληνοτουρκικό κάτι. Συναντήθηκα με κάποια από τα παιδιά, που μου έκαναν ιδιαίτερα καλή εντύπωση και αυτό ήταν. Ψήθηκα τελείως.

Βέβαια για να είμαι ειλικρινής, εδώ Θεσσαλονίκη, δεν είναι πάρα πολύ οργανωμένα τα πράγματα. Ακούω για Αθήνα και άλλες χώρες και ελπίζω ότι κάποτε θα καταφέρουμε και Θεσσαλονίκη, να οργανωθούμε, αλλά δεν με ενοχλεί κιόλας. Πάνω από όλα, χαλαρά, όπως είπε και η Νάστα. Είμαστε αλλιώς εμείς οι Βόρειοι.

Μέσα στην εβδομάδα, θα έρθει από Αυστρία η πρώτη μου φιλοξενούμενη και είμαι πάρα πολύ ενθουσιασμένη! Αρχίσαμε να έχουμε και requests για το Ελληνοτουρκικό και χαίρομαι και για αυτό!

Θεσσαλονίκη 9/2/2009

Παράθυρα

[34/365] Windows, originally uploaded by mafaldaQ.

Εκείνος που κοιτάζει απ’ έξω ένα ανοιχτό παράθυρο δε βλέπει ποτέ τόσα πράγματα όσα αυτός που κοιτάζει ένα παράθυρο κλειστό. Δεν υπάρχει πράγμα πιο βαθύ, πιο μυστηριώδες, πιο γόνιμο, πιο σκοτεινό, πιο εκθαμβωτικό από ένα παράθυρο φωτισμένο από ένα κερί. Αυτό που μπορεί κανείς να δει στον ήλιο είναι πάντα λιγότερο ενδιαφέρον απ’ αυτό που συμβαίνει πίσω από ένα τζάμι. Μέσα σ’ αυτή την τρύπα, μαύρη ή φωτεινή, ζει η ζωή, ονειρεύεται η ζωή, υποφέρει η ζωή.

Πέρα από τα κύματα από στέγες, παρατηρώ μια γυναίκα ώριμη, ρυτιδωμένη κιόλα, φτωχή, πάντα σκυφτή πάνω από κάτι και που δε βγαίνει ποτέ. Με το πρόσωπό της, με το φόρεμά της, με την κίνησή της, με σχεδόν τίποτα, ξανάφτιαξα την ιστορία αυτής της γυναίκας, ή μάλλον τον μύθο της, και μερικές φορές τον διηγούμαι στον εαυτό μου κλαίγοντας.

Αν ήταν ένας φτωχός γέρος, θα ξανάφτιαχνα τον δικό του μύθο το ίδιο άνετα.
Και ξαπλώνω, περήφανος που έχω ζήσει και υποφέρει μέσα σε άλλους εκτός από ‘μενα τον ίδιο.

Ίσως θα μου πείτε: ‘Είσαι βέβαιος πως αυτός ο μύθος είναι αληθινός;’ Τι ενδιαφέρει τι μπορεί να ‘ναι η πραγματικότητα τοποθετημένη έξω από ‘μενα, αν με βοήθησε να ζήσω, να νιώσω ότι υπάρχω, να νιώσω αυτό που είμαι;

Από τα 20 πεζά ποιήματα του Μπωντλαίρ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αυτό το κείμενο είναι τόσο «γεμάτο» από εικόνες και από σκέψεις, που δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να το αποδώσω με μια φωτογραφία. Πειραματίστηκα με διάφορες σκέψεις και εικόνες και τελικά κατέληξα πως έχει μια εσωστρέφεια. Πέρα από κάθε «παράθυρο», κανονικό ή μεταφορικό, υπερίσχυσε η ανάγκη του ανθρώπου να φαντάζεται.

Το κερί βοήθησε πάρα πολύ στο να «αδειάσω» το κάδρο από περιττές πληροφορίες. Ελπίζω να το κατάφερα αν και περιμένω και από karry εντυπώσεις. Ευχαριστώ για το κείμενο και συνεχίζω με τα υπόλοιπα.

Και σκέφτομαι κάθε φορά, που τα βγάζω και κρατάω μικρές σημειώσεις και σκέψεις: «Τι άνθρωπος!» και χαμογελάω!

Κορίτσι; Τα σπας ρε! Λεβεντογέννα μάνα η Κρήτη!

Θεσσαλονίκη 8/2/2009

[32/365] Trip down memory lane I

[32/365] Trip down memory lane I, originally uploaded by mafaldaQ.

Άργησα πολύ να γυρίσω σπίτι. Παρά την κούραση, σκέφτηκα να μαγειρέψω κάτι πρόχειρο και να ασχοληθώ λίγο με τις φωτογραφίες του Σαββατοκύριακου. Μόλις είχα φουρνίσει το παστίτσιο και ετοιμαζόμουν για ένα ντουζάκι όταν χτύπησε το σταθερό. Πάντα μου κάνει εντύπωση, που υπάρχουν άνθρωποι, που με αναζητούν στο σπίτι.

- Παρακαλώ;
- Το Θεό. Σε μισή ώρα να είσαι στο Νιαβέντι.
- Έλα ρε χαμένο. Αδύνατο. Μαγειρεύω και είμαι και κομμάτια.
- Δεν σε ρώτησα αν μπορείς, για να κάνουμε και κουβέντα. Άντε σβέλτα.

Και μου το έκλεισε. Υπάρχουν άνθρωποι, που ξέρουν ότι δεν μπορώ να τους πω όχι. Και το εκμεταλλεύονται στο έπακρο. Με την απόλυτη συναίνεση μου.

Άντε, λοιπόν, να το κάνω το ντουζάκι, από το πρωί στους δρόμους, και να πάω. Πριν προλάβω να αρχίσω να ξεντύνομαι, ξαναχτυπάει το τηλέφωνο.

- Παρακαλω;
- Μη τολμήσεις και κάνεις μπάνιο. Πρώτον θα αργήσεις, δεύτερον θα βγεις με υγρά μαλλιά και πάλι θα αρρωστήσεις και θα είσαι σκατά και τρίτον γαμώτο, στο Νιαβέντι σου είπα να έρθεις.
- Ρε βλαμμένο, από το πρωί δεν έχω βγάλει τις κάλτσες μου. Δεν θα αργήσω.
- Θα αρρωστήσεις όμως.

Κατέβασα το καημένο το παστιτσάκι από τον φούρνο, με βαριά καρδιά. Εννοείται ότι έκανα ντουζ και εννοείται ότι σε μισή ώρα ήμουν στο Νιαβέντι. Ταχύτητα is my middle name! Εκεί ήταν όλοι οι γνωστοί-άγνωστοι.

- Δεν σου είπα να μην κάνεις μπάνιο;
- Δεν έχεις μάθει ακόμα, ότι πάντα κάνω το αντίθετο, από ότι μου λένε;
- Μα τι ξεροκέφαλο, που είσαι. Ευτυχώς είσαι γρήγορο, μικρό.

Μετά πήρα μια βαθιά ανάσα και βούτηξα στις εικόνες της εφηβείας μου.

Κατά τις 4:00 θυμήθηκα ότι το επόμενο πρωί (σε λίγες ώρες δηλαδή) θα έπρεπε να είμαι στο γραφείο και μάλιστα σε πλήρη ετοιμότητα να αντιμετωπίσω το 12ώρο μου. Το σκέφτηκα λιγάκι και «συννέφιασα». Πολλά έχουν αλλάξει, αλλά όχι η αγάπη μου για κάποια πρόσωπα. Οπότε και συνέχισα. Με αποζημίωσε το πρώτο φως αλλά δεν θα καταφέρω κάποτε να το φωτογραφίσω όπως το νιώθω.

[31/365] I did it!

[31/365] I did it!, originally uploaded by mafaldaQ

I have been tagged by Evi και πρέπει να γράψω 25 πράγματα για εμένα. Πωπω πολύ βαρετό μου φαίνεται αλλά θα καταβάλω μια υπεράνθρωπη προσπάθεια, να μη σας πεθάνω από την πλήξη!

1. Γεννήθηκα στον 10ο μήνα. Καλοπερνούσα εκεί μέσα και δεν έλεγα να βγω η μουλάρα. Είδαν και έπαθαν να με πείσουν ότι εντάξει, καλά είναι και εκεί έξω.

2. Όταν με το καλό βγήκα είχα άσπρα μαλλιά. Κάτι σαν τον Μικρό Κουμπί ένα πράγμα. Με τον καιρό, άρχισαν να σκουραίνουν.

3. Δεν πρόλαβα γιαγιά και παππού και το έχω τρελό απωθημένο. Μονίμως κυνηγάω παππούδια και γιαγιούλες, για να τα υιοθετήσω. Έχω δε αγιάτρευτη προτίμηση σε παραπονιάρηδες. Με την καλή έννοια. Όχι γκρινιάρηδες.

4. Δεν είχα επίσης χωριό. Πάσχα, Χριστούγεννα έμενα στην πόλη, επειδή η μαμά ήταν από Θεσσαλονίκη και ο μπαμπάς από Κοζάνη, οπότε δεν είχαμε κάπου να πάμε. Άκουγα τα άλλα παιδάκια, που γύριζαν με τραχανάδες, κοτούλες, αυγουλάκια, γουρουνάκια και ελίτσες και πίστευα ότι πήγαιναν να κάνουν διακοπές σε delicatessen.

5. Πίστευα για 27,7 χρόνια ότι οι δυο μουλάρες ξαδέρφες μου ερχόταν στο σπίτι μας το πρωί, για να με κάνουν να φάω όλη την κρεμούλα μου (τότε δυσκολευόμουν… τώρα…), ενώ αυτές έρχονταν είτε να την φάνε, είτε να ζητιανέψουν από την φιλόπτωχο και φιλομούλαρη μαμά μου, από ένα πιάτο η καθεμία!

6. Και ναι ρε… Πίστευα μέχρι τα 14,45 μου στον Αϊ Βασίλη. Που το κακό; Αμάν πια όλοι με αυτό λες και ήμουν κανένα καθυστερημένο. Ευκολόπιστο το λένε οι Politically correct άνθρωποι!

7. Στα 4,9 μου με σουβλίσαν κατά λάθος. Όχι όπως τον Αθανάσιο Διάκο, που έπρεπε να γίνω 28,2 για να μάθω τι έπαθε ο δύσμοιρος. Με έσπρωξαν κατά λάθος (;) πάνω σε ένα κατσικάκι, την ώρα που το σουβλίζαν. Έκτοτε δεν έχω βάλει αμνοερίφιο στο στόμα μου!

8. Άρχισα να αγαπάω τον καπνό στα 12, όταν άρχισε ο νουνός μου να φέρνει δώρο στον μπαμπά μου, πούρα Αβάνας. Γιατί σε εμένα έφερε μόνο μια λαμπάδα, την οποία και καίω λίγο-λίγο για να μου φτάσει μέχρι τα βαθιά γεράματα!

9. Το mafalda, μου το κόλλησε ένας δάσκαλος στην Δ’ Δημοτικού.

10. Οι αδερφές μου, πολλά χρόνια μεγαλύτερες, με χρησιμοποιούσαν ασύστολα στα παιδικά μου χρόνια, για να πηγαίνουν σε πονηρά ραντεβουδάκια! «Μαμά, λέω να πάω τη μικρή μια βόλτα» ήταν το συνθηματικό και η αθώα μαμά έδειχνε απεριόριστη εμπιστοσύνη. Παρά το γεγονός ότι συνήθως το πρότειναν νύχτα. Μετά τις 9 κατά προτίμηση σαν βόλτα με σκυλάκι! Έχω μετρήσει άπειρες φορές τα άστρα ακόμα και όταν είχε συννεφιά!

11. Το πρώτο μου μεθύσι ήταν από σπιτικό λικέρ φράουλα, μια παραμονή Ανάστασης, στα 8,8 μου. Για να μην πάρουν χαμπάρι οι γονείς μου, ότι οι αδερφές μου, με ξέχασαν μέσα στο ντουλάπι με τα ποτά, κάθε φορά που πήγαινα να μιλήσω έτρωγα κλωτσιά από τη μεγάλη. Μύριζα πολύ το άτιμο. Σαν μπαχτσές με φράουλες!

12. Βαριόμουν ανελέητα τα θρησκευτικά, τη γεωγραφία, τα αρχαία και την ιστορία. Είτε κοιμόμουν, είτε ζωγράφιζα τους καθηγητές/καθηγήτριες μου σε διάφορες άσεμνες στάσεις. Έχω μεγάλη συλλογή με αποβολές.

13. Όταν ήμουν μικρή έπαιρνα το 141 και καθόμουν και άκουγα την ώρα με τις ώρες. Όταν με ρωτούσαν γιατί το κάνω έλεγα «Αλλάζει συνέχεια».

14. Λατρεύω τα λεμόνια. Το σχήμα, το χρώμα, το άρωμα, την γεύση, τα πάντα. Μπορώ να ζήσω μόνο με αυτά, αλλά από την τρελή κατάχρηση, μου έχουν απαγορευτεί και μπορώ να τα τρώω μόνο σε μικρές δόσεις και παπαριασμένα. Μέσα σε υγρά. Κατά επέκταση λατρεύω όσους παραγγέλνουν ποτά ή ροφήματα, που συνοδεύονται από φέτες λεμόνι και πάντα τις ζητιανεύω.

15. Δεν αντέχω το σπανάκι, το συκώτι, τα ψάρια (κυρίως ότι έχει λέπια) και τα πράσα. Αν και έβλεπα με το ζόρι (τρελό αστιγματισμό) δεν το παραδεχόμουν για να μην με αναγκάσουν να φάω ψάρια.

16. Κρασί μόνο κόκκινο και αν έχω δικαίωμα επιλογής, μόνο ξηρό. Μετά το τρελό λικεράκι απέκτησα μια απέχθεια στα γλυκά ποτά.

17. Δεν ξέρω πως πίνω τον καφέ μου. Δεν ξέρω καν ποιον καφέ προτιμώ. Κάθε μέρα βάζω την αναλογία τυχαία. Και φυσικά μπορώ να πιω τον καφέ σε κάθε αναλογία και μορφή. Καφές να είναι ότι νάναι! Ακόμα και σκέτες κουταλιές σε μεγάλη ανάγκη.

18. Βαριέμαι απίστευτα να μιλάω στο τηλέφωνο. Υπάρχουν 3 άνθρωποι, μόνο, που μπορώ να μιλάω μαζί τους, με τις ώρες. Ο Δάσκαλος Παύλος, η μεγάλη μου αδερφή και η Ευαγγελίτσα. Το μεγαλύτερο σε διάρκεια τηλέφωνο κράτησε 8 ώρες. Και μέναμε και 5 λεπτά με τα πόδια, μακριά. Ξεκίνησε «Άντε ρε. Έλα από το σπίτι να δούμε καμιά ταινία». «Μπα μωρέ βαριέμαι» και τελείωσε «Εεε αφού δεν έρχεσαι εσύ, έρχομαι εγώ. Μπουγάτσα ή τυρόπιτα;».

19. Όταν είμαι κρυολογημένη/συναχωμένη/κουρασμένη/πολύ άυπνη, αποκτάω μια πολύ περίεργη αίσθηση του χιούμορ. Καθόμαστε και πίνουμε καφέ στο Διατηρητέο και πλησιάζει μια ζητιάνα. Αφού αρνούμαστε ευγενικά, πάει να φύγει και λέει «Παναγιά μαζί σας» και απαντάω «Μπα. Έχουμε κλείσει δίκλινο. Δεν χωράμε». Τυχαίο παράδειγμα.

20. Όταν δεν είμαι καλά/έχω τα νεύρα μου/τα έχω πάρει γενικά/δεν έχω έμπνευση/δεν μου βγαίνει κάτι, ψάχνω ένα ελάχιστο θέμα και το κάνω θέμα. Μια ολόκληρη μέρα κλαιγόμουν σε όλο τον κόσμο, ότι θα πεθάνω επειδή με τσίμπησε ένα γιγαντιαίο κουνούπι. Και όταν λέω όλο τον κόσμο, κυριολεκτώ. Στα αφεντικά μου, στις συναδέρφους, στους φίλους, στον περιπτερά, στους συνεργάτες, σε κάτι μαστόρια που γυάλιζαν τα μάρμαρα της πολυκατοικίας. Σε όλους όσους συνάντησα εκείνη την ημέρα. Μου φτιάχνει πολύ τη διάθεση ο extravaganza kitsch αυτοσαρκασμός.

21. Έχω κάνει δυο πολύ σοβαρές εγχειρήσεις και οι γονείς μου δεν το έχουν μάθει. Οι φίλοι μου το έμαθαν πολλά χρόνια αργότερα. Με χαλάει πολύ η αυτολύπηση και η λύπηση που προβάλλεται ασυναίσθητα από το περιβάλλον. Διαλέγω τους φίλους μου, με το αυστηρό κριτήριο, του να μπορούν να χαρούν με τη χαρά μου και όχι να μπορούν να λυπηθούν με την λύπη μου.

22. Υπάρχουν περίοδοι, που επιθυμώ να εξαφανίζομαι. Να φεύγω από τα πάντα και από τους πάντες. Όσο μεγαλώνω, αυτές οι περίοδοι μικραίνουν σε διάρκεια αλλά η ανάγκη δεν παύει να υπάρχει. Έχω «χάσει» πολύ κόσμο, επειδή δεν μπόρεσε να το καταλάβει αυτό ή επειδή δεν μπόρεσε να το δεχτεί. Δεν μετανιώνω για όσους έχω «χάσει». Θέλω να με αγαπάνε για τα «όχι» μου και όχι για τα «ναι» μου.

23. Δεν βλέπω ή μάλλον δε θυμάμαι τα όνειρα μου. Θα μπορούσα να ακούω με τις ώρες, τα όνειρα των άλλων. Τα βρίσκω τόσο ενδιαφέροντα και μαγεύομαι. Ότι και να είναι.

24. Είμαι εκπαιδευμένη να ακούω, αυτά που οι άλλοι εννοούν, όταν μιλάνε. Ακόμα και αν λένε τελείως διαφορετικά πράγματα. Έχω ένα wild thing με την μεταγλώσσα του προφορικού λόγου. Σπάνια «ακούω» λάθος. Για κακή μου τύχη, δεν ακούω, όταν αυτός που μιλάει προσπαθεί να μου δείξει ότι «ενδιαφέρεται»… Έχω προκαλέσει απίστευτα επεισόδια εξαιτίας αυτής της ανικανότητας μου. Από τύχη δεν έχω φάει ξύλο ακόμα.

25. Αισθάνομαι απίστευτη αμηχανία όταν: με φωτογραφίζουν (εεε ναι), μου χαρίζουν ένα δώρο, με συστήνουν σε κάποιο σημαντικό πρόσωπο, με σταματάνε στο δρόμο για αυτόγραφα (lol!). Παθαίνω το σύνδρομο «Πωπω. Τι πρέπει να κάνω τώρα;» και παγώνω. Καλύτερα να μου τα στέλνουν. Να συνέρχομαι πρώτα και μετά να το αντιμετωπίζω ψύχραιμα!

Τα κατάφερα! Και τώρα θα πάω να κάνω tag σε άλλους 25 και μετά όλοι αυτοί θα με βρίζουν αλλά θα έχει πλάκα.

Η Μυρτιώτισσα για το γιο της

[30/365] Child loss, originally uploaded by mafaldaQ

“Κι όμως κι εσένα κάποτε, παιδί μου, θα σε χάσω αφού να φύγω πρώτη είναι γραφτό…”

Αυτά έγραφα εδώ και λίγα χρόνια. Ήξερα πως τον βασάνιζε πολύ η σκέψη πως μπορούσε να με χάσει μια μέρα. Είχε ανάγκη μεγάλη απ’ την αγάπη μου, απ’ την παρουσία μου. “Μου έρχεται σαν τρέλα” έλεγε συχνά τους φίλους του, “όταν σκεφτώ και μόνο πως μπορεί να μου φύγει και να χάσω τη ζεστασιά της αγάπης της”.

Και να που ο Θεός τον κάλεσε πριν από μένα κι έτσι απόφυγε τη σκληρή δοκιμασία του χωρισμού. Έφυγε πάνω στην ωραιότερη ώρα του, αφού έδωσε ό,τι καλύτερο είχε να δώσει στην τέχνη και στον άνθρωπο, κι ο κόσμος, που πολύ τον είχε αγαπήσει, τον έκλαψε πικρά.

Τώρα εγώ μένω ολομόναχη, χωρίς ελπίδα, με τη σπαραγμένη μου καρδιά. Η πίστη μου δεν είναι τέτοια που να μπορώ να σκέπτομαι πως σε λίγο θα βρεθώ και πάλι κοντά του. Θα το ήθελα τόσο, όμως δεν το μπορώ. Δεν ξέρω τίποτα ικανό να μ’ αποσπάσει απ’ αυτό το ζοφερό σκοτάδι που μ’ έριξε ο χαμός του. Ένα μόνο ξέρω, πως δε θα θοπέψω ποτέ πια τα λιγνά του χέρια που η αρρώστια τα ’χε κάνει διάφανα, και δε θ’ ακούσω ποτέ πια τον παλμό της καρδιάς του που ολοένα αδυνάτιζε, της καρδιάς του που η δική μου την είχε μάθει ν’ αγαπά.

11 Μαΐου 1958
Κείμενο της ποιήτριας Μυρτιώτισσας (Θεώνη Δρακοπούλου-Παππά),
που το έγραψε για το χαμό του γιού της, του ηθοποιού Γιώργου Παππά

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Όταν διάβασα το κείμενο, που μου έστειλε ο Monte-Cristo, για να είμαι ειλικρινής αγχώθηκα λιγάκι. Πάντα πίστευα, ότι οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε την απώλεια, με αξιοπρέπεια. Χωρίς υπερβολές και χωρίς ακρότητες. Αν και δεν μπήκα στην διαδικασία να συγκρίνω τα μεγέθη της απώλειας, θεωρώ ότι μια μάνα δεν ξεπερνάει την απώλεια του παιδιού της. Η φράση «το παιδί μου» είναι απόλυτα κυριολεκτική. Δεν έχει φύλο, είναι πάντα παιδί και είναι δικό της.

Προσπάθησα να σκεφτώ εικόνες, που να υπονοούν την απώλεια. Αλλά θα ήταν τόσο άδικο να την υπονοήσω, όταν το ίδιο το κείμενο, στέκεται τόσο επιβλητικά και τόσο ξεκάθαρα πάνω στο θέμα. Και αν και έχει την μυρωδιά και την γεύση μιας ποιήτριας, θα μπορούσα να το έχω ακούσει ή δει σε οποιαδήποτε σπαραγμένη καρδιά.

Ευχαριστώ για το κείμενο και για τη βοήθεια στη φωτογράφιση. Τελικά κόμη μου, ίσως και να με ξέρεις καλύτερα από όσο νομίζω.

Μικρές περιστρεφόμενες μάγισσες

[29/365] Perning witches, originally uploaded by mafaldaQ

Μικρές περιστρεφόμενες μάγισσες λικνίζονται τα μεσάνυχτα στα στενά της πόλης.

Στη χώρα της απόλυτης μη-δέσμευσης, ξυπόλυτες πάνω σε κομμένα κουτιά κι αποτσίγαρα.

Σπασμένα γυαλιά, πλαστικές συσκευασίες στα ρείθρα του δρόμου. Κι εσύ εκστασιάζεσαι που δεν τραυματίζουν ποτέ τα γυμνά τους πόδια. Είναι άλλη ράτσα. Σου παίρνουν το νου με τ' ακροβατικά τους, τις νυχτερινές πτήσεις με τη μαγική ψάθινη σκούπα.

Σε τρελαίνουν με τα κομψά τους μπλε καπελάκια, τα δαντελένια μαύρα
φουστανάκια τους.

Δεν ακουμπάνε ποτέ το έδαφος, αψηφούν κάθε βαρύτητα, αδιαφορούν για όλες τις σκιές.

Χαίρονται και φεύγουν με την πρώτη ηλιαχτίδα.

Μένουν όνειρο για πάντα.

Άπιαστες, ατίθασες.

Δεν φοβούνται. Γιατί δεν κοιτάζουν πίσω ποτέ.

Έτσι όπως σε χάρηκαν, έτσι θα σε ξεχάσουν. Όμορφα.

Κείμενο της Αναστασίας Μπαρτζουλιάνου

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Δεν είχα την ευκαιρία να μάθω τι είχε στο μυαλό της η Αναστασία όταν έγραφε αυτό το κείμενο. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι εννοούσε κάτι τελείως διαφορετικό αλλά βρίσκω μερικά σοκάκια της Θεσσαλονίκης, πολύ μαγικά τη νύχτα και πάντα πίστευα ότι φταίει ο φωτισμός και η αστική τυπογραφία για αυτό.

Ευχαριστώ για το κείμενο και ελπίζω να μην σε απογοήτευσα.