10ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Μέρα 4η – 10/3/2008

Σήμερα λόγω ημέρας είπαμε να μην ξεκινήσουμε φεστιβαλικά. Εντάξει υπήρχε το πάρτι λαγάνα-ταραμάς στο λιμάνι αλλά δεν το είδαμε σαν ιδιαίτερο δέλεαρ. Έτσι ανηφορίσαμε προς τα κάστρα, για να λιαστούμε με θέα, την πολύ άσχημη Θεσσαλονίκη. Εφημεριδούλες, καφεδάκια, πολύ διάθεση και ήλιος και γέλια. Κάποια στιγμή κατηφορίσαμε για το Ολύμπιον. Έπρεπε πάλι να μπούμε σε attitude φεστιβάλ.

15:30 Προς παραδειγματισμό - 48' - Νετζατί Σενμέζ , Τουρκία
Το θέμα η θανατική ποινή στην Τουρκία. Μέχρι το έτος κατάργησής της, το οποίο και δεν σημείωσα, εκτελέστηκαν 712 άνθρωποι εκ των οποίων 15 γυναίκες. Μερικά ακόμα στατιστικά, που συγκράτησα ήταν ότι 69 χώρες σε όλο τον κόσμο εφαρμόζουν την θανατική ποινή και μέχρι την στιγμή, που γυριζόταν το ντοκιμαντέρ, υπάρχουν 20.000 άνθρωποι, που περιμένουν να εκτελεστούν.

Εγώ είμαι κατά της θανατικής ποινής και δεν αναγνωρίζω εξαιρέσεις. Σε όποιον προλάβει να με ρωτήσει «Άμα σκοτώνανε το παιδί σου, τι θα…», θα απαντήσω «Θα ήθελα δικαιοσύνη και τιμωρία. Όχι θάνατο». Έτσι, με άγγιξε πολύ το όλο θέμα. Τα τελευταία γράμματα των θανατοποινιτών, μαρτυρίες για τις τελευταίες στιγμές και εικόνες από φυλακές και κελιά. Αυτό, που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στο ντοκιμαντέρ ήταν η διαρκής παρουσία της φωτογραφίας. Όχι ως αποδεικτικό, όσο ως σκηνοθετική άποψη. Όλα τα πλάνα θύμιζαν να προορίζονται για φωτογραφίες. Και επιπλέον, πολύ καθηλωτική η αρχή με την σωρό από τα παπούτσια. Έβαλα 5!

15:30 Το παραμύθι του Κατμαντού - 60' - Νάσα Νι Χίναν , Βόρειος Ιρλανδία, Μ. Βρετανία
Ένα πολύ καλό ντοκιμαντέρ. Για έναν πολύ αισχρό άνθρωπο, που με ανακάτεψε με την συμπεριφορά του. Ωστόσο, το ντοκιμαντέρ του δίνει χρόνο και σεβασμό, να παρουσιάσει όπως θέλει, τη δική του άποψη και εκ των υστέρων αποκαλύπτει όλα όσα υποψιαζόμασταν ότι συνέβαιναν και πάλι του δίνει την δυνατότητα να πάρει θέση. Δεν θέλω να πω παραπάνω. Αξίζει τον κόπο, να το αναζητήσετε! Βάζω χαλαρό 5!

17:30 Η επιστροφή των Ταλιμπάν - 55' - Δημήτρης Γεράρδης , Ελλάδα
Ένα πολύ καλό ντοκιμαντέρ, όπως όλα όσα έχω δει μέχρι σήμερα από τον Δανέζη. Περιείχε πολλές και διαφορετικές μαρτυρίες, συμμετείχε σε δύσκολη αποστολή και μας έδωσε για ακόμα μια φορά, μια πολύ ολοκληρωμένη εικόνα για την κατάσταση. Παρακολουθώ φανατικά την «Εμπόλεμη Ζώνη» και χαίρομαι, που το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, είχε ειδικό αφιέρωμα φέτος. Εύγε και πάλι. Αναμένω με αγωνία το ντοκιμαντέρ για την Βόρεια Κορέα, γιατί μια φορά δεν είναι αρκετή.

17:30 Ο σωματοφύλακας του Χίτλερ - 57' - Δημήτρης Γεράρδης , Ελλάδα
Το ντοκιμαντέρ και πάλι ακολουθεί μια προσωπικότητα και προσπαθεί να μας την παρουσιάσει, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Εδώ κυριολεκτώ. Με συμπάθεια και λιγάκι λύπηση, μας συστήνει σε έναν μάλλον αφελή άνθρωπο, που έζησε δίπλα στον Χίτλερ, στα σημαντικότερα χρόνια της ζωής του και μέχρι την αυτοκτονία του. Και λέω αφελή, γιατί αν δεν αποδώσω την θέση του σε αφέλεια, ίσως να μην μπορέσω να ηρεμήσω σήμερα. Ο άνθρωπος αυτός πίστεψε ότι ο Χίτλερ δεν ήταν ένα τέρας. Ήταν ένας άνθρωπος, σαν όλους τους άλλους. Το γεγονός ότι δεν επισκέφτηκε στην ζωή του κάποιο στρατόπεδο συγκεντρώσεων, σημαίνει και ότι τα έκαναν οι άλλοι, οι κακοί, πίσω από την πλάτη του. Τέλος πάντων δυσκολεύομαι να καταλάβω τον λόγο ύπαρξης αυτού του ντοκιμαντέρ όπως και τον στόχο του. Πρέπει, να τον λυπηθώ; Πρέπει, απλά να μάθω, ότι υπάρχει κάποιος τόσο τραγικά αφελής άνθρωπος; Δυσκολεύτηκα. Πολύ. Δεν θέλω να το βαθμολογήσω.

22:00 Εδάφη - 64' - Μαίρη-Έλεν Ντέιβις , Καναδάς
Αυτό ήθελα πάρα πολύ να το δω. Περισσότερο από κάθε άλλο ντοκιμαντέρ! Lately έχω μια ευαισθησία σε ότι αφορά τη φωτογραφία και έχω αρχίσει να θεοποιώ τους φωτογράφους του Magnum. Και το ντοκιμαντέρ αυτό ήταν για τον Larry Towell. Τον ακολούθησε σε αποστολή στο τείχος στα σύνορα του Μεξικό αλλά και στην Παλαιστίνη. Και τον απολαύσαμε, να περιδιαβαίνει, να παρατηρεί, να φωτογραφίζει και να επεξεργάζεται τις φωτογραφίες του. Προσωπικά, με καθήλωσε η απλότητά του, το χιούμορ του και η έντονη αλλά διακριτική προσωπικότητά του. Το χάρηκα πάρα πολύ και του έβαλα 5!

Κάπως έτσι τελείωσε και η 4η μέρα του φεστιβάλ. Χάσαμε κόσμο το βράδυ από κούραση και εξάντληση, αλλά ελπίζω από αύριο να συνεχίσουμε με τον ίδιο ενθουσιασμό.

10ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Μέρα 3η – 9/3/2008

Σήμερα ξεκινήσαμε χωρίς καφεδάκι για να κοιμηθούμε και καμιά ώρα παραπάνω και ήμασταν προετοιμασμένοι για μια δύσκολη μέρα γιατί το πρόγραμμα δεν υποσχόταν πολλά. Δεν πέσαμε πολύ έξω. Αναπληρώσαμε το χαμένο πρωινό καφεδάκι στο μικρό μας κενό για αλλαγή χώρου και τιμήσαμε και το Δωμάτιο με θέα, αργότερα.

14:30 Κάτω απ’ την κουκούλα: ένα ταξίδι στον κόσμο των βασανιστηρίων - 107' - Πατρίσιο Ενρίκες, Καναδάς
Απλά πολύ συγκλονιστικό. Πολλές διαφορετικές μαρτυρίες, όλες αποφορτισμένες από συναισθήματα αλλά γεμάτες εικόνες, που σοκάρουν και τρομάζουν. Τόσο για τη σωματική όσο και για την ψυχική κακοποίηση των αιχμαλώτων στο Γκουαντάναμο. Η διάρκεια του ντοκιμαντέρ και η πυκνότητά του, δεν επέτρεπε να «αναπνεύσει» ο θεατής. Με μια ανάσα και με πολύ φρίκη. Εκ των υστέρων και έξω από τις αίθουσες, συζητήθηκε πολύ και έμαθα ότι δεν έχει γίνει άλλη τόσο ολοκληρωμένη προσπάθεια για το συγκεκριμένο θέμα. Θα το σκέφτομαι πολύ καιρό.

18:00 Οι νύφες του Αλλάχ - 76' - Ναταλί Ασουλίν , Ισραήλ
Η προσωπική μου θέση είναι ότι ο σκοπός, δεν αγιάζει τα μέσα. Σε αυτή τη λογική τα εγκλήματα, που παρακινούνται από το θρησκευτικό φανατισμό, δεν είναι λιγότερο ειδεχθή. Ωστόσο, δεν με ικανοποίησε η μονόπλευρη τοποθέτηση του ντοκιμαντέρ, που προσπαθούσε με κάθε πλάγιο τρόπο, να μας πείσει ότι πρόκειται για γυναίκες με προσωπικά και οικογενειακά προβλήματα, που κρύβονται πίσω από την «άφεση» του θρησκευτικού εγκλήματος. Ακόμα ένα «λίγο» ντοκιμαντέρ για ένα μεγάλο θέμα. Απογοήτευση. Του έβαλα 2.

20:30 Λίλι και Λιάντερ: η κληρονομιά της βίας - 52' - Μπουτίνα Κανάαν Χούρι , ΗΠΑ
Στις αρχές του προηγούμενο αιώνα, κάπου νότια στην Αμερική διαπράττεται ένα έγκλημα. Όλα ή μάλλον όλοι, υποστηρίζουν ότι ένας μαύρος σφαγιάζει μια λευκή γυναίκα και πριν περάσουν 24 ώρες, ο μαύρος δολοφονείται με τραγικό τρόπο, στην πλατεία της πόλης. Πολλά χρόνια μετά, η ιστορία διηγείται στην 3η γενεά παιδιών, που σοκάρεται. Η πρωταγωνίστρια ξεκινάει να βρει την πραγματική ιστορία και ανακαλύπτει ότι μετά από αυτό το έγκλημα, οι φήμες λένε ότι η οικογένεια της λευκής γυναίκας, σκότωσε πολλούς μαύρους, για αντίποινα. Έτσι, ξεκινάει η έρευνα για να διαλευκανθεί η ιστορία. Οι προθέσεις είναι καλές. Η πρωταγωνίστρια θέλει να αποδοθεί δικαιοσύνη για τα εγκλήματα, που διέπραξε η οικογένειά της. Το ντοκιμαντέρ όμως είναι πολύ αργό, πολύ κουραστικό, με πολλές περιττές λεπτομέρειες. Είναι ο ορισμός του ψάχνω μια τρίχα στα άχυρα επί μερικούς μήνες, την γυρίζω σε ντοκιμαντέρ διάρκειας 1,5 ώρας, δεν την βρίσκω τελικά αλλά δεν πειράζει. Με κούρασε πάρα πολύ. Του έβαλα 1.

22:30 Ο άνθρωπος των βαρελιών - 17'- Άρτο Χάλονεν , Φινλανδία
Είναι όπως «Ο ράπτης», που έγραψα σε προηγούμενο post. Ίδιο βαθμό, ίδια συναισθήματα.

22:30 Ο ονειρευτής και η φυλή των ονείρων - 52'- Άρτο Χάλονεν , Φινλανδία
Εντάξει. Εμένα μου άρεσε. Δηλαδή σαν ντοκιμαντέρ δεν έλεγε και πολλά. Σε μπέρδευε, σε πήγαινε μια μπρος και μια πίσω και όλο πετούσε διάφορες θεωρίες, από διάφορα άτομα, που ιδανικά συνδέονταν και μεταξύ τους, με κάποιο τρόπο. Αλλά βρήκα πολύ ενδιαφέρον το θέμα των ονείρων, της φυλής Temiar Senoi, που έχουν «χτίσει» ολόκληρη την κουλτούρα τους και τον πολιτισμό τους γύρω από τα όνειρά τους και τον έλεγχο τους. Θα το διερευνήσω, για να καταφέρω και εγώ να δω κάποτε ένα lucid dream!

Κάπως έτσι τελείωσε και η 3η μέρα του φεστιβάλ. Ακολούθησε σνακ σε κεντρικό σημείο της πόλης και μια μικρή συνέντευξη, επιφανούς μέλους της οργανωτικής επιτροπής Φ.Γ.Μ.Κ.Κ. Με την ευκαιρία, να ευχηθώ και από εδώ: Αργυρή καλή αρχή στην νέα σου εργασία! Περιμένουμε εντυπώσεις!