Δεν μένω πια εδώ...

2:00 PM / Posted by mafaldaQ / comments (13)

Street to somewhere

Μπήκα να ξεσκονίσω λίγο, να ρίξω μια ματιά στα λουλούδια, να μαζέψω την αλληλογραφία και φεύγω βιαστικά πάλι. Σκέφτηκα πολλές φορές να το κλείσω τελείως. Να μαζέψω τα διάφορα και να το αδειάσω. Δεν είμαι ακόμα όμως έτοιμη. Ίσως αργότερα.

Για την ώρα παλεύω να διατηρήσω την αυτοκυριαρχία μου με τα όσα συμβαίνουν γύρω μου. Όσοι με ξέρετε προσωπικά, ξέρετε πως υπάρχει κάποιο σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα υγείας.

Συμβιβάστηκα με το γεγονός ότι ο πατέρας μου είναι μεγάλος σε ηλικία και η υγεία του είναι σε πολύ κακή κατάσταση, οπότε και κάποια στιγμή θα συμβεί το μοιραίο. Ένας, ένας οι γιατροί σηκώνουν τα χέρια ψηλά και τον εγκαταλείπουν. Δυστυχώς μετά από μια ηλικία, οι προτεραιότητες αλλάζουν και οι ευθύνες μιας απόφασης αυξάνονται ενώ ταυτόχρονα μειώνονται οι πιθανότητες επιτυχίας. Δεν έχω να κατηγορήσω κάποιον για αυτό.

Αυτό με το οποίο παλεύω να βρω την ισορροπία μου είναι η ρευστότητα της κάθε στιγμής, της κάθε απόφασης, της κάθε ενέργειας. Τον πρώτο καιρό προσπαθούσα και έκανα σχέδια, πρόγραμμα, έβαζα σε μια τάξη τις σκέψεις και τις ενέργειες μου. Το αντιμετώπιζα ακόμα επιφανειακά. Αργότερα αναγκάστηκα να ακυρώσω τις διακοπές μου, για να αποδειχθεί εκ των υστέρων πως δεν υπήρχε ανάγκη. Τότε κατάλαβα πόσο δύσκολα θα είναι όλα.

Είναι αδύνατο να ξέρω το πρωί, τι με περιμένει κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αυτό ως γενικότητα θα μπορούσε να ισχύει για όλους, απλά για εμένα είναι καθεστώς. Έχω μοιραστεί τις επισκέψεις στο νοσοκομείο, με τις δυο μεγαλύτερες αδερφές μου, με τις οποίες μιλάμε κάθε 2 ώρες. «Άλλαξε κάτι;», «Θα πας εσύ;», «Είναι σειρά μου;», «Εντάξει άμα δεν μπορείς πετάγομαι εγώ». Τα όσα συμβαίνουν στο νοσοκομείο, σε συνδυασμό με τις υποχρεώσεις, τακτικές και έκτακτες, των αδερφών μου και των δικών μου, δημιουργούν ένα χαοτικό 24ωρο, που αλλάζει διαρκώς και χωρίς απαραίτητα προφανή λόγο.

12:15 μ.μ.
- Πάμε για καφέ μετά τη δουλειά;
- Δεν μπορώ έχω βάρδια. Πρέπει να ανέβω

12:23 μ.μ.
- Μπορώ να ανέβω εγώ σήμερα και εσύ αύριο γιατί έχω να πάω σε έναν γιατρό;
- Ναι οκ.

12:26 μ.μ.
- Χριστινάκι, να ακυρώσουμε τον καφέ αύριο; Η θεία δεν μπορεί να πάει αύριο και πρέπει να πάω στη θέση της
- Να κανονίσουμε για μεθαύριο;
- Μωρέ να τα πούμε το πρωί καλύτερα; 3 φορά που σου το αλλάζω. Μην το ξαναπάθω.

12:30 μ.μ.
- άμα θέλεις ακόμα πάμε για καφέ μετά
- Κανόνισα να πάω για ψώνια. Να το ακυρώσω;
- Όχι, όχι.

12:35 μ.μ.
- Οι γιατροί λένε ότι μπορεί αύριο να μπει χειρουργείο οπότε ακύρωσα τον γιατρό μου. Πάνε κανονικά σήμερα εσύ και αύριο πάω εγώ.

Και ο κύκλος συνεχίζεται. Και συνεχίζεται. Και άλλες φορές φεύγω από το σπίτι στις 8:00 το πρωί και γυρίζω στις 23:00 και άλλες σχολάω στην ώρα μου και τρέχω να προλάβω να κάνω όλα όσα πιθανόν είχα αναβάλει για αργότερα και για άλλη μέρα. Ποτέ δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει.

Έχω αποθέματα υπομονής. Διάθεση και κουράγιο δεν έχω, να ασχοληθώ με κάτι, να το προγραμματίσω, να σκεφτώ πώς και πότε θα το κάνω και να το δω να διαλύεται μέσα σε δυο λεπτά. Δεν θέλω να στριμώχνω στα κενά μου και με το ζόρι κάτι, που θέλω να κάνω. Άμα θέλει εκείνο, θα βρει τη στιγμή να έρθει.

Μην με ρωτάτε, αν μπορώ να κάνω κάτι αύριο. Ρωτήστε με μόνο για σήμερα και πάλι σίγουρη δεν θα είμαι. Μη θυμώνετε άμα ακυρώνω κάτι τελευταία στιγμή ή άμα δεν εμφανίζομαι πολύ. Μη με μαλώνετε που δεν γράφω εδώ. Δεν θα γράφω εδώ παρά μόνο αν γεννηθεί μια ιδέα, καθίσω εκείνο το λεπτό και την γράψω και ταυτόχρονα την ανεβάσω. Αν στο παρελθόν η παρότρυνση «γράψε κάτι» με βοηθούσε να ξεκολλήσω και να αρχίσω πάλι, τώρα δεν είναι το ίδιο. Απλά με αγχώνει. Και δεν νομίζω πως υπάρχει λόγος.

Ελπίζω να έκλεισα όλα τα παράθυρα, πριν βγω. Φθινοπώριασε και φυσάει πολύ τα βράδια. Μπορεί να κάνω πολύ καιρό να μπω και να ελέγξω αν όλα καλά.

Θεσσαλονίκη 8/9/2009

Labels:

Πως μεγαλώνουν έτσι τα άτιμα;

4:49 PM / Posted by mafaldaQ / comments (11)


Πριν πολλά-πολλά χρόνια, ένα καλοκαιρινό βραδάκι, ανάμεσα στα κενό χρόνο από δυο καρδιοχτύπια, χαμογέλασε για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένα περίεργο πλάσμα. Στην αρχή ήταν τόσο μικρούλη, που φοβόσουν να το πιάσεις στα χέρια σου, μη σπάσει. Το κοιτούσαμε εγώ και οι αδερφές μου και απορούσαμε, πως χωράει μια ψυχή, σε ένα τόσο μικρό κορμάκι. Τότε, που απορούσαμε πως θα γίνει να μεγαλώσει, μας είπε εκείνη: «Για να μεγαλώσουν τα μωρά, πρέπει να έχουν αγάπη» και την ακούσαμε. Εγώ, που σε κάτι τέτοια, της έδειχνα πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη, το παράκανα λίγο. Και αυτό, όμως, είχε ένα χαμόγελο, φωτεινό σαν τον ήλιο και δεν σου άφηνε και μεγάλο περιθώριο να κάνεις κάτι άλλο.



Όπως ήταν αναμενόμενο, μεγάλωσε πολύ γρήγορα. Δεν έχω παράπονο. Και επειδή δεν ξέρω, ποιον ή ποία πρέπει να ευχαριστήσω, για το πόσο όμορφα και γρήγορα μεγάλωσε, θα ευχαριστήσω τον κόσμο όλο.



Χθες, πήγα φουσκωμένη σαν βατράχι από την περηφάνια μου, να δω την πρώτη ομαδική έκθεση φωτογραφίας, που συμμετέχει, μετά από ένα χρόνο μαθήματα στο Φ.Ε.Κ. (Φωτογραφικό Εργαστήρι Καλαμαριάς). Είχα μια αγωνία να δω τις φωτογραφίες της, που με το ζόρι πρόσεχα τις φωτογραφίες των άλλων, αλλά όπως πάντα το έπαιζα πολύ ψύχραιμη και cool. Και κάποια στιγμή, αφού πρώτα είχαμε δει σχεδόν όλες τις υπόλοιπες συμμετοχές, φτάσαμε και στις δικές της μπροστά. Πέντε πορτρέτα ανθρώπων του δρόμου. Ξέρω πόσο δύσκολο είναι να φωτογραφίσεις, χωρίς να προσβάλεις, έναν άνθρωπο, που ζει στο δρόμο. Το έχω προσπαθήσει πολλές φορές και πάντα δεν έβρισκα τα κότσια να πάω και να τους μιλήσω. Να τους ζητήσω να φωτογραφηθούν.


NASCO ΡΟΥΜΑΝΟΣ, originally uploaded by aizenxaim.


- Χριστίνα τους μίλησες;
- Ναι βέβαια.
- Τι τους είπες για να τους φωτογραφίσεις; Τι είπατε γενικά;
- Απλά τους εξηγούσα πως θέλω να τους φωτογραφίσω. Μόνο ένας ήταν αρνητικός και μου είπε «Γιατί θέλεις να με φωτογραφίσεις; Είμαι κανένας διάσημος;»
- Τι του απάντησες;
- Ακριβώς επειδή δεν είστε διάσημος, θεωρώ πως πρέπει να σας ζητήσω την άδεια για να σας φωτογραφίσω και για τον ίδιο λόγο θέλω να σας φωτογραφίσω.

Το ξέρω πως είναι ένας καλός άνθρωπος. Έκανα, ότι περνούσε από το δικό μου χέρι, να νιώθει και να είναι ελεύθερη να γίνει ό,τι θέλει. Από την πρώτη στιγμή, που συναντηθήκαμε, είδα στα μάτια της, εκείνο τον μεγάλο ήλιο. Αλλά είναι κάτι στιγμές, που μου κόβεται η ανάσα, όταν σκέφτομαι ότι όσο μεγαλώνει, μεγαλώνει και ο ήλιος μέσα της.


IVAN ΒΟΥΛΓΑΡΟΣ, originally uploaded by aizenxaim.

Όποιος βρεθεί κοντά στο Στρατόπεδο Κόδρα, να πάει να την δει την έκθεση. Θα είναι εκεί μέχρι την Κυριακή 14/6. Όχι μόνο για να θαυμάσει την Χριστίνα μου αλλά και για τις υπόλοιπες συμμετοχές και για την προσπάθεια, που έχουν κάνει όλα τα παιδιά, κυρίως της φωτογραφίας και του κινηματογράφου. Ξεχώρισα μια συμμετοχή με φωτογραφίες από τη Σχολή τυφλών, μια συμμετοχή με φωτογραφίες – αποτυπώσεις των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων και μια συμμετοχή με φωτογραφίες από σφαγεία γουρουνιών. Όλα φιλότιμες προσπάθειες αλλά αυτά, πώς να το κάνουμε, με άγγιξαν περισσότερο. Και περιμένω εντυπώσεις. Κυρίως για την Χριστίνα μου.

Θεσσαλονίκη 12/6/2009

Labels: ,

Κάτι (τέτοιες) μέρες και σήμερα,

5:35 PM / Posted by mafaldaQ / comments (3)

σκέφτομαι…

Θα το κλείσω το ρημάδι. Την ψυχή μου, μου έβγαλε. Υπάρχουν στιγμές, που νιώθω ότι κυνηγάω τις σκέψεις μου στον αέρα. Οι σκέψεις είναι σαν τις μπαμπαλάρες του καλοκαιριού. Τις φυσάς, για να τις δεις να πετάνε μακριά και σε διάφορα σημεία, ελπίζοντας ότι θα σταθούν κάπου και θα γεννήσουν και άλλες μπαμπαλάρες, για να έχεις να φυσάς. Έτσι για τη χαρά, που σου δίνει η σκανδαλιά. Άμα πρέπει να τις κυνηγήσεις και μετά να τις ντύσεις με γράμματα, κάτι έχει πεθάνει.




Θα αδειάσω την τσάντα μου. Θα βρω έναν τρόπο, να είναι μικρότερη και ελαφρύτερη. Πριν ξυπνήσω μια μέρα και ακούσω στο πίσω μέρος του μυαλού μου, το κροτάλισμα του φακού, όταν προσπαθεί να εστιάσει. Από τότε, που εγκατέλειψα το φιλμάκι και πέρασα στην ψηφιακή, νιώθω μισή. Δεν μου αρκεί το κλικ, ενώ κάποτε, από μόνο του, μου έδινε τεράστια χαρά.

Θα τραβήξω το καλώδιο. Το έκανα παλιά, για άλλη συσκευή και ένιωσα μεγάλη ανακούφιση. Στην αρχή ένιωθα αποκομμένη. Μετά, το είχα ήδη ξεχάσει. Μπορώ να το κάνω και τώρα. Δεν είναι πως με έχει δεμένη με τη γυάλα μου και δεν μπορώ να ξεφύγω. Ούτε καν μπορεί να με κρατήσει πάνω από 2 ώρες, μέσα σε 4 πράσινους τοίχους. Άμα το μυαλό μου έχει μείνει έξω, θα πάω να το βρω ό,τι και να γίνει. Αλλά να μωρέ… Το ρημάδι μου δίνει την αίσθηση, ότι κάτι τρέχω να προλάβω και ποτέ δεν το προλαβαίνω.

Θα μαζέψω τα απολύτως απαραίτητα και θα φύγω. Μια φωτογραφία σε ροζ κάδρο, μια πετρούλα για καλή τύχη, ένα χαρτάκι, που μυρίζει παιδική κρέμα και είναι γεμάτο μουτζούρες, μια τούφα πρώτα μαλλάκια και ίσως και ένα ροζ τριγωνάκι για το κεφάλι, από εκείνα που φοράνε στις παραλίες το καλοκαίρι. Αρκετά είναι νομίζω. Μετά θα ψάξω να βρω τον Jean Grenier και θα τον ρωτήσω για τα νησιά του. Εκεί σκέφτομαι να πάω. Τόσα χρόνια τα ψάχνω.

Και μετά σταματάω να σκέφτομαι για λίγο και ξέρω πως Ιούνιος είναι και θα περάσει. Όπως άλλοι πριν από αυτόν και ίσως και άλλοι μετά από αυτόν. Σας δίνω λοιπόν το ελεύθερο, μέχρι να περάσει και αυτός ο Ιούνης, να μην μπαίνετε στο blog. Σκέτο ψυχοπλάκωμα θα είναι και δεν λέει καλοκαιριάτικα. Τα λέμε από Ιούλιο, με το καλό.

Θεσσαλονίκη 11/6/2009

Labels:

Αγαπητό Καναρίνι,

1:40 PM / Posted by mafaldaQ / comments (13)

Πριν από μερικές εβδομάδες, πέρασα από το σπίτι, που γεννήθηκα, για να το δω μια τελευταία φορά, πριν το γκρεμίσουν. Δεν μπορώ να πω ότι περνούσα τυχαία, εκεί κρυμμένο, που είναι. Με πήγε ο δρόμος μόνος του. Με οδήγησε το αδιέξοδο δρομάκι μπροστά στην κεραμιδί πόρτα και αν και πλέον μεγάλη, μου φάνηκε όπως πάντα, τεράστια.

Προσπαθώντας να δω την κρυμμένη αυλή, από τα χαλάσματα δίπλα στο σπίτι, έπεσε το μάτι μου, πάνω στο κλουβάκι σου. Κρεμασμένο σε ένα παράθυρο, στον δεύτερο όροφο της εγκαταλελειμμένης μονοκατοικίας. Ξαφνιάστηκα πολύ ομολογώ, γιατί ξέρω πως στο σπίτι μας, δεν μένουν άνθρωποι, εδώ και μερικά χρόνια. Εσύ πως βρέθηκες εκεί; Ξέμεινες; Σε φροντίζει κάποιος; Μήπως χρειάζεσαι κάτι; Ήσουν πολύ ψηλά για να σε ρωτήσω. Αλλά, σε σκέφτομαι συνέχεια, από την ημέρα εκείνη.

Βασικά, σκέφτομαι το σπίτι. Σκέφτομαι, πως σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει και μαζί του θα έχεις φύγει κι εσύ, που δεν σε ξέρω προσωπικά και όλες οι παιδικές αναμνήσεις μου. Είναι βέβαια λίγες, γιατί έζησα εκεί μόνο 4 χρόνια, αλλά δεν είναι μόνο οι δικές μου.

Όταν έφυγε, το σπίτι, που έμενα, είχε ποτίσει από εκείνη και εγώ πνιγόμουν. Σε κάθε γωνίτσα υπήρχε μια μυρουδιά, μια εικόνα, μια σκέψη, ένας ήχος δικός της και εγώ ένιωθα τόσο κοντά της, που μερικές φορές πίστευα, πως με είχε πάρει μαζί της. Έφυγα. Και μου έλειπε αφόρητα. Τόσο πολύ, που πονούσα κάθε φορά, που τη σκεφτόμουν. Αποφάσισα, όποτε μου κοβόταν η ανάσα από τον πόνο, να πηγαίνω να τη βρίσκω στο νέο της σπίτι. Μετά έφυγε και από εκεί. Άλλαξε και πάλι μέρος και ήταν αδύνατο να την εντοπίσω. Την αναζήτησα στο σπίτι, που έμενα, αλλά είχε περάσει και είχε πάρει όλα τα σημάδια της και από εκεί. Έτσι σκέφτηκα, ότι ίσως στο σπίτι, που γεννήθηκε και μεγάλωσε, εκεί που περπάτησε πρώτη φορά, εκεί που άκουσε τη φωνή της πρώτη φορά, εκεί που κάθε βράδυ παρακαλούσε να συναντήσει τη δική της μανούλα, θα υπάρχει κάτι δικό της.

Έτσι σε συνάντησα. Δεν με ξέρεις και δεν την ξέρεις, οπότε και δεν μπορώ να σου ζητήσω να την ψάξεις. Μπορώ, όμως, να περάσω μια μέρα, που να σε βολεύει και εσένα, να μπω και να την ψάξω εγώ; Άμα χρειάζεσαι και κάτι μπορώ να σου το φέρω. Δεν θέλω να σε αναστατώσω. Δεν με πειράζει, που μένεις εκεί. Νιώθω καλύτερα, να μένει κάποιος εκεί, αν έχει γυρίσει και εκείνη. Μην είναι μόνη της.

Θα περάσω πάλι σε μερικές μέρες να δω αν έχεις απαντήσει. Ξέρω πως δε σε βολεύει και πολύ το επίσημο σύστημα αλληλογραφίας, που συνήθως χρησιμοποιούν οι άνθρωποι, οπότε και θα πρέπει να έρθω εγώ. Σκέψου το λιγάκι και με ενημερώνεις, τότε.

Να είσαι καλά.

Θεσσαλονίκη 9/6/2009

Labels:

To tweet or not to tweet?

11:20 AM / Posted by mafaldaQ / comments (5)


My Twitter Class of '08, originally uploaded by mallix.

Τους τελευταίους 2 μήνες, η καθημερινότητα μου έχει απορροφήσει όλο τον ελεύθερο μου χρόνο. Σε συνδυασμό με την Άνοιξη, είναι πρακτικά αδύνατο να συγκεντρωθώ σε ένα θέμα και να γράψω ένα ολοκληρωμένο post. Θα μπορούσα να ανεβάζω ένα post την ημέρα ή και παραπάνω αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θα ήταν όπως θα τα ήθελα εγώ. Απέχω λοιπόν, από το βαρύ και φορτωμένο μου blog (ωωω ναι το ξέρω και εγώ!) και προτιμώ να διαβάζω άλλα και να εκφράζομαι με πιο γρήγορους και άμεσους τρόπους.

Τι διαβάζεις;
Ότι μου γυαλίσει όπως πάντα. Συνεχίζω να τρέφομαι, κατά αποκλειστικότητα, από τον Google Reader μου και να σκανάρω κείμενα, προκειμένου να βρω κάτι ενδιαφέρον. Επιμένω να μην comment τα post, που με κερδίζουν και καταφέρνω και τα διαβάζω ολόκληρα, για διάφορους λόγους. Εκτός από εξαιρέσεις. Τελευταία, συχνάζω λίγο περισσότερο και στην μεγάλη μαρμίτα, που λέγεται friendfeed και μου δίνει τα καλύτερα των φίλων και των ανθρώπων, που σέβομαι τη δραστηριότητα τους, στο internet.

Προσπάθησα λιγάκι να εξοικειωθώ με το digg και με το reddit, αλλά δεν τα κατάφερα ακόμα. Συνεχίζω να παρακολουθώ στενά την ελληνική δραστηριότητα στο internet και αυτά τα δυο κάπως με αποπροσανατολίζουν. Για όσους δεν τα έχουν ξανακούσει, είναι ας πούμε θεματικά χωνευτήρια πληροφοριών, που διαδρούν με τους χρήστες (βαθμολόγηση) και αναδεικνύουν τα καλύτερα κείμενα ανά κατηγορία. Χρήσιμο επίσης είναι το buzz αλλά μου έχει δώσει λίγο την εντύπωση της καθαρής επιβράβευσης των φίλων, γνωστών, followers. Εντάξει μπορεί να είμαι υπερβολική αλλά τέλος πάντων. Εκεί μπορείτε να βρείτε και πάλι τα «καλύτερα» για ελληνικά δεδομένα.

Τέλος πάντων, έχει πέσει πολύ μελέτη και αυτό πιστεύω πως είναι χαρά και υποχρέωση κάθε blogger. Δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον, που γράφει για να τον διαβάσουν και δεν διαβάζει. Η γη γυρίζει γύρω από τον δικό της άξονα και είναι η μόνη, που δεν μπορεί να κατηγορηθεί για εγωκεντρισμό. Οι υπόλοιποι θα πρέπει να επανεξετάσουν τις προθέσεις τους…

Τι γράφεις;
Γράφω για αυτά, που διαβάζω, που κάνω, που με απασχολούν, που με εκνευρίζουν, που με κάνουν να χαμογελάω, που θέλω να μοιραστώ, αλλά δεν θέλω να τα αναλύσω σε ένα post. Σήμερα το πρωί ξύπνησα κεφάτη. Εεε εντάξει δεν θα γράψω post για αυτό εκτός και αν ο λόγος είναι σημαντικός και worth analyzing it. Και ναι γράφω στο twitter. Επειδή όλο και κάποιος/α θα βρεθεί να ρωτήσει τι είναι αυτό, διαβάστε εδώ μια εξαιρετική ανάλυση στα ελληνικά (άνοιξη είναι είπα να μη σας κουράσω), δείτε και ένα γαμάτο βιντεάκι και εντάξει… Θα το καταλάβετε.



Και ναι ρε! Μου αρέσει. Έκλεισα πρόσφατα ένα χρόνο στο twitter και μπορώ να πω ότι το είδα ζεστά το τελευταίο εξάμηνο. Όπως λέει και το εξαιρετικό άρθρο «Twitter Quitters Just Don't Get It». Πάρτε και ένα κειμενάκι στα αγγλικά, που μου άρεσε πάρα πολύ και ταυτίστηκα:

Twitter is fascinating. half text, half chat, half blog, half forum. The hashtags and a good front end make it easy to see what's happening in the twitterverse. I also like listening to Jim on the radio, seeing the comments of listeners and Jim himself responding on Twitter and on the radio.

A curious soup of one-liners, retweets, followdays, hashes and tweeple. Strange twibes roam around the ether, and now and then a nine day wander, such as Twitchhiker will surface. Celebrities post up their thoughts, followers are counted, advertising is sketched out and URL-shortening services live again!

It's fascinating to be a part of this evolving technology.


Και εντάξει ρε σεις. Ο κύριος, που το γράφει, είναι ένας 51χρονος ταρίφας ο άνθρωπος. Δεν το λέω με την κακή έννοια. Εννοώ πως δεν είναι κανένας tech savvy, υπεργαμάτος developer, όπως θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος. Αλλά το έχει πιάσει το νόημα… Και το έχει προσαρμόσει στις ανάγκες του.

Εννοείται ότι έχω διαβάσει όλα τα άρθρα για το twitter και έχω προβληματιστεί για το αν κάνω ορθή χρήση και αν πρέπει να ακολουθώ κάποιο savoir faire αλλά νομίζω έχω καταλήξει στο πρώτο και σημαντικότερο κανόνα μου. Θα γράφω όπως θέλω και για ότι θέλω και όσο θέλω και σε όποιον/α δεν αρέσει… ας με unfollow!

Υ.Γ.: Δεν έχω εγκαταλείψει το blogging όπως είναι προφανές, αλλά χρησιμοποιώ πολλά διαφορετικά μέσα για να εκφράζομαι. Τα σημαντικά και αυτά, που θέλω χώρο να αναλύσω, θα γίνονται posts. Τα άλλα αλλού!

Θεσσαλονίκη, 25/5/2009

Labels:

Τι περίεργο πράγμα η Άνοιξη

12:04 AM / Posted by mafaldaQ / comments (15)



Όταν είμαι ερωτευμένη:

... μου κόβεται η όρεξη. Δεν το σκέφτομαι καν. Μπορεί να περάσουν μέρες και εγώ να ζω μόνο από καφέ. Και το ρημάδι δεν διαμαρτύρεται! Μόνο μερικές φορές, που νιώθω μια ελαφριά ζαλάδα!

... τα χειρότερα να μου συμβούν στη δουλειά, τα αντιμετωπίζω με χαμόγελο και αισιοδοξία. Δεν εκνευρίζομαι, δεν χάνω την ψυχραιμία μου, δεν στεναχωριέμαι και όλα φτιάχνονται. Όχι ότι όταν δεν είμαι ερωτευμένη δεν τα αντιμετωπίζω όλα! Απλά το στομάχι γίνεται κόμπος και νιώθω το έλκος να μου χτυπάει την πόρτα!

... περπατάω στο δρόμο και χαζεύω βιτρίνες. Όταν δεν είμαι, περπατάω βιαστικά και δεν βλέπω καν που πηγαίνω. Έχουμε δουλειές… Δεν θα χαζολογάμε τώρα!

... ακούω το κινητό μου. Επιλεκτικά… συγκεκριμένους ήχους μόνο! Από απόσταση χιλιομέτρων. Όταν δεν είμαι, το ξεχνάω στο γραφείο, το ξεχνάω σε συρτάρια, το βάζω στο αθόρυβο και ξεχνάω να το αλλάξω. Αγνοώ παντελώς την ύπαρξη του. Δεν με αφορά. Δεν είναι καν δικό μου.

... πίνω κρασί. Κόκκινο πάντα. Όταν δεν είμαι, μια μπυρίτσα και εκείνη χωρίς αλκοόλ.

... το αρνούμαι κατηγορηματικά. Εγώ; Η κυνική; Η σοβαρή; Η απόλυτη ορθολογίστρια; Η ισοπεδωτική ρεαλίστρια; Η αυταρχική αναρχοαυτόνομη; Όταν δεν είμαι, επιτρέπω στον εαυτό μου στιγμές χαζοχαρουμενίασης, χωρίς να φοβάμαι ότι κάποιος θα με «μυριστεί».

Ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου, είπε κάποτε σε μια δύσκολή του, στιγμή «Τους μεγαλύτερους έρωτες μου, τους έζησα μόνος μου» και γέλασα. Πολλά χρόνια μετά γελάω ακόμα… αλλά με τον εαυτό μου.

Καλό Μήνα ;)

Θεσσαλονίκη 1/4/2009

[74/365] Wtf?

1:11 AM / Posted by mafaldaQ / comments (8)


[74/365] Wtf?, originally uploaded by mafaldaQ.

Τη Δευτέρα το πρωί, πηγαίνοντας στη δουλειά, έπεσα πάνω στην φάτσα και σκέφτηκα... τελικά δεν είμαι μόνη. Μόλις συνέλθω από την κούραση (τελειώσει το tdf, σταματήσουν να με χώνουν σε διάφορα, διάφοροι φίλοι, διαβάσω τα 3000+ στον reader, μαγειρέψω κάτι παραγγελιές, μπω σε μια καλή πορεία με τα "ανοιχτά" μου project) και καταφέρω και κοιμηθώ πάνω από 3 ώρες συνεχόμενες... θα επανέλθω...

Labels: ,
Subscribe to: Posts (Atom)