Φωτοεργασίες

Πάνω που ήμουν έτοιμη, να αποχωρίσω, από την θέση, πίσω από τη φωτογραφική μηχανή και να επιστρέψω στην παλιά μου ιδιότητα, δηλαδή απλός παρατηρητής και θαυμαστής της τέχνης, άρχισε το καινούριο τετράμηνο στη Stereosis και ο Μάνος, μας «φόρτωσε» με πολλά και ενδιαφέροντα projects και εργασίες. Έτσι θα με ανεχθεί λίγο ακόμα η φωτογραφία...

Χοντρικά ας πούμε ότι Project είναι μια ανάθεση, που θέλει πολύ σκέψη, πολύ μελέτη, πολύ πειραματισμό και συνήθως δίνεται περισσότερος χρόνος για την ολοκλήρωσή του. Εργασία είναι μια ανάθεση, που την λαμβάνεις ως άσκηση, για να εμπεδώσεις την θεωρία και να βελτιώσεις την τεχνική. Δεν είναι απαραίτητο να έχει καλλιτεχνικό ενδιαφέρον αλλά πρέπει να είναι σωστή τεχνικά και να έχεις τις προβλεπόμενες από τη θεωρία, προδιαγραφές. Ο χρόνος είναι πάντα λίγος...

Ιδού λοιπόν τα πρώτα αποτελέσματα των εργασιών:
Εργασία 1η: Φωτογραφικά Τρικ - Αντανακλάσεις

Ο πρωταγωνιστής της φωτογραφίας, είναι η αντανάκλαση ενός αντικειμένου/ανθρώπου/τοπίου σε μια επιφάνεια ολικής ή μερικής ανάκλασης. Για παράδειγμα: νερό, γυαλί, μέταλλο κ.λπ. Ήθελα να βγω λίγο μετά από βροχή, για να είναι υγρές όλες οι επιφάνειες και μάλιστα νύχτα αλλά δεν ήταν πολύ εφικτό. Οπότε «βολεύτηκα» με αυτήν και μερικές ακόμα, που ακόμα δεν έχω εκτυπώσει.

Εργασία 2η: Φωτογραφικά Τρικ – Ιδανικό Φόντο
Είναι πολύ συχνό φαινόμενο, να εντοπίζει ο φωτογράφος, ένα σημείο/σκηνικό/φόντο με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Εκεί, λοιπόν, να κάθεται με τις ώρες, περιμένοντας να συμβεί κάτι ενδιαφέρον, για να δώσει περισσότερη αξία στην φωτογραφία. Κάπως έτσι, προέκυψε μια από τις σημαντικότερες φωτογραφίες του Henri Cartier-Bresson, του πατέρα της magnum και της αποφασιστικής στιγμής.

Με αυτήν την εργασία, στάθηκε αδύνατο να βρω εικόνες. Περπάτησα πολύ στην Θεσσαλονίκη αυτές τις μέρες, αλλά τίποτα το αξιοπερίεργο. Περιμένω προτάσεις και εγώ μετά θα πάω να κατασκηνώσω εκεί και θα κάνω την εργασία.

Εργασία 3η: Φωτογραφικά Τρικ – Κάδρο μέσα στο κάδρο
Δύσκολη η περιγραφή της... Ας πούμε ότι φωτογραφίζω ένα τοπίο, μέσα στο οποίο έχω τοποθετήσει με καρτποσταλική ευλάβεια την παρέα μου (κεντρικά, ζυγισμένα, στημένα, βαρετά). Αν ρωτήσω έναν φίλο, να μου πει τι βλέπει, θα πει: «Βλέπω την παρέα σου, στο Χ μέρος». Αυτό την κάνει την φωτογραφία, απευθείας μονοδιάστατη. Ένα θέμα...

Ας υποθέσουμε τώρα, ότι φωτογραφίζω την παρέα μου, μπροστά σε ένα κτίριο με καρτποσταλική ευλάβεια και πάλι ή όχι, αλλά τυχαίνει μέσα στην φωτογραφία / κάδρο, να υπάρχει και ένα παράθυρο ανοιχτό ή και κλειστό όπου μέσα γίνεται κάτι παράλληλα. Κάποιος μαγειρεύει ή κάποιος δουλεύει κ.λπ. Ξαναρωτάω τον φίλο-πεοραματόζωο τι βλέπει και μου λέει: «Βλέπω την παρέα σου, στο Χ μέρος». Αδιάφορα, ρωτάω εγώ: «Μόνο αυτό;» και αφού προσέξει λιγάκι καλύτερα τη φωτογραφία, προσέχει και το παράθυρο. Αυτό κάνει την φωτογραφία να συμπεριλαμβάνει ακόμα μια φωτογραφία μέσα της.

Η βασική προϋπόθεση είναι η δεύτερη φωτογραφία να διαχωρίζεται σαφώς από την πρώτη με κάποιο τρόπο. Αν για παράδειγμα φωτογραφίσω την παρέα μου και πάλι αλλά στο φόντο κάποιοι παίζουν ξύλο, ενώ έχουμε 2 θέματα, δεν είναι κάδρο στο κάδρο. Σε αυτήν την εργασία, βρήκα πολλά θέματα και ευτυχώς είχα και τη βοήθεια των μοντέλων μου!

Εργασία 4η: Φωτογραφικά Τρικ – Γεωμετρικά σχήματα ή Ευθείες και καμπύλες
Μια φωτογραφία, όπου να υπάρχουν ξεκάθαρες ευθείες ή καμπύλες. Οποιαδήποτε φωτογραφία και να πιάσεις θα βρεις ευθείες και καμπύλες και γεωμετρικά σχήματα. Το ζητούμενο της άσκησης είναι να έχουν πρωταγωνιστικό χαρακτήρα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σκάλα.

Αυτή είναι μια δική μου φωτογραφία. Σύντομα και με καμπύλες!

Εργασία 5η: Φωτογραφικά Τρικ – Κίνηση
Ξέρω, ότι υπάρχουν ανάμεσα μας, κάτι κακόβουλα πλάσματα, που θα έλεγαν ότι εγώ θα βγάλω τέλειες φωτογραφίες, σε αυτήν την εργασία, γιατί πάντα βγάζω κουνημένες φωτογραφίες. Ωστόσο ο σκοπός της εργασίας, δεν είναι απλά μια κουνημένη φωτογραφία. Είναι να αποτυπωθεί η κίνηση. Και αν και με δυσκόλεψε πολύ, (με λούσανε τα κύματα, κόντεψα να φάω ξύλο στην πλατεία Αριστοτέλους, κρυολόγησα την Μελίνα κ.λπ.) έβγαλα πολλές, που με ικανοποίησαν αρκετά!

Σύντομα και οι υπόλοιπες εργασίες. Αφού πρώτα εμφανιστούν τα φιλμάκια, γίνουν τα contact, εκτυπωθούν οι φωτογραφίες, ψηφιοποιηθούν τα φιλμάκια κ.λπ.! Είμαστε old school επεξεργασία εμείς και αυτά θέλουν χρόνο!

10ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Μέρα 4η – 10/3/2008

Σήμερα λόγω ημέρας είπαμε να μην ξεκινήσουμε φεστιβαλικά. Εντάξει υπήρχε το πάρτι λαγάνα-ταραμάς στο λιμάνι αλλά δεν το είδαμε σαν ιδιαίτερο δέλεαρ. Έτσι ανηφορίσαμε προς τα κάστρα, για να λιαστούμε με θέα, την πολύ άσχημη Θεσσαλονίκη. Εφημεριδούλες, καφεδάκια, πολύ διάθεση και ήλιος και γέλια. Κάποια στιγμή κατηφορίσαμε για το Ολύμπιον. Έπρεπε πάλι να μπούμε σε attitude φεστιβάλ.

15:30 Προς παραδειγματισμό - 48' - Νετζατί Σενμέζ , Τουρκία
Το θέμα η θανατική ποινή στην Τουρκία. Μέχρι το έτος κατάργησής της, το οποίο και δεν σημείωσα, εκτελέστηκαν 712 άνθρωποι εκ των οποίων 15 γυναίκες. Μερικά ακόμα στατιστικά, που συγκράτησα ήταν ότι 69 χώρες σε όλο τον κόσμο εφαρμόζουν την θανατική ποινή και μέχρι την στιγμή, που γυριζόταν το ντοκιμαντέρ, υπάρχουν 20.000 άνθρωποι, που περιμένουν να εκτελεστούν.

Εγώ είμαι κατά της θανατικής ποινής και δεν αναγνωρίζω εξαιρέσεις. Σε όποιον προλάβει να με ρωτήσει «Άμα σκοτώνανε το παιδί σου, τι θα…», θα απαντήσω «Θα ήθελα δικαιοσύνη και τιμωρία. Όχι θάνατο». Έτσι, με άγγιξε πολύ το όλο θέμα. Τα τελευταία γράμματα των θανατοποινιτών, μαρτυρίες για τις τελευταίες στιγμές και εικόνες από φυλακές και κελιά. Αυτό, που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στο ντοκιμαντέρ ήταν η διαρκής παρουσία της φωτογραφίας. Όχι ως αποδεικτικό, όσο ως σκηνοθετική άποψη. Όλα τα πλάνα θύμιζαν να προορίζονται για φωτογραφίες. Και επιπλέον, πολύ καθηλωτική η αρχή με την σωρό από τα παπούτσια. Έβαλα 5!

15:30 Το παραμύθι του Κατμαντού - 60' - Νάσα Νι Χίναν , Βόρειος Ιρλανδία, Μ. Βρετανία
Ένα πολύ καλό ντοκιμαντέρ. Για έναν πολύ αισχρό άνθρωπο, που με ανακάτεψε με την συμπεριφορά του. Ωστόσο, το ντοκιμαντέρ του δίνει χρόνο και σεβασμό, να παρουσιάσει όπως θέλει, τη δική του άποψη και εκ των υστέρων αποκαλύπτει όλα όσα υποψιαζόμασταν ότι συνέβαιναν και πάλι του δίνει την δυνατότητα να πάρει θέση. Δεν θέλω να πω παραπάνω. Αξίζει τον κόπο, να το αναζητήσετε! Βάζω χαλαρό 5!

17:30 Η επιστροφή των Ταλιμπάν - 55' - Δημήτρης Γεράρδης , Ελλάδα
Ένα πολύ καλό ντοκιμαντέρ, όπως όλα όσα έχω δει μέχρι σήμερα από τον Δανέζη. Περιείχε πολλές και διαφορετικές μαρτυρίες, συμμετείχε σε δύσκολη αποστολή και μας έδωσε για ακόμα μια φορά, μια πολύ ολοκληρωμένη εικόνα για την κατάσταση. Παρακολουθώ φανατικά την «Εμπόλεμη Ζώνη» και χαίρομαι, που το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, είχε ειδικό αφιέρωμα φέτος. Εύγε και πάλι. Αναμένω με αγωνία το ντοκιμαντέρ για την Βόρεια Κορέα, γιατί μια φορά δεν είναι αρκετή.

17:30 Ο σωματοφύλακας του Χίτλερ - 57' - Δημήτρης Γεράρδης , Ελλάδα
Το ντοκιμαντέρ και πάλι ακολουθεί μια προσωπικότητα και προσπαθεί να μας την παρουσιάσει, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Εδώ κυριολεκτώ. Με συμπάθεια και λιγάκι λύπηση, μας συστήνει σε έναν μάλλον αφελή άνθρωπο, που έζησε δίπλα στον Χίτλερ, στα σημαντικότερα χρόνια της ζωής του και μέχρι την αυτοκτονία του. Και λέω αφελή, γιατί αν δεν αποδώσω την θέση του σε αφέλεια, ίσως να μην μπορέσω να ηρεμήσω σήμερα. Ο άνθρωπος αυτός πίστεψε ότι ο Χίτλερ δεν ήταν ένα τέρας. Ήταν ένας άνθρωπος, σαν όλους τους άλλους. Το γεγονός ότι δεν επισκέφτηκε στην ζωή του κάποιο στρατόπεδο συγκεντρώσεων, σημαίνει και ότι τα έκαναν οι άλλοι, οι κακοί, πίσω από την πλάτη του. Τέλος πάντων δυσκολεύομαι να καταλάβω τον λόγο ύπαρξης αυτού του ντοκιμαντέρ όπως και τον στόχο του. Πρέπει, να τον λυπηθώ; Πρέπει, απλά να μάθω, ότι υπάρχει κάποιος τόσο τραγικά αφελής άνθρωπος; Δυσκολεύτηκα. Πολύ. Δεν θέλω να το βαθμολογήσω.

22:00 Εδάφη - 64' - Μαίρη-Έλεν Ντέιβις , Καναδάς
Αυτό ήθελα πάρα πολύ να το δω. Περισσότερο από κάθε άλλο ντοκιμαντέρ! Lately έχω μια ευαισθησία σε ότι αφορά τη φωτογραφία και έχω αρχίσει να θεοποιώ τους φωτογράφους του Magnum. Και το ντοκιμαντέρ αυτό ήταν για τον Larry Towell. Τον ακολούθησε σε αποστολή στο τείχος στα σύνορα του Μεξικό αλλά και στην Παλαιστίνη. Και τον απολαύσαμε, να περιδιαβαίνει, να παρατηρεί, να φωτογραφίζει και να επεξεργάζεται τις φωτογραφίες του. Προσωπικά, με καθήλωσε η απλότητά του, το χιούμορ του και η έντονη αλλά διακριτική προσωπικότητά του. Το χάρηκα πάρα πολύ και του έβαλα 5!

Κάπως έτσι τελείωσε και η 4η μέρα του φεστιβάλ. Χάσαμε κόσμο το βράδυ από κούραση και εξάντληση, αλλά ελπίζω από αύριο να συνεχίσουμε με τον ίδιο ενθουσιασμό.