Στη ντουλάπα μου

Θεσσαλονίκη 24/1/2011

Εδώ και καιρό το έχω εγκαταλείψει αυτό το blog. Στην αρχή απλά δεν ερχόμουν και τώρα πλέον "μένω" αλλού.

Αν θέλετε να με βρείτε ελάτε στη ντουλάπα μου και μπορεί το καινούριο μου σπίτι να σας αρέσει περισσότερο. Για την ώρα δεν το αδειάζω και δεν το κλείνω αυτό εδώ γιατί έχει κάποια κείμενα που αγαπάω πολύ και θέλω να τα θυμάμαι. Αργότερα ποιος ξέρει...

Δεν μένω πια εδώ...

Μπήκα να ξεσκονίσω λίγο, να ρίξω μια ματιά στα λουλούδια, να μαζέψω την αλληλογραφία και φεύγω βιαστικά πάλι. Σκέφτηκα πολλές φορές να το κλείσω τελείως. Να μαζέψω τα διάφορα και να το αδειάσω. Δεν είμαι ακόμα όμως έτοιμη. Ίσως αργότερα.

Για την ώρα παλεύω να διατηρήσω την αυτοκυριαρχία μου με τα όσα συμβαίνουν γύρω μου. Όσοι με ξέρετε προσωπικά, ξέρετε πως υπάρχει κάποιο σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα υγείας.

Συμβιβάστηκα με το γεγονός ότι ο πατέρας μου είναι μεγάλος σε ηλικία και η υγεία του είναι σε πολύ κακή κατάσταση, οπότε και κάποια στιγμή θα συμβεί το μοιραίο. Ένας, ένας οι γιατροί σηκώνουν τα χέρια ψηλά και τον εγκαταλείπουν. Δυστυχώς μετά από μια ηλικία, οι προτεραιότητες αλλάζουν και οι ευθύνες μιας απόφασης αυξάνονται ενώ ταυτόχρονα μειώνονται οι πιθανότητες επιτυχίας. Δεν έχω να κατηγορήσω κάποιον για αυτό.

Αυτό με το οποίο παλεύω να βρω την ισορροπία μου είναι η ρευστότητα της κάθε στιγμής, της κάθε απόφασης, της κάθε ενέργειας. Τον πρώτο καιρό προσπαθούσα και έκανα σχέδια, πρόγραμμα, έβαζα σε μια τάξη τις σκέψεις και τις ενέργειες μου. Το αντιμετώπιζα ακόμα επιφανειακά. Αργότερα αναγκάστηκα να ακυρώσω τις διακοπές μου, για να αποδειχθεί εκ των υστέρων πως δεν υπήρχε ανάγκη. Τότε κατάλαβα πόσο δύσκολα θα είναι όλα.

Είναι αδύνατο να ξέρω το πρωί, τι με περιμένει κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αυτό ως γενικότητα θα μπορούσε να ισχύει για όλους, απλά για εμένα είναι καθεστώς. Έχω μοιραστεί τις επισκέψεις στο νοσοκομείο, με τις δυο μεγαλύτερες αδερφές μου, με τις οποίες μιλάμε κάθε 2 ώρες. «Άλλαξε κάτι;», «Θα πας εσύ;», «Είναι σειρά μου;», «Εντάξει άμα δεν μπορείς πετάγομαι εγώ». Τα όσα συμβαίνουν στο νοσοκομείο, σε συνδυασμό με τις υποχρεώσεις, τακτικές και έκτακτες, των αδερφών μου και των δικών μου, δημιουργούν ένα χαοτικό 24ωρο, που αλλάζει διαρκώς και χωρίς απαραίτητα προφανή λόγο.

12:15 μ.μ.
- Πάμε για καφέ μετά τη δουλειά;
- Δεν μπορώ έχω βάρδια. Πρέπει να ανέβω

12:23 μ.μ.
- Μπορώ να ανέβω εγώ σήμερα και εσύ αύριο γιατί έχω να πάω σε έναν γιατρό;
- Ναι οκ.

12:26 μ.μ.
- Χριστινάκι, να ακυρώσουμε τον καφέ αύριο; Η θεία δεν μπορεί να πάει αύριο και πρέπει να πάω στη θέση της
- Να κανονίσουμε για μεθαύριο;
- Μωρέ να τα πούμε το πρωί καλύτερα; 3 φορά που σου το αλλάζω. Μην το ξαναπάθω.

12:30 μ.μ.
- άμα θέλεις ακόμα πάμε για καφέ μετά
- Κανόνισα να πάω για ψώνια. Να το ακυρώσω;
- Όχι, όχι.

12:35 μ.μ.
- Οι γιατροί λένε ότι μπορεί αύριο να μπει χειρουργείο οπότε ακύρωσα τον γιατρό μου. Πάνε κανονικά σήμερα εσύ και αύριο πάω εγώ.

Και ο κύκλος συνεχίζεται. Και συνεχίζεται. Και άλλες φορές φεύγω από το σπίτι στις 8:00 το πρωί και γυρίζω στις 23:00 και άλλες σχολάω στην ώρα μου και τρέχω να προλάβω να κάνω όλα όσα πιθανόν είχα αναβάλει για αργότερα και για άλλη μέρα. Ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει.

Έχω αποθέματα υπομονής. Διάθεση και κουράγιο δεν έχω, να ασχοληθώ με κάτι, να το προγραμματίσω, να σκεφτώ πώς και πότε θα το κάνω και να το δω να διαλύεται μέσα σε δυο λεπτά. Δεν θέλω να στριμώχνω στα κενά μου και με το ζόρι κάτι, που θέλω να κάνω. Άμα θέλει εκείνο, θα βρει τη στιγμή να έρθει.

Μην με ρωτάτε, αν μπορώ να κάνω κάτι αύριο. Ρωτήστε με μόνο για σήμερα και πάλι σίγουρη δεν θα είμαι. Μη θυμώνετε άμα ακυρώνω κάτι τελευταία στιγμή ή άμα δεν εμφανίζομαι πολύ. Μη με μαλώνετε που δεν γράφω εδώ. Δεν θα γράφω εδώ παρά μόνο αν γεννηθεί μια ιδέα, καθίσω εκείνο το λεπτό και την γράψω και ταυτόχρονα την ανεβάσω. Αν στο παρελθόν η παρότρυνση «γράψε κάτι» με βοηθούσε να ξεκολλήσω και να αρχίσω πάλι, τώρα δεν είναι το ίδιο. Απλά με αγχώνει. Και δεν νομίζω πως υπάρχει λόγος.

Ελπίζω να έκλεισα όλα τα παράθυρα, πριν βγω. Φθινοπώριασε και φυσάει πολύ τα βράδια. Μπορεί να κάνω πολύ καιρό να μπω και να ελέγξω αν όλα καλά.

Θεσσαλονίκη 8/9/2009

Πως μεγαλώνουν έτσι τα άτιμα;

ΚΥΡΙΑΚΟΥΛΑ 78ΕΤΩΝ, originally uploaded by aizenxaim.

Πριν πολλά-πολλά χρόνια, ένα καλοκαιρινό βραδάκι, ανάμεσα στα κενό χρόνο από δυο καρδιοχτύπια, χαμογέλασε για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένα περίεργο πλάσμα. Στην αρχή ήταν τόσο μικρούλη, που φοβόσουν να το πιάσεις στα χέρια σου, μη σπάσει. Το κοιτούσαμε εγώ και οι αδερφές μου και απορούσαμε, πως χωράει μια ψυχή, σε ένα τόσο μικρό κορμάκι. Τότε, που απορούσαμε πως θα γίνει να μεγαλώσει, μας είπε εκείνη: «Για να μεγαλώσουν τα μωρά, πρέπει να έχουν αγάπη» και την ακούσαμε. Εγώ, που σε κάτι τέτοια, της έδειχνα πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη, το παράκανα λίγο. Και αυτό, όμως, είχε ένα χαμόγελο, φωτεινό σαν τον ήλιο και δεν σου άφηνε και μεγάλο περιθώριο να κάνεις κάτι άλλο.

ΝΙΚΟΣ ΓΙΟΒΑΝΕΒΙΤΣ ΑΝΕΡΓΟΣ, originally uploaded by aizenxaim.

Όπως ήταν αναμενόμενο, μεγάλωσε πολύ γρήγορα. Δεν έχω παράπονο. Και επειδή δεν ξέρω, ποιον ή ποία πρέπει να ευχαριστήσω, για το πόσο όμορφα και γρήγορα μεγάλωσε, θα ευχαριστήσω τον κόσμο όλο.

ΑΝΤΡΕΑΣ ΡΟΥΜΑΝΟΣ, originally uploaded by aizenxaim.

Χθες, πήγα φουσκωμένη σαν βατράχι από την περηφάνια μου, να δω την πρώτη ομαδική έκθεση φωτογραφίας, που συμμετέχει, μετά από ένα χρόνο μαθήματα στο Φ.Ε.Κ. (Φωτογραφικό Εργαστήρι Καλαμαριάς). Είχα μια αγωνία να δω τις φωτογραφίες της, που με το ζόρι πρόσεχα τις φωτογραφίες των άλλων, αλλά όπως πάντα το έπαιζα πολύ ψύχραιμη και cool. Και κάποια στιγμή, αφού πρώτα είχαμε δει σχεδόν όλες τις υπόλοιπες συμμετοχές, φτάσαμε και στις δικές της μπροστά. Πέντε πορτρέτα ανθρώπων του δρόμου. Ξέρω πόσο δύσκολο είναι να φωτογραφίσεις, χωρίς να προσβάλεις, έναν άνθρωπο, που ζει στο δρόμο. Το έχω προσπαθήσει πολλές φορές και πάντα δεν έβρισκα τα κότσια να πάω και να τους μιλήσω. Να τους ζητήσω να φωτογραφηθούν.

NASCO ΡΟΥΜΑΝΟΣ, originally uploaded by aizenxaim.

- Χριστίνα τους μίλησες;
- Ναι βέβαια.
- Τι τους είπες για να τους φωτογραφίσεις; Τι είπατε γενικά;
- Απλά τους εξηγούσα πως θέλω να τους φωτογραφίσω. Μόνο ένας ήταν αρνητικός και μου είπε «Γιατί θέλεις να με φωτογραφίσεις; Είμαι κανένας διάσημος;»
- Τι του απάντησες;
- Ακριβώς επειδή δεν είστε διάσημος, θεωρώ πως πρέπει να σας ζητήσω την άδεια για να σας φωτογραφίσω και για τον ίδιο λόγο θέλω να σας φωτογραφίσω.

Το ξέρω πως είναι ένας καλός άνθρωπος. Έκανα, ότι περνούσε από το δικό μου χέρι, να νιώθει και να είναι ελεύθερη να γίνει ό,τι θέλει. Από την πρώτη στιγμή, που συναντηθήκαμε, είδα στα μάτια της, εκείνο τον μεγάλο ήλιο. Αλλά είναι κάτι στιγμές, που μου κόβεται η ανάσα, όταν σκέφτομαι ότι όσο μεγαλώνει, μεγαλώνει και ο ήλιος μέσα της.

IVAN ΒΟΥΛΓΑΡΟΣ, originally uploaded by aizenxaim.

Όποιος βρεθεί κοντά στο Στρατόπεδο Κόδρα, να πάει να την δει την έκθεση. Θα είναι εκεί μέχρι την Κυριακή 14/6. Όχι μόνο για να θαυμάσει την Χριστίνα μου αλλά και για τις υπόλοιπες συμμετοχές και για την προσπάθεια, που έχουν κάνει όλα τα παιδιά, κυρίως της φωτογραφίας και του κινηματογράφου. Ξεχώρισα μια συμμετοχή με φωτογραφίες από τη Σχολή τυφλών, μια συμμετοχή με φωτογραφίες – αποτυπώσεις των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων και μια συμμετοχή με φωτογραφίες από σφαγεία γουρουνιών. Όλα φιλότιμες προσπάθειες αλλά αυτά, πώς να το κάνουμε, με άγγιξαν περισσότερο. Και περιμένω εντυπώσεις. Κυρίως για την Χριστίνα μου.

Θεσσαλονίκη 12/6/2009

Κάτι (τέτοιες) μέρες και σήμερα,

σκέφτομαι…

Θα το κλείσω το ρημάδι. Την ψυχή μου, μου έβγαλε. Υπάρχουν στιγμές, που νιώθω ότι κυνηγάω τις σκέψεις μου στον αέρα. Οι σκέψεις είναι σαν τις μπαμπαλάρες του καλοκαιριού. Τις φυσάς, για να τις δεις να πετάνε μακριά και σε διάφορα σημεία, ελπίζοντας ότι θα σταθούν κάπου και θα γεννήσουν και άλλες μπαμπαλάρες, για να έχεις να φυσάς. Έτσι για τη χαρά, που σου δίνει η σκανδαλιά. Άμα πρέπει να τις κυνηγήσεις και μετά να τις ντύσεις με γράμματα, κάτι έχει πεθάνει.

Θα αδειάσω την τσάντα μου. Θα βρω έναν τρόπο, να είναι μικρότερη και ελαφρύτερη. Πριν ξυπνήσω μια μέρα και ακούσω στο πίσω μέρος του μυαλού μου, το κροτάλισμα του φακού, όταν προσπαθεί να εστιάσει. Από τότε, που εγκατέλειψα το φιλμάκι και πέρασα στην ψηφιακή, νιώθω μισή. Δεν μου αρκεί το κλικ, ενώ κάποτε, από μόνο του, μου έδινε τεράστια χαρά.

Θα τραβήξω το καλώδιο. Το έκανα παλιά, για άλλη συσκευή και ένιωσα μεγάλη ανακούφιση. Στην αρχή ένιωθα αποκομμένη. Μετά, το είχα ήδη ξεχάσει. Μπορώ να το κάνω και τώρα. Δεν είναι πως με έχει δεμένη με τη γυάλα μου και δεν μπορώ να ξεφύγω. Ούτε καν μπορεί να με κρατήσει πάνω από 2 ώρες, μέσα σε 4 πράσινους τοίχους. Άμα το μυαλό μου έχει μείνει έξω, θα πάω να το βρω ό,τι και να γίνει. Αλλά να μωρέ… Το ρημάδι μου δίνει την αίσθηση, ότι κάτι τρέχω να προλάβω και ποτέ δεν το προλαβαίνω.

Θα μαζέψω τα απολύτως απαραίτητα και θα φύγω. Μια φωτογραφία σε ροζ κάδρο, μια πετρούλα για καλή τύχη, ένα χαρτάκι, που μυρίζει παιδική κρέμα και είναι γεμάτο μουτζούρες, μια τούφα πρώτα μαλλάκια και ίσως και ένα ροζ τριγωνάκι για το κεφάλι, από εκείνα που φοράνε στις παραλίες το καλοκαίρι. Αρκετά είναι νομίζω. Μετά θα ψάξω να βρω τον Jean Grenier και θα τον ρωτήσω για τα νησιά του. Εκεί σκέφτομαι να πάω. Τόσα χρόνια τα ψάχνω.

Και μετά σταματάω να σκέφτομαι για λίγο και ξέρω πως Ιούνιος είναι και θα περάσει. Όπως άλλοι πριν από αυτόν και ίσως και άλλοι μετά από αυτόν. Σας δίνω λοιπόν το ελεύθερο, μέχρι να περάσει και αυτός ο Ιούνης, να μην μπαίνετε στο blog. Σκέτο ψυχοπλάκωμα θα είναι και δεν λέει καλοκαιριάτικα. Τα λέμε από Ιούλιο, με το καλό.

Θεσσαλονίκη 11/6/2009

Αγαπητό Καναρίνι,

Πριν από μερικές εβδομάδες, πέρασα από το σπίτι, που γεννήθηκα, για να το δω μια τελευταία φορά, πριν το γκρεμίσουν. Δεν μπορώ να πω ότι περνούσα τυχαία, εκεί κρυμμένο, που είναι. Με πήγε ο δρόμος μόνος του. Με οδήγησε το αδιέξοδο δρομάκι μπροστά στην κεραμιδί πόρτα και αν και πλέον μεγάλη, μου φάνηκε όπως πάντα, τεράστια.

Προσπαθώντας να δω την κρυμμένη αυλή, από τα χαλάσματα δίπλα στο σπίτι, έπεσε το μάτι μου, πάνω στο κλουβάκι σου. Κρεμασμένο σε ένα παράθυρο, στον δεύτερο όροφο της εγκαταλελειμμένης μονοκατοικίας. Ξαφνιάστηκα πολύ ομολογώ, γιατί ξέρω πως στο σπίτι μας, δεν μένουν άνθρωποι, εδώ και μερικά χρόνια. Εσύ πως βρέθηκες εκεί; Ξέμεινες; Σε φροντίζει κάποιος; Μήπως χρειάζεσαι κάτι; Ήσουν πολύ ψηλά για να σε ρωτήσω. Αλλά, σε σκέφτομαι συνέχεια, από την ημέρα εκείνη.

Βασικά, σκέφτομαι το σπίτι. Σκέφτομαι, πως σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει και μαζί του θα έχεις φύγει κι εσύ, που δεν σε ξέρω προσωπικά και όλες οι παιδικές αναμνήσεις μου. Είναι βέβαια λίγες, γιατί έζησα εκεί μόνο 4 χρόνια, αλλά δεν είναι μόνο οι δικές μου.

Όταν έφυγε, το σπίτι, που έμενα, είχε ποτίσει από εκείνη και εγώ πνιγόμουν. Σε κάθε γωνίτσα υπήρχε μια μυρουδιά, μια εικόνα, μια σκέψη, ένας ήχος δικός της και εγώ ένιωθα τόσο κοντά της, που μερικές φορές πίστευα, πως με είχε πάρει μαζί της. Έφυγα. Και μου έλειπε αφόρητα. Τόσο πολύ, που πονούσα κάθε φορά, που τη σκεφτόμουν. Αποφάσισα, όποτε μου κοβόταν η ανάσα από τον πόνο, να πηγαίνω να τη βρίσκω στο νέο της σπίτι. Μετά έφυγε και από εκεί. Άλλαξε και πάλι μέρος και ήταν αδύνατο να την εντοπίσω. Την αναζήτησα στο σπίτι, που έμενα, αλλά είχε περάσει και είχε πάρει όλα τα σημάδια της και από εκεί. Έτσι σκέφτηκα, ότι ίσως στο σπίτι, που γεννήθηκε και μεγάλωσε, εκεί που περπάτησε πρώτη φορά, εκεί που άκουσε τη φωνή της πρώτη φορά, εκεί που κάθε βράδυ παρακαλούσε να συναντήσει τη δική της μανούλα, θα υπάρχει κάτι δικό της.

Έτσι σε συνάντησα. Δεν με ξέρεις και δεν την ξέρεις, οπότε και δεν μπορώ να σου ζητήσω να την ψάξεις. Μπορώ, όμως, να περάσω μια μέρα, που να σε βολεύει και εσένα, να μπω και να την ψάξω εγώ; Άμα χρειάζεσαι και κάτι μπορώ να σου το φέρω. Δεν θέλω να σε αναστατώσω. Δεν με πειράζει, που μένεις εκεί. Νιώθω καλύτερα, να μένει κάποιος εκεί, αν έχει γυρίσει και εκείνη. Μην είναι μόνη της.

Θα περάσω πάλι σε μερικές μέρες να δω αν έχεις απαντήσει. Ξέρω πως δε σε βολεύει και πολύ το επίσημο σύστημα αλληλογραφίας, που συνήθως χρησιμοποιούν οι άνθρωποι, οπότε και θα πρέπει να έρθω εγώ. Σκέψου το λιγάκι και με ενημερώνεις, τότε.

Να είσαι καλά.

Θεσσαλονίκη 9/6/2009

[74/365] Wtf?

[74/365] Wtf?, originally uploaded by mafaldaQ.

Τη Δευτέρα το πρωί, πηγαίνοντας στη δουλειά, έπεσα πάνω στην φάτσα και σκέφτηκα... τελικά δεν είμαι μόνη. Μόλις συνέλθω από την κούραση (τελειώσει το tdf, σταματήσουν να με χώνουν σε διάφορα, διάφοροι φίλοι, διαβάσω τα 3000+ στον reader, μαγειρέψω κάτι παραγγελιές, μπω σε μια καλή πορεία με τα "ανοιχτά" μου project) και καταφέρω και κοιμηθώ πάνω από 3 ώρες συνεχόμενες... θα επανέλθω...

Την ακούσατε την άνοιξη;

Πολύ θα ήθελα να ακούσω μια έναστρη νύχτα...

Καλή Άνοιξη σε όλους και όλες!
Εμένα με έπιασε για τα καλά!

Θεσσαλονίκη 5/3/2009

Ένας ντροπαλός επαναστάτης

Ανάμεσα μας ζει ένας ντροπαλός άνθρωπος, που τον λένε Joaquín Salvador Lavado. Γεννήθηκε πριν από πολλά χρόνια, στην Αργεντινή και γρήγορα ανακάλυψε πως μπορούσε να εκφραστεί, ζωγραφίζοντας. Η έντονη εσωστρέφεια του, σε συνδυασμό με το πολύ πικρό και κυνικό χιούμορ του, τον απώθησε από τη σχολή καλών τεχνών στη Mendoza και στράφηκε προς την εικονογράφηση. Αρχικά για βιοποριστικούς λόγους. Εκείνα, τα χρόνια τα παλιά, οι καλοί εικονογράφοι ήταν περιζήτητοι σε εφημερίδες, περιοδικά και φυσικά στη διαφήμιση.

Joaquín Baldín "Sr Plop" y D. Joaquín Salvador Lavado "Quino",
originally uploaded by Joaquín Baldín.

Όταν κάποια στιγμή βρήκε τη σύντροφο του και παντρεύτηκε, πήγε για μήνα του Μέλιτος στη Βραζιλία. Εκεί εκτός από τα συνηθισμένα, συναντήθηκε με πολλούς γελοιογράφους και εικονογράφους και «έπεσε στο τραπέζι» μια πρόταση να σχεδιάσει κάτι, για μια διαφήμιση πλυντηρίων. Οι περισσότερες νιόπαντρες, γυρίζουν πίσω από το μήνα του μέλιτος και ελπίζουν να έχουν «σκαρώσει» κανένα πιτσιρίκι αλλά ο Joaquin πήρε την πρωτοβουλία και «γέννησε» ένα πεντάχρονο κοριτσάκι. Η μικρή δεν κατάφερε να κερδίσει τη συμπάθεια και τα χρήματα των διαφημιστών και έμεινε στο σπίτι, να παίζει μοναχό του. Σχεδόν προφητικό για το μέλλον της.

Quino. Autorretrato y retrato, originally uploaded by arteyrevolucion.

Λίγα χρόνια μετά ο Joaquín, που πλέον υπογράφει με το όνομα Quino, την καλεί για να συζητήσουν λιγάκι, τις ανησυχίες του. Της μιλάει για όλα όσα τον ενοχλούν και τον πονούν και εκείνη διαμαρτύρεται, για την απομόνωση της και την καθημερινότητά της. Θα πρέπει αυτή η κουβέντα να κράτησε πολύ και πατέρας και κόρη να συζητήσανε πάρα πολλά θέματα, γιατί λίγο αργότερα δειλά-δειλά η μικρή, που πλέον έχει αποκτήσει όνομα και λέγεται mafalda, αρχίζει να κυκλοφορεί σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες. Αρχικά με τον πατέρα της και στη συνέχεια με ολόκληρη παρέα.

Είναι τόσο διαφορετική από τα υπόλοιπα παιδάκια και την προβληματίζουν τόσα πολλά πράγματα, που σύντομα, ο κόσμος αρχίζει να την αγαπάει και να την συμπονάει. Και ο Quino έχει αρχίσει χωρίς να το συνειδητοποιεί, να σχεδιάζει το Magnum opus του και ίσως το πιο «αθώο» πολιτικοποιημένο comic strip, που σχεδιάστηκε ποτέ. Η μικρή, γίνεται η φωνή ενός ευαίσθητου ενήλικα, που βιώνει τον Ψυχρό πόλεμο, τον Πόλεμο στο Βιετνάμ, την τραγική πολιτική κατάσταση τόσο στην Αργεντινή όσο και στον υπόλοιπο κόσμο.

Ο ίδιος σε διάφορες σπάνιες δηλώσεις του, υποστηρίζει πως ο Felipe, το ντροπαλό και ονειροπόλο αγόρι, είναι ένας ήρωας εμπνευσμένος από την παιδική του ηλικία. Δεν παραδέχτηκε ποτέ ανοιχτά ότι η Mafalda είναι το alter ego της ενηλικίωσης του. Ο δικός του Σούι Τα. Η παιδούλα αγαπήθηκε όσο καμία άλλη από κάθε καταπιεσμένο εργατικό, κοινωνικό ή πολιτικό κίνημα. Αγαπήθηκε και από ανθρώπους εκτός κινηματικής λογικής για την οξυδέρκεια της σε συνδυασμό με την ηλικία της. Και γρήγορα το δημιούργημα κατάπιε τον δημιουργό και απόκτησε ζωή από μόνο του. Αποποιήθηκε την πατρότητα του. Είναι πολλοί εκείνοι που αγνοούν το όνομα του ή οτιδήποτε άλλο έχει σχεδιάσει. Αλλά αναγνωρίζουν αμέσως την παιδούλα.

Το 1974 ο Quino σταματάει να σχεδιάζει τη mafalda, έχοντας κλείσει σχεδόν μια δεκαετία. Όπως δηλώνει και ο ίδιος:

[..]I think that I made the right decision when I stopped doing Mafalda, and I don’t miss her at all. […]
[…]I drew Mafalda for 10 years, so I always tell them the same thing. I say: imagine having to do the same thing every morning from the day you were born until today. Would you like that? They always say no.[…]

Έκτοτε έχουν κυκλοφορήσει τευχάκια σε πάρα πολλές γλώσσες, βιβλία, αφιερώματα, μέχρι και ταινία. Στην ερώτηση "Πως καταφέρνει η mafalda και παραμένει τόσο επίκαιρη 30 χρόνια μετά" απαντάει:

"The human race still has a lot of issues to address. The world of which Mafalda was so critical, the world that existed in 1973 when I stopped producing the strip has not disappeared; perhaps it’s even got worse. Though it flatters me to know that Mafalda is still being read, it’s also sad to think that the social injustice she denounced remains in place."

Και να μερικά σημεία, που μου φάνηκαν τόσο μα τόσο επίκαιρα:

Αν η Mafalda μάθαινε για τη Γάζα:

Αν η Mafalda έβλεπε ελληνική τηλεόραση:

Και αν ενημερωνόταν από τα ελληνικά ΜΜΕ:

Αν η Mafalda κυκλοφορούσε λίγο στα καφέ της Θεσσαλονίκης:

Αν η Mafalda ήταν ελληνίδα blogger:

Εγώ, που από μικρό παιδί, μου έχουν κολλήσει αυτό το όνομα, θα ταυτιζόμουν με το παρακάτω:

Θεσσαλονίκη 18/2/2009

Χειροποίητα αντικείμενα

[41/365] Music is in the air

Πριν από μερικούς μήνες, είχα γράψει για το biographix, ένα post για τα mobile. Όταν κάποια στιγμή, έπρεπε να φωτογραφίσω κάτι, που να είμαι εγώ αλλά να μην είμαι εγώ, φωτογράφισα ένα, που πήρα πρόσφατα από το Tallinn. Και σκέφτηκα πως θα ήταν πολύ πιο όμορφο, αν το είχα φτιάξει εγώ. Εντάξει ίσως όχι πιο όμορφο αλλά σίγουρα πιο μοναδικό.

Όλοι έχουμε σταθεί μπροστά σε μαγαζιά με χειροποίητα και διαφορετικά αντικείμενα. Χωρίς κάποια συγκεκριμένη χρηστική αξία, ούτε και ιδιαίτερα τέλεια, από άποψη εκτέλεσης αλλά τόσο χαριτωμένα. Και συνήθως σκεφτόμαστε ότι είναι είτε ακριβά, είτε περιττά και τα προτιμάμε μόνο όταν πρόκειται για δώρο σε κάποιο πρόσωπο, που θα τα εκτιμήσει.

Άλλες πάλι φορές, στεκόμαστε μπροστά από βιτρίνες από ζαχαροπλαστεία και θαυμάζουμε τα τέλεια από άποψη εμφάνισης γλυκίσματα. Από άποψη γεύσης, δεν θα το διαπραγματευτώ εδώ. Έχω δώσει τα διαπιστευτήρια μου, πριν από κάποιες μέρες. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, δυσκολεύτηκα να πιστέψω ότι η συγκεκριμένη βιτρίνα, παραπάνω, είναι ζαχαροπλαστείου αλλά εντυπωσιάστηκα πάρα πολύ.

Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από αυτά τα ευφάνταστα αντικείμενα, είναι άνθρωποι, με φαντασία και πολύ διάθεση να δημιουργήσουν κάτι. Δεν δέχομαι τη φράση «Δεν πιάνουν τα χέρια μου». Τα χέρια εκπαιδεύονται να πιάνουν και να δημιουργούν. Θέλει υπομονή και καλή διάθεση. Χρειάζεται τελειομανία μόνο στο βαθμό, που θα μας επιτρέπει να χαιρόμαστε και να προσπαθούμε και όχι στην υπερβολή, του να δημιουργήσουμε κάτι τελειότερο από ένα τυποποιημένο προϊόν.

Τα υλικά μπορεί να είναι οτιδήποτε. Ότι, αρχικά τα χέρια μας, μπορούν να χειριστούν με ευκολία και σιγά-σιγά έρχεται η εξοικείωση με πιο δύσκολα υλικά. Η deadendmind μπορεί να αφαιρεθεί με τις ώρες σε μια παραλία, μαζεύοντας βότσαλα. Τα διαλέγει προσεκτικά, τα κουβαλάει με πολύ πόνο ψυχής και όχι μόνο και μετά τους δίνει μορφή ανάλογα με το σχήμα. Η Karry μου έστειλε πριν από μερικές μέρες αυτό το υπέροχο περιστέρι. Δεν είμαι σίγουρη για το υλικό αλλά ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη.

Η Casper85, φτιάχνει ονειροπαγίδες από διάφορες κλωστές. Η efou φτιάχνει πραγματάκια με χάντρες. Μια Κυριακή απόγευμα, η Shiroi Taka, η Panigirtzou, η dragongrrr και η efou, φτιάξαμε πολλά – πολλά μπρελόκ με χάντρες και δερματάκι. Ήταν ένα ευχάριστο και δημιουργικό απόγευμα, σχεδόν αγχολυτικό. Εντάξει είχαμε την dragongrrr, που έχει εκπαιδευμένα χέρια, να φτιάχνει 3 φορές πιο γρήγορα από εμάς, αλλά δεν πτοηθήκαμε! Απλά το χαρήκαμε.

Σήμερα συζητώντας με την Panigirtzou, μου είπε πως θα ήθελε να μάθει να κάνει γλυκά του κουταλιού. Πολλά και διαφορετικά και να τα συσκευάζει σε μικρά, περιποιημένα βαζάκια. Μου φάνηκε πολύ δημιουργικό και ας μην έχουν μεγάλη διάρκεια, ειδικά όταν πέφτουν στα δικά μου χέρια.

Προτείνω να το δοκιμάσετε και ότι πετύχει. Όχι μόνο τα γλυκά του κουταλιού, αλλά ότι σας έρθει με τη φαντασία σας. Αν δεν πετύχει, να το χαρίσετε σε έναν άνθρωπο, που αγαπάτε πολύ. Θα είναι το καλύτερο δώρο, που θα έχει λάβει και ας μην το ξέρει. Γιατί θα είναι μοναδικό. Το επόμενο σας θα είναι καλύτερο αλλά όχι το πρώτο. Αν πάλι είστε τόσο ανασφαλής με τα δημιουργήματά σας, να προτιμάτε τα χειροποίητα δώρα και ας είναι λίγο πιο ακριβά από ένα τυποποιημένο. Βοηθάτε έναν άνθρωπο, να ζήσει κάνοντας αυτό που αγαπάει και τον εκφράζει. Μεγάλη πολυτέλεια αυτό τη σήμερον. Αν δεν έχετε εντοπίσει μαγαζιά στην πόλη σας, μπορώ πάντα να προτείνω το etsy και φυσικά από το fair-trade.

Θεσσαλονίκη 17/2/2009

[21/365] Flesh hooked

[21/365] Flesh hooked, originally uploaded by mafaldaQ

Hooked… και πάρτε το όπως θέλετε!

Παιχνίδια με τις λέξεις!

Διάβασα πολλά για το wordle σήμερα και αποφάσισα να κάνω ένα για το blog μου! Ήταν πολύ διασκεδαστική εμπειρία και με γλύτωσε από ένα πολύ πικρόχολο post, περί αξιοπρέπειας, θράσους και κακοήθειας… Όχι ότι θα το αποφύγω τελείως… Απλά καθυστερώ, μέχρι να καταφέρω, να κατευνάσω την ειρωνεία και την κακία, που με θόλωσε!

creation by wordle.net

Δείτε το μωρέ… Δεν είναι πολύ γλυκούλικο; Στα χρώματα του blog, με μια μέτρια γραμματοσειρά αλλά δεν είχε και πολλές για τα ελληνικά! Επίσης, κρίμα που στα ελληνικά, δεν δούλευε καλά το hide common greek words και έτσι κυριαρχεί το όπως και το για!

Οι πρώτες σκέψεις του 2008

Η ζωή αξίζει μόνο όταν την ζεις στα όρια της.

Το λες όταν είσαι έφηβος και το περιβάλλόν σου, σου δίνει τα φτερά για να το ζήσεις.

Και ανακαλύπτεις, καθημερινά, όσα περισσότερα αντέχεις. Δοκιμάζεις τα πάντα και κάποια, που είναι πιο ενδιαφέροντα, τα πας στα όρια. Συνήθως μεγάλα και δυσεύρετα όρια έχουν οι επικίνδυνες δραστηριότητες. Και αυτό τις κάνει και πιο ενδιαφέρουσες. Και όσο πιο κοντά στο όριο βρίσκεσαι, τόσο πιο δυνατός και συνεπαρμένος νιώθεις. Το μυαλό εθίζεται στο ρίσκο και την έκσταση του κινδύνου και του οριακού. Η πραγματικότητα, η καθημερινότητα είναι πολύ βαρετές και χρειάζεσαι ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή, για να τις αποφύγεις. Το εισιτήριο δεν είναι ίδιο πάντα. Αλλάζει από άνθρωπο σε άνθρωπο και από τις διαθέσιμες επιλογές.

Αλλά το σώμα και η ψυχή, όσα ταξιδια και να κάνουν, παραμένουν ιδιοκτησία της καθημερινότητας και αποτελεί τραγική ουτοπία, να πιστεύεις ότι δεν θα σε ξαναδιεκδικήσει. Θα σε ταπεινώσει με μια αισχρά βαρετή δουλειά, θα σε χρεώσει με κάποιον δύσκολο συγγενή, θα σου στέλνει καθημερινά δυσβάσταχτες, οικονομικές υποχρεώσεις. Αν όλα αυτά δεν σε δέσουν γερά στο έδαφος και δεν σε πείσουν ότι της ανήκεις, θα σου στείλει, με χαρακτηριστική ευκολία, έναν πόνο, μια αδυναμία η και μια δυσλειτουργία. Μπορεί να μην το αξίζεις καν. Να μην της έχεις δώσει τέτοιο δικαίωμα. Αλλά της ανήκεις και αυτό είναι αρκετό. Και αν το αξίζεις, παίρνεις μπόνους δώρο, το μεγάλο πακέτο των τύψεων.

Θα μπορούσες να το αντιμετωπίσεις ως ένα άναρχο σύστημα δικαιοσύνης. Κάθε δράση, έχει αντίδραση. Μπορεί στην Φυσική, η αντίδραση να υπολογίζεται και να είναι ανάλογη αλλά όχι και στην ζωή.

Κάποια στιγμή, μεγαλώντας και έχοντας την πραγματικότητα, να σε τιμωρει καθημερινά για κάθε ανάρμοστη επιλογή, απομακρύνεσαι από τα όρια. Μπορεί να μην μαθαίνεις εύκολα, αλλά αρχίζεις και φοβάσαι πιο εύκολα. Και είναι χειρότερα. Και έτσι μεγαλώνεις. Και γίνεσαι πιο σοφός, γιατί μπορείς να προβλέψεις, πόσο πολύ θα στοιχήσει κάθε υπέρβαση ορίου. Και αρχίζεις να επιλέγεις συνειδητά τα όρια. Όσο αντέχεις και όσο αξίζει.

Το 2008 με βρίσκει στα 30 και πολύ σοφή. Πολύ περισσότερο από όσο θα ήθελα και πολλές φορές νομίζω... πολύ περισσότερο από όσο αντέχω. Έχω γύρω μου ανθρώπους, που βιώνουν αυτά, που εγώ έχω ξεπεράσει και άλλοτε χαίρομαι γιατί μπορώ να προβλέψω ότι θα γίνουν πιο σοφοί και άλλοτε στεναχωριέμαι γιατί και πάλι μπορώ να προβλέψω ότι θα πονέσουν ή θα φοβηθούν πολύ. Ξέρω ότι δεν μπορώ να βοηθήσω. Τα λόγια είναι επιφανειακά και οι περιπτώσεις μοναδικές. Το δε παιχνίδι ατομικό. Μπορώ απλά να είμαι εκεί αν κολλήσουν, αν φοβηθούν πολύ, αν χάσουν τον προσανατολισμό τους ή απλά νιώσουν μοναξιά.

Ευχομαι το 2008...

...να παραμείνουν στην ζωή μου εκείνοι, που είναι ένα βήμα πριν από εμένα στα προσωπικά τους όρια, για τους βοηθήσω, όσο μου επιτρέψουν....

...να παραμείνουν στην ζωή μου εκείνοι, που στέκονται δίπλα μου και βιώνουμε καθημερινά, την σκληρή πραγματικότητα μαζί, χωρίς φόβο και μοναξιά...

...να παραμείνουν στην ζωή μου εκείνοι, που είναι ένα βήμα μετά από εμένα και τόσα χρόνια, ανακουφίζουν την ψυχούλα μου όταν πονάει και όταν φοβάται...

και να είναι γεμάτο από πολλές και αξιόλογες, συνειδητοποιημένες υπερβάσεις ορίων. Μπορεί να μην είμαι πλέον έφηβη αλλά είμαι σοφή και έτσι χαίρομαι πιο πολύ ότι επιλέγω να πάθω!

Μήπως να ξαναρχίσω;

Έχω πραγματικά πολύ καιρό να γράψω στο blog μου. Σχεδόν μπορώ να πω ότι το εγκατέλειψα, ενώ είχα αρχίσει να σκέφτομαι ότι ίσως μπορώ να διατηρώ δύο! Δεν θα απολογηθώ! Πολλά έγιναν από το καλοκαίρι, μέχρι σήμερα. Κατάφερα και επιτέλους γύρισα σελίδα στην ζωή μου και ξαναβρίσκω τους ρυθμούς μου... σιγά-σιγά.

Ευχαριστώ όλους τους φίλους, που διακριτικά με προέτρεπαν να στρωθώ και να γράψω.

Ευχαριστώ τον κ. Άγγελο Μπάκα aka acrobat, που σχολίασε τόσο θετικά, τις ανταποκρίσεις μου, από το 3ο Συνέδριο. Ήταν μια πολύ σημαντική στιγμή για εμένα, που έγινα γραφίστρια εξαιτίας του Acro.

Ευχαριστώ την Elli, που αν και δεν γνωρίζω, επέμενε να με παροτρύνει και με έκανε να νιώθω ότι κάποιος εκεί έξω με διαβάζει. Elli διαβάζω όλα τα κείμενά σου στο Tobaccori ακόμα και αν δεν σχολιάζω και με τιμάει ιδιαίτερα η προτίμησή σου.

Ευχαριστώ τον Γιάννη Κωνσταντακόπουλο aka porcupine colors , για το πολύ θετικό σχόλιο στο blog του. Πραγματικά μεγάλη τιμή, γιατί είναι ένα από τα αγαπημένα μου blog.

Ένα πολύ ιδιαίτερο ευχαριστώ στην Evablue, που όσο έγραφα, με διάβαζε και με έκανε να νιώθω ότι τα όσα γράφω μπορεί και να είναι κάτι παραπάνω από προσωπικά! Και για την πρόσφατη έκθεση στο ελληνικό bookcrossing forum. Ομολογώ ότι όταν έλαβα το sms, από τον ZlatkoGr και μπήκα να δω με ποιον μάλωνε (από συνήθεια), εξεπλάγην πολύ!

Νομίζω ότι έχω αναφέρει όλους τους ηθικούς αυτουργούς για το come back! Για να αποδοθούν οι ευθύνες σωστά όταν θα με βαρεθείτε :)!

Έχω ήδη γράψει τις επόμενες ιστορίες αλλά και πολλές σκέψεις. Και υπόσχομαι να είμαι επιμελής. Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι περισσότερο από καθετί, μου κάνει πολύ καλό να γράφω. Και μου έχει λείψει... Οπότε υπομονή. Θα βαρεθείτε να με διαβάζετε.

Εξαιρετικά Αφιερωμένο

Sunrise Avenue - Fairytale Gone Bad lyrics

Άργησα να την βάλω την τελεία αλλά πότε δεν είναι αργά.

Πολύχρωμες μέρες

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, αυτή η μέρα κρατούσε περισσότερο από τις υπόλοιπες. Ειδικά σε περίοδο ειρήνης, σπάνια δηλαδή, κρατούσε και μια εβδομάδα. Πολύ πριν και λίγο μετά. Και ήταν πάντα κίτρινη και κόκκινη. Κίτρινη όπως ο θαυμασμός και κόκκινη όπως η ζωή. Για εκείνη ήταν μια υπόσχεση και για εμένα μια συμφιλίωση.

Την πρώτη φορά, που δεν θα μπορούσα να την θυμάμαι, την γιόρτασε με μια μεγάλη μαύρη σκιά. Και ζήτησε, από εκεί που το βλέμμα πάει, όταν πλημμυρίζει απελπισία, να φύγει αυτή η σκιά, έστω για λίγο. «Μετά θα καταφέρει. Θα την κάνω να τα καταφέρει». Κάθε τέτοια μέρα, γιόρταζε την απουσία της σκιάς και εγώ ξεφούσκωνα τον εγωισμό μου και την ισχυρογνωμοσύνη μου, για να χωρέσει.

Και φυσικά και τα κατάφερα. Αλίμονο. Αλλά αυτή η μέρα έγινε πράσινη. Όπως το βλέμμα της. Και δόθηκε διαταγή, να κρατάει λιγότερο, από όλες τις άλλες ημέρες. Την πρώτη φορά, που αλίμονο, την θυμάμαι πολύ καθαρά, κράτησε μερικά δευτερόλεπτα. Την δεύτερη κράτησε μια ώρα, το πολύ.

Και ξαφνικά χωρίς καμία προειδοποίηση και χωρίς να μεσολαβήσει νεότερη διαταγή, κάποιοι αποφάσισαν, ότι θα κρατήσει ένα ολόκληρο βράδυ! Και με κάλεσαν να μου το ανακοινώσουν. Ανταρσία! Πρωτάκουστο! Κατερρίφθη ο προσωπικός μου φασισμός; Αποφάσισα, λοιπόν, να πάω για να βάλω τα πράγματα σε μια τάξη. Πήγα, δηλαδή αποφασισμένη, με επιχειρήματα, να εξηγήσω, την διάρκεια και άλλες σχετικές θεωρίες.

Μετά δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Θυμάμαι μόνο τις ντουντούκες, τα χρώματα, τα γέλια, τα κουτιά, τα σακούλια, τα κόκκινα ποτήρια, τα κίτρινα μπαλόνια, την τεράστια mafalda, που έλιωνε, παρά το μοναχικό μηδενικό της και κάτι ασυνήθιστες φάτσες!

Επειδή δεν θα καταφέρω να την ξανακάνω κίτρινη και κόκκινη και επειδή όσο παρέμεινε πράσινη, μου έκοβε την ανάσα, λέω να την βάψω μοβ! Και να το πάρω απόφαση, επιτέλους, ότι η χαρά και η αγάπη, κρύβεται στην ανταρσία και στο ασυνήθιστο.

Και εγώ αγαπώ πολύ, κάτι ασυνήθιστα, που τα λένε: Δάφνη, Γιάννη, Έφη, Γαλήνη, Λαυρεντία, Αντώνη, Γεράσιμο, Αλέξανδρο, Πόπη, Μελίνα, Μάριο. Αγαπώ και εκείνα που ήθελαν πολύ να είναι εκεί αλλά δεν τα κατάφεραν και στεναχωρήθηκαν πολύ όπως Λια, Αργυρή και Δημήτρη. Αγαπώ και Θωμά, που δεν δίστασε, παρά τις όποιες σκέψεις. Μα πάνω από όλα, αγαπώ πολύ Ευαγγελίτσα και Παύλο, που είναι πάντα εκεί. Ακόμα και όταν δεν είναι.

Στους καλούς φίλους, δεν εύχεσαι. Βοηθάς να πραγματοποιηθούν οι ευχές τους. Έμενε απλά να συναντηθούμε. Νιώθω πολύ τυχερή, που σας γνώρισα! Και από εμένα ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Η σκιά της ομοιότητας και της συνέχειας

Την σκέφτομαι πολύ τελευταία… Πιο πολύ και από τότε. Στην αρχή. Δεν άνοιγα τα μάτια το πρωί γιατί περίμενα να έρθει να με ξυπνήσει. Μάταια. Τα τελευταία τρία χρόνια, έγινε η πρώτη καλημέρα το πρωί και η τελευταία καληνύχτα το βράδυ. Ακόμα και όταν το κρεβάτι, που κοιμάμαι δεν έχει κομοδίνο, για να κάτσει. Αλλά κατά τη διάρκεια της ημέρας, την άφηνα να ηρεμεί. Καμιά φορά, που και που, θυμάμαι κάτι αστείο και το λέω. Σαν να έγινε χθες και σαν να είναι ακόμα εδώ ανάμεσα μας. Αλλά αυτό μόνο.

Εδώ και μέρες όμως είναι διαφορετικά. Σκέφτομαι διαφορετικά. Και αποφεύγω να πηγαίνω εκεί. Σχεδόν κρύβομαι. Δεν είναι ότι δεν προλαβαίνω. Πήγαινα κάθε εβδομάδα και με χειρότερο πρόγραμμα. Δεν είναι ότι βαριέμαι. Πάντα έχουμε κάτι να πούμε και να συζητήσουμε. Ούτε είναι ότι έχω κουραστεί. Είναι που φοβάμαι.

Τακτοποίησα κάποιες σκέψεις, με μια λογική σειρά, σαν το timeline της Tate και έβαλα τα γεγονότα παράλληλα. Και είδα ότι τελικά μοιάζουμε πάρα πολύ. Τουλάχιστον μέχρι τώρα. Βίοι παράλληλοι, χαρακτήρες που αλληλοσυμπληρώνονται και νοοτροπίες, που επαναλαμβάνονται. Και δεν κάναμε καν, την ίδια ζωή. Απλά εγώ προέκυψα. Και δεν είναι τόσο τρομακτικό να βλέπεις το παρελθόν και να λες κάτι μου θυμίζει.. Είναι, που αυτομάτως κάνεις την ίδια σκέψη και για το μέλλον και χωρίς ερωτηματικό.

Και φοβάμαι τόσο πολύ την σκιά. Νομίζω ότι πάντα θα υπάρχει, μια, κάπου να με τρομοκρατεί. Να με κάνει να σκέφτομαι όχι τον προορισμό, που είναι και κάπως φυσικό, όσο το ταξίδι, που κρατάει πολύ και πονάει περισσότερο. Και όλες αυτές οι σκέψεις, αυτές τις ημέρες. Αυτή η μάζα που κινείται ωθούμενη από το έντονο συναίσθημα. Κρύβεσαι σε μια γωνιά, ελπίζεις να μην προσέξουν ότι έχεις κρυφτεί και σκέφτεσαι… ur next (?)

Έχω κάνει πολλά ταξίδια στην ζωή μου. Κανονικά με φυσική μετακίνηση και πνευματικά, όπου το μυαλό πήγε όσο πιο μακριά μπορούσε. Λίγο φόβο ένιωσα και πιο πολύ ενθουσιασμό. Τώρα φοβάμαι και ελπίζω να μην βρεθεί στο δρόμο μου, μια εγώ, να με αναγκάσει να κάνω ότι πρέπει. Θέλω να με αφήσει να κάνω ότι θέλω, για να μπορέσω να διαφυλάξω την ψυχή μου.

Και όταν θα φτάσω στο τέλος του ταξιδιού, θα περιμένει εκείνη. Για να της ζητήσω συγνώμη, που την ανάγκασα να ξεπουλήσει την δική της αξιοπρέπεια, για να μπορώ εγώ, να την έχω και να παίζω μαζί της για μερικές ώρες παραπάνω. Και άμα με αγκαλιάσει όπως εκείνη την Παρασκευή, εγώ θα πω χαλάλι! Και δεν θα με ενδιαφέρει πλέον η σκιά.

Αναμονή

Καθημερινά, ξοδεύω πολύ χρόνο σε κατάσταση αναμονής. Στην ουρά για να πληρώσω, στην ουρά για να πληρωθώ. Στην αίθουσα αναμονής με ένα χαρτάκι και ένα νουμεράκι. Και μια ψεύτικη υπόσχεση χρονικής διάρκειας. Στην στάση του λεωφορείου και στην άκρη του δρόμου ψάχνοντας ΤΑΧΙ. Μπροστά στο φούρνο μικροκυμάτων ή και αντιμέτωπη με την οθόνη του υπολογιστή. Δέκατα του δευτερολέπτου ή και ώρες. Θα υπάρχει κάπου, κάποιο άκυρο στατιστικό, που θα λέει πόσες μέρες από την ζωή μου είναι όλος αυτός ο χρόνος αν αθροιστεί. Όχι ότι με ενδιαφέρει.

Ο χρόνος αυτός αντιμετωπίζεται ως χαμένος χρόνος. Τι άδικη θεώρηση ακόμα και αν πρόκειται για ένα δευτερόλεπτο. Είναι χρόνος μετάβασης. Είναι ο απαραίτητος χρόνος, να αποφορτιστεί η ψυχή, προκειμένου να προετοιμαστεί για την επόμενη κατάσταση! Είναι ο χρόνος, που το μυαλό αδειάζει και γίνεται δεκτικό σε νέες σκέψεις. Σκέψεις, που είναι μοναδικά παιδιά, του πιο απρόσμενου γάμου. Των εικόνων του παρελθόντος και των προσδοκιών του μέλλοντος. Και αυτές οι σκέψεις, αποκτούν ζωή και ψυχή μέσα σε ελάχιστο χρόνο.

Γεννάμε απίστευτες σκέψεις στην αναμονή. Και άλλοτε τις μεγαλώνουμε με αγάπη, ως στοργικοί γονείς και τις βγάζουμε στην κοινωνία σαν ολοκληρωμένες ιδέες, ενώ άλλοτε τις πνίγουμε, σιωπηλά και τις πετάμε στον καιάδα των άκυρων αποφάσεων, επειδή φοβόμαστε ότι θα μας κρίνουν για τα παιδιά μας και όχι για εμάς. Και εκείνες που κατάφεραν και γλίτωσαν από την καταστροφική μανία, είναι τόσο λυτρωτικές...

Και όλη αυτή η “γένεση”, συνήθως, ονομάζεται αναμονή, παίρνει ένα κοινότυπο αριθμό και καταγράφεται στον εγκέφαλο σαν αιτία εκνευρισμού, στεναχώριας και φόρτισης. Άδικο αλλά και ταυτόχρονα και θλιβερό.

Σε μια αναμονή έχω εγκλωβιστεί, εδώ και μέρες. Και οι εικόνες του παρελθόντος είναι άσχημες και τραγικές και πονάνε τα μάτια μου κάθε φορά που τις φέρνω μπροστά μου. Οι προσδοκίες του μέλλοντος είναι μικρές, ταπεινές και ανίσχυρες. Σχεδόν τραγικά κυνικές και απαισιόδοξες. Ότι γραπτό προσπαθώ να “γεννήσω”, είναι μαύρο και πολύ σκοτεινό και βαθύ όσο ένα πηγάδι για το κέντρο της γης. Τόσο όσο πρέπει να είναι να χωρέσει την χολή και το σκοτάδι. Οφείλω αυτά τα παιδιά μου, να τα πνίξω πριν προλάβουν να πουν τις πρώτες λέξεις τους και μετά βωμολοχήσουν. Να τα σκοτώσω, πριν περπατήσουν και φύγουν τρέχοντας, να στοιχειώσουν άλλες καρδιές.

Μην με μαλώνετε που δεν γράφω στο blog μου. Ξέρω ότι το διαβάζουν άνθρωποι που αγαπώ και δεν θέλω, τα «μαύρα» παιδιά μου, να τους βρουν και να τους κάνουν κακό.

Άμα με το καλό, βγω από την αναμονή μου, θα βρω το κουράγιο να αντιμετωπίσω τα πάντα. Τότε θα βρω και την διάθεση να γράφω ευχάριστα και εμπνευσμένα από τα βιώματα των ανθρώπων, που αγαπώ. Θα μπορώ τουλάχιστον να προσπαθήσω, να μιλήσω για εκείνες τις καρδούλες, που λιώνουν και καίγονται, σαν τσιγαρόχαρτα, στις πυρές των συναισθημάτων τους και των αλληλεπιδράσεων τους.

Θα σας σκέφτομαι και θα εύχομαι μακρύ, γεμάτο ταξίδι και λύτρωση στον προορισμό. Θα πνίγω καθετί στενάχωρο στις μικρές χαρές μου και εσείς χωρίς να το ξέρετε, θα κάνετε ότι μπορείτε να με γεμίζετε με τέτοιες, πολλές. Και μετά όλα θα πάνε κάπως. Μπορεί και καλά. Όχι ότι με ενδιαφέρει πλέον.

Η θεωρία της γυάλας…

Ένα πικρόχολο και στενάχωρο post… Με αφορμή ένα usb σκληρό δίσκο!

Μετά από πολύ σκέψη, στεναχώρια, πίκρα, απογοήτευση και απελπισία, κατέληξα στη θεωρία της γυάλας. Πάρα πολλοί είναι οι άνθρωποι, που επιλέγουν ή επιλέγονται να ζουν σε μια γυάλα. Η γυάλα έχει όλα όσα χρειάζονται αλλά επιθυμούν διακαώς όλα όσα δεν χρειάζονται. Το γυαλί, έχει μια μαγική ιδιότητα, να τους προστατεύει από τα εξωτερικά ερεθίσματα όπως ζέστη, κρύο, υγρασία, θόρυβος και άλλα.

Στην γλυκιά, διαφανή του απομόνωση, μπορούν και ακούν ξεκάθαρα μόνο τους ήχους, που παράγουν. Μόνο τις σκέψεις τους, μόνο τις κουβέντες τους, μόνο τις φωνές τους. Μπορούν και βλέπουν τους υπόλοιπους συνανθρώπους τους αλλά δεν μπορούν να τους ακούσουν. Άλλοτε για να διασκεδάσουν την πλήξη τους, καταβάλουν και μια παραπάνω προσπάθεια, να καταλάβουν από το άνοιγμα του στόματος, τι μπορεί να λένε. Άλλοτε απλά προσπαθούν να τους καταλάβουν οι υπόλοιποι.

Σε μια τέτοια γυάλα έβαλα τον εαυτό μου πριν από 5 χρόνια περίπου. Έπρεπε να απομονωθώ και να σταματήσω να ακούω τις φωνές γύρω μου, για να εξασκηθώ σε ένα πολύ δύσκολο ρόλο. Και πριν καν προλάβω να χαρώ, που τα κατάφερα… και πάνω, που ετοιμαζόμουν να σηκώσω τη γυάλα και να βγω εκεί έξω… μου δόθηκε νέος ρόλος… ακόμα πιο δύσκολος και απαιτητικός και μάλιστα έπρεπε να συνεργαστώ με άλλο πρόσωπο. Έτσι σήκωσα ελαφρά τη γυάλα, την βοήθησα να μπει επειδή ήταν πολύ αδύναμη και κάτσαμε να δούμε τι μπορούσαμε να κάνουμε…

Κάτσαμε εκεί αρκετά. Μιλούσαμε, μιλούσαμε και γέμιζε η γυάλα μου με τη φωνή της. Μέχρι που σιώπησε μια μέρα και δεν ξαναμίλησε. Και απέμεινα σιωπηλή να κοιτάω μια φωτογραφία. Σιωπηλή όχι γιατί δεν είχα κάτι να πω. Σιωπηλή γιατί ήλπιζα ότι αν κάνω ησυχία μπορεί και να ξανακούσω τη φωνή της. 3 χρόνια τώρα δεν προσπάθησα καν να σηκώσω τη γυάλα. Και αν έλεγε κάτι εκείνο το δευτερόλεπτο και εγώ δεν το άκουγα;

Ήρθαν φίλοι και χτύπησαν πολλές φορές το γυαλί. Κάποιοι κατάφεραν και τρύπωσαν μέσα με τη συμφωνία να μην κάνουν φασαρία. Μέσα σε αυτά τα χρόνια, έδιωξα όποιον προσπαθούσε να με βγάλει από τη γυάλα μόνο για να τον ακούσω. Και μια μέρα εκεί που καθόμουν σιωπηλή στο σκαμνάκι μου, μπήκαν κάτι άγνωστοι. Ήταν και λιγάκι σκοτεινά και σκουντουφλούσαν. Ρώτησαν «είναι κανείς εδώ;». Απάντηση δεν πήραν. Έτσι κάθισαν λιγάκι να τα πούνε. Και τους άκουγα και δεν διαμαρτυρόμουν. Και άμα μαζευτήκαμε και γίναμε πολλοί, είπαμε να βγαίνουμε που και που για να είμαστε πιο άνετα.

Όσοι επιλέγουν, με το ζόρι, να παραβιάζουν την ησυχία της γυάλας μου, επειδή η δική τους απλά δεν τους χωράει, θα μείνουν έξω. Παλεύω καθημερινά να την κρατάω άδεια από τις σκέψεις μου, για να βρει χώρο να μιλήσει και την ακούσω. Όχι για να τη δανείσω σε φουσκωμένους εγωισμούς και σε ξένους προσωπικούς φασισμούς. Όχι σε κάτι πρέπει, που επιβάλλουν, για λόγους ευγένειας, να γίνεται η ερώτηση «τι κάνεις;» αλλά να αδιαφορούν εγκληματικά για την απάντησή της. Είναι ανοιχτή σε όσους μπορούν να αντιληφθούν, ποια είναι τα όρια μου και φροντίζουν να μην τα καταπατούν. Δεν έχουν ανάγκη να τους πω τι πρέπει να κάνουν και τι όχι!

Με έχουν κατηγορήσει ότι φταίω για απίστευτα πολλά και διαφορετικά πράγματα. Και πολλές φορές μου αρέσει… Αλλά έλεος…. Να φταίω, που ξέχασα να αλλάξω κατάσταση στο msn messenger;